neandertal adamının homosapiensle savaşı

Öğlen yazdım bunu arkadaş, beklentini düşük tut.

2012-02-16T04:02:00.001-08:00

Blog izlemeyi bildiğin beceremiyorum. ("bugünkü konumuz bunun hakkında olucak" diyen ilk cümle) İnsanlar beni izliyor filan ama yok, 2 veya 3 kişi dışında kimseyi ciddi ciddi takip edemiyorum.

Etmiyorum demek yerine edemiyorum diyorum çünkü, ilk olarak o sayfa temaları beynimi acaip yoruyor. Sırf o rengarenk temalardan, yazarın yaşı ve cinsiyeti, yaşayışı, neden yazdığı hakkında bilgiler ediniyorum. Beynimdeki o küçük sınıflandırma kutularından aldığım kelimeleri birleştirip, "depresif bir ergen, bunalımları hakkında yazıyor" ya da "üniversiteli bir kız, sevgilisi yok, makyaj malzemelerinin kalitesinden bahsediyor" gibi cümleler kuruyorum.

Yazdıklarından 1-2 cümle okuyup, "haklıymışım" demenin üzüntüsünü yaşayıp x tuşuna basıp çıkıyorum hemen.

Arada tutmayanlar da oluyor ama onlarda o kadar iğrenç renkler kullanmış oluyor ki temalarında, gözüm yazılardan çok alakasız renklerin uyumsuzluğuna takılıp kalıyor. O zamanda yapıştırıveriyorum cümlemi bir entellektüel edasıyla: Görsel zevkten mahrum insanların yazdıklarından hayır gelceğini zannetmiyorum.

Hoş bilemem. Virginia Woolf'un blog'u olsa nasıl olurdu mesela. Böyle düşününce "önyargılardan kurtulmalısın Can, belki o çirkin temanın altında güzel bir yazı yatıyordur." dememi bekliyordum ama diyemedim. Virginia yada Sartre yada Camus zamanında blog tutabilselerdi, onlarında temalarına takar, okumayabilirdim.

Ama neyse ki ağaçların ağzı gibi kokan kitaplar var. Sırf iki renk olan sayfalar var.

Şu küçük satır arasında düşündüklerime şaşırdım şimdi. Çizgi romanları düşündüm.

Kafamda görsellik ve metin kelimeleri tutuncak yer ararken birbirine tutunup zemine düştüler sanki.

Çizgi roman...

Düşünmek lazım.

Başlıkta gerçek bir hikaye: Ebemin adı Sibel, benimki Can.

2012-02-01T03:57:00.000-08:00

Uykum kaçtı. Bi kaç saat önce hasta iken deli gibi yanan gözlerimi, sanki yıllar önce kaybolmuş bir çocuğun cansız bedenine, daha dogrusu kemiklerine bakar gibi tavana dikip yormaya çalışıyorum ama pek işe yaramıyor.

Böyle iç karartıcı bir giriş yaparken bunun altında yatan, aslında daha çok üstünde gezinen Stone filminin main theme'inin depresif havasını görmezden gelemem. Aklım daha çok iki seye takıldı zaten bugün. Biri gözümü her kapattığımda gördüğüm bir birine tecavüz eden yer elmaları, digeri sırf arkadaslar da izlesin diye açtığım gay filmi hakkındaki eleştiri yazısında okuduğum kelime öbeği: "Heteroseksüel kalıplara sıkıştırılmış".

"Kalıp" kelimesini kullananlarla, sistem, anarşi, V for Vendetta falan filan diyenler arasında bir fark görememem gibi, aynı zamanda hala bu zamanda böyle cümleler kurabilmelerini garipsiyorum. Kötü anlamda degil. Daha çok hayvanat bahçesinde görmüş olsan bile, ilk görüşünde sana farklı hissettiren o ehlileşmis vahşi hayvanları görmek gibi.

Garip.

Kalıp kelimesini geçtim 'heteroseksüel' diye birşeyden bile bahsetmek anlamsız geliyor bana. Çünkü insanların konu cinsellik oldugunda beyinlerinde büyümeye hazır, ufak kilotlu çorap yırtıklarının olduğunu iyi biliyorum. Kendimden.

Bu da muhtemelen beni kötü bir gay yapar her halde gay kalıplarının içerisinde. Cinsiyet, cinsel yönelim, cinsel tercih, hastalık, sapkınlık, normal, anormal, saçma vb. Her şey söylenmiş, her tanım yapılmış ve her şey bir kalıba girmişken en iyisi körebe ebesi edasıyla, bütün kavramları 'yok'larmis gibi yapıp, bütün o söylenmiş seylerden bağımsız, sadece icgudusel, sezgilerle anlamlandırmaya çalışmak, kovalanmaktan daha eğlenceli.

Ebe olmaya herkes bayılmıyor tabi.

....

2012-01-12T16:35:00.000-08:00

Nedense böyle olmaması gerekiyordu gibi geliyor. Geliyor lafından sonra orgazm benzetmeleri yapamıyacak kadar espiri anlayışından yoksunum şu anda. Sanırım mutsuzluk bu olsa gerek. Espiri anlayışından yoksun kalmak.

Garip. Bu kadar yüksek sesle sanki ilk kez söylemişim gibi geliyor mutsuz olduğum gerçeğini. Mutsuzum. İçimdeki o rahatsız his, ekranda, karşılığını bulduğu kelimeden yansıyıp bana değişmiş bir şekilde geri dönüyor.

Geri gelirken bir şeyleri hafifletmiyorlar. Sadece etrafındaki topraktan kurtuluyorlar gibi. Çocukluğumdaki sokaktan eve geldiğimde toza toprağa karışan yüzümü yıkadıktan sonra gelen o gergin, kuru temizlik hissiyle aynı hissi yaşatmaları ayrı bir durum.

Hoşuma gitmiyor.

"Mutsuzum." Bir toprak parçası daha.

Başka hiç bir koşulda bu kadar bencilce gelemezdi "mutsuzluk" hissi, hiç bir koşulda bu kadar kirli, anlamsız, samimiyetsiz, boktan gelemezdi, biriyle birlikte olmam koşulu dışında.

Küfredesim var. Kendime. Şu salak sayfaya. İnkar, isyan, pazarlık, depresyon, kabullenme. İsyan sürecinde olduğumu söylebilir küfredesim var diye. Düzelebilir gibi de geliyor ama. Pazarlık. Ağlıyorum. Depresyon.

Koskoca yazı ise kabullenme. İnkar yok. Edemiyorum. Tanrım, o kadar ağır ki vücudum nasıl tepki vereceğini şaşırdı bunu söyleyince. Sanki dünyanın en büyük buzunu zorla içime sokmuşlar gibi, hem yakıyor hemde üşüyorum. Kalp atışlarım aynı yere vurmuyorlarmış gibi. Yağmur gibi. Hatta dolu gibi. Her biri farklı şekillerde farklı yerlerde. Savrulmaktan farksız. Dayak yiyorum, olan bu.

Boynum titriyor.

En son 17 yaşımda hakim bana tutuklandığımı söylediğinde böyle oldu. Hatırlıyorum. Korkmuş, ne yapacağını bilmeyen, titreyen, sudan çıkan balığın yüzünde oluşan o mücadele ifadesinden bile yoksun.

Yanlız olsaydım, ki yanlız oldum, bu mutsuzlukla bir süre idare eder, saçmalar, saçma kararlar alır, bir şeyleri değiştirir ya da aynı kalır, bir şekilde atlatırdım. Yada atlatmazdım.

Ama maalesef karşımda 20 yıl boyunca hayatımda olmamasının dışında, bensiz kendi başına 30 yıl farklı şeyler yaşamış, çoğu insandan biraz daha temiz, her insandan biraz daha az bencil bir insan olduğundan, benden ona bulaşan, onu da içine alan ve ne onun ne de benim nasıl kurtulabileceğimize dair fikrimiz olmayan bu büyüyen mutsuzluk hissi...

Hangi sebeplerden mutsuz olduğum hakkında ilk kez tanışan iki insanın bir birleri hakkındaki bilgisi kadar bilgi sahibi olmam ise her şeyi daha da mükemmel kılıyor.

Mükemmel bir mutsuzluğa sahibim artık. Bu zamana kadar sanki şekil verilmeyi bekleyen bir kireç taşı gibi olan o mutsuzluk şimdi bütün hatlarını görebildiğim, seçebildiğim, dokunup anlayabildiğim bir şeye dönüştü.

Kimsenin umrunda değil bu yazdıklarım, farkındayım.

Ama o okucak. Ve her cümlede mutsuz olacak.

İşin çıkmazı da burada.

Susmak mı, konuşmak mı?

Hangisi daha bencilce?

Hangisi daha acımasızca. Hiç birinin olmadığı kesin.

Göt.

2012-01-08T17:13:00.000-08:00

Öyle rönesans yazarlarından değilim ben. Sandalyeme çiviler monte edip her yaslanmaya teşebbüsümde uyanayım da yazı yazayımmış, 7/24 yazıyla kalkıp yazıyla yatayımmış... Yok. (yoktan sonra "anacım" gelse çok yöresel olurdu aslında). Başarının sır olmaktan çıkmış bu sırrı eğer insanlara yutturulmaya çalışılan bir mit değilse, tesadüf değilse bunca başarılı insanın aynı zamanda çalışkan olması, bu gerçeğin sinirlerimi bozmaktan başka bir işe yaramıyor olduğunu sınavda çalıştığı yerden çıkan öğrenci edasıyla rahatça söyleyebilirim.

İki kişi dışında kimsenin yazdıklarını okuyamaz halde, karşımda bomboş bir sayfa, oluşmak için her hangi bir sebepleri olmayan bir sürü düşünceyle, sanki tek başıma okey oynamaya çalışırmışım gibi hissediyorum. Yada okey değil tavla. Tavla da olmayabilir pişti en basitinden.

Sonra her insanoğluna verilen o iki seçenekten birini seçmiş olarak buluyorum kendimi. Ya onca uğraşına karşılık, bir parmak vuruşuyla düşebilecek okey taşından dominolar, bir üflemeyle yere düşcek kadar hassas kağıttan kuleler yapmak gibi anlamsız, kırılgan, en ufak eleştiriyi, en ufak övgüyü bile kaldıramayacak yazılar yazmayı seçiyorum ya da bütün herşeyi tekrar yerine koyuyorum saçma olur diye kule yada domino yapmak.

Saçma.

Yok Beckett'mış, yok Camus'müş. Yok Sartre'mış.

Onlara ait onca içselleştirdiğim gerçekler, onca hissettiğim, tadmaya çalıştığım şeyler hepsi geride içimde vidanjörle yeni boşaltımış foseptik çukurundan bile pislik bir boşluk bırakarak gitmiş oluyor. Bir tek anılar kalıyor. "Saçma" dendiğinde akla gelen...

İnsan içi kokuyormuş gibi hissettiğinde, dışınada aynı şeyi yapıyorsa, bunu çok anlamsız bulmamak lazım her halde. Evi temizlememekten tut, uzayan taşak kıllarıma, kokan koltukaltlarıma kadar herşey çok normal.

Gayet normal.

"Normal" dendiğimde aklıma gelen Bülent Ortaçgil yardımıma yetişir zannediyordum. Kendimle kıyaslayıp, "Oda benim gibi bir yerde, bayadır albüm çıkarmıyor mesela." demeye kalkışıp, google'a doğrulatırım zannediyordum şu söylediğim yanlışı. Meğersem 7 yıl sonra 2010'da albüm çıkarmış göt.

Göt.

Bugünlerde büyüttüğüm tek organ. Oda benim gibi, pek orantılı büyümüyor gibi.

Neden büyüsün ki?

On saatlik uyku öncesi.

2011-12-23T19:49:00.000-08:00

Sabahın beşinde Alsancak'ın artık sadece yanlız insanlardan fışkıran sex kokusunun arasında dolanırken, nedense İstanbul Hatırası gibi alaturka sözlere sahip bir şarkı fona çok iyi gidiyormuş gibi geliyor.

Gözüm o kadar yanıyor ki, çalan şarkıya mı ağlamaklı oluyorum yoksa sadece fiziksel bir yorgunluk belirtisi mi gösteriyorum kavrayamıyorum.

Pek önemi yok. Birazdan uyuyacağım.

Her zaman gelmeyen o beğeni hissi, o anlama hissi geliyor ama.

"Günlerden güz, mevsim sepya, bir tüy kalemle yazılmış bekler, "bir hayat daha olmalı" der gibi, kahverengi tonlarda, uykularda,"

Belki bulutlar kar havasından pembeleşmiş yalandan, belki Alsancak'ta asla kurumayacak olan ve o yüzden yalnızca gövdesiyle kahverengi tonu verebilen palmiyeler var, İzmir'e yalandan sonbahar yaşatan. Ama bütün bu şey'ler şarkının bu kısmını anlamsız kılamayacak kadar cılız ve sessiz diye gene önemi yok.

Yorgunluğum gibi.

Köfte.

2011-12-19T18:30:00.000-08:00

Eve yeni geldim. Kurduğum cümlenin anlamanı sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum. "Eve yeni geldim." Sanki bozulup kırılmış bir telefonu garantiye götürüp, "biz bunu düzeltemiyoruz, yenisini getirelim" denmiş gibi hissediyorum kendime. "Ev için yeni bir şey olmak" düşüncesinin verdiği rahatsızlığı unutmaya çalışıp dışarıdaki yağmuru düşünmeye çabalıyorum. Kaldırımlara aynı açıyla sert sert vuruşunun, dünyadaki her hangi bir şeyle benzetilemeyeceğini düşünüyorum. Sanki sadece benzetilen olabilecekmiş gibi. Güzel bir his. O yüzden yağan yağmur olmayı dileyebilirdim diyecekken, yuvarlak, ateşlerken dönen o zombi öldürücü kocaman mermili kocaman silahı düşündüm. Bir adamı mermilerin kovaladığı o sahne gözümün önüne geldi.

Yağmur da ona benziyordu bugün yürüdüğüm kaldırıma vururken.

Kronolojik açıdan hangisinin eski olduğunun önemini neden yitirdiğini düşünemeyecek kadar yorgun olduğumu bildiğimden, ağzıma, dün annemden tarifini alıp, kısa tırnaklı ellerimle yaptığım köfteyi yiyorum.

Makarnanın üstüne konunca sanki meatball olan kafamdaki köfte imgesi, masada duran Fatih kurşunkalemini gördükten sonra dağılıyor neyseki. Özüme dönüyorum. Yediğim köftenin soğukluğu bana gayet sahur sabahlarını hatırlatabileceği gibi, ortaokulda çantamda alüminyum folyoya sarılmış, bayatlamış ekmek arasına konmuş köfteyi hatırlatabileceğini çok iyi biliyorum.

Bu hatırladıklarım sadece komik hatıralardan ibaret benim için. Öyle herkes gibi "keşke o günlere dönsem" gibi bir düşünceyi aklıma getirdiğimde, beynim buna sanki "emin misin?" sorusunu yöneltir gibi, daha korkunç anıları gösterip gösterip, "aman bacım dur, istemiyorum dönmek, tamam." dedirtiyor bana. Örneğin kıymasız köfte.

Her ne kadar ekmek arası ekmek köftesi (kıyma yok içinde bildiğin, töbe töbe.) yemiş olmam komik olsa da bunu neden yaşadığımı hatırlamak, zamanında gayet fakir bir hayat yaşadığımı hatırlamak, annemin depresyonlarını, aile kavgalarını, fiziksel olarak değilde ruhsal olarak üşümeyi hatırlamak, pek de o yılları çekici kılmıyor.

Şimdikinden kötü ya da iyi kıyaslaması gene yapamıyorum, çünkü gene kronolojik açımı ölçecek pergeli elimde kavrayamıyorum.

Evet şimdi yediğim köftede kıyma olması o kadarda önemli olmuyor. Çünkü geçmişimde fakir olduğum gerçeği şu an yediğim köftenin tadını ne bir gram az ne de fazla lezzetli kılıyor.

On yıl önce yediğim, içinde kıyma olan köfteyle şuanki arasında hiç bir fark yok çünkü.

Tarifler aynı, yapılış aynı, buzdolaplarının görevleri de pek değişmiş değil, o yüzden soğukluğu bile aynı.

Aynı.

Ve bu aynılık, bu benzerlik, bütün bu hatırlama seanslarına yol açan hisler, hepsinin üzerlerine yapışmış sümüksü bir şey var. Ne olduğunu tam kestiremediğim bir şey. Ama kötü bir şey değil. Biliyorum çünkü çocukken sümüğümü yerdim.

Video.

2011-11-30T03:41:00.001-08:00

İlk okulda, yaz tatilinde boyundan büyük işlerde çalışan çocuklardanım ben. Ailesine para getirmek için olanlardan değildim ama. Daha çok evde playstation oynuyacağına bir işe yarasın, kuvvetlensin, iş öğrensin, hayatın zorluğunu görsün, yada eve geldiğinde yorgun olacağından erkenden uyusun düşüncesiyle yaz tatili boşa giden o küçük kafalı küçük elli insancıklardandım.

Şu anda baktığımda gerçekten acımasız geliyor o şekilde çalıştırılmak. Hoş dayımın yanındaydım ve o yüzden çok yüklenmiyorlardı bana ama ortamın benden ayrıklığını şu anda orda çalışsam ne kadar saçma kaçacaksa o kadar saçma kaçıcak derecedeydi. 9 yaşında, Beatles filan dinleyen, kitaplarla kafayı bozmuş bir çocuğu, İzmir'in haritadan silinmekle yüzyüze kalan ilçelerinden birinde, oto-elektrikçide, "Hayallerinizin buluştuğu nokta, Tam Doksan İmbat FM"in sürekli olarak çaldığı, sanayideki kahvehanesi anca megafondan bir şey istemek için kullanıldığından sürekli boş olan, ve bu yüzden 2 tane orta yaşlı amcanın vcd'den porno izlediğine tanık olmama sebep olan (işin komik tarafı ben içeri girdiğimde kapatmadılar bile ki bu ilk kez porno gördüğüm düşüncesini de beraberinde getiriyor), yaşadığım hayat ve içinde bulunduğum ruh halinden tamamen kopuk bir ortamda çalıştırmak, bana kalırsa kedileri eğitip sirklerde çalıştırmak kadar, hatta hamam böceği eğitmek kadar aptalca geliyor.

Aslına bakarsam yada bakarsanız, şu anda işte çalışmam da o kadar saçma geliyor.

9 yaşında çalışırken, ilk haftalığımla, annemin, belki "artık işe göndermez beni bunu yaparsam" diye aldığım ve bütün haftalığıma mal olan karpuzun başına gelenlerle, şu anda çalışırken aldığım o günlük paranın başına gelenleri nedense farksız buluyorum.

Bisikletin direksiyonuna asmak gibi bir aptallık yaptığım, ucuz tansaş poşetini yırtıp tekerleğe takılıp, ardından beni düşüren ve sıyrımlış dizim ve elime giren taşlarla kalktığımda asla annemin bıçağı sayesinde güzelliğini gösteremeyecek bir şekilde kırılıp paramparça olan karpuzun başına gelenler gibi bugünlerde de kazandığım para boşa gidiyor hissine kapılmaya başladım.

6 aydır aralıksız denilebilecek kadar çalışmanın verdiği o monotonluk, o içinde bulunmak istemediğin ortamda olma hali (ki aslından gerçekten kötünün en iyisi denilebilecek bir iş ortamı) insanı o kadar depresifliğe itiyor ki, yazamadığım yazılar (şimdi ki gibi) yapamadığım işler, çalışamadığım dersler, izleyemediğim filmler, okuyamadığım kitaplar derken kendini eciş bücüş olmuş pinpon topu gibi hissetmeden edemiyorum.

Neyse ki insanın sevildiği gerçeği var. Mutsuzluğunu görünce "ne istiyosan yapalım" diyen bir sevgilisi var. Şanslı hissetmene yol açan, mutsuzluğuna katlanmanı sağlayan bir sevgili.

Eskişehir'e gitmek istedim. Tamam dedi. Trenle gidelim dedim. Tamam dedi.

Aldık bilet, gittik. Giderken de yukardaki videoyu çektim. Uzun zaman sonra güzel bir şeyler yaratabilmiş olmaya sevindim.

Tanrının gücüne erişmenin tadı damağıma ilk kez yediğim güzel bir yemek gibi geldi. Yada kulağıma çalınan güzel ve yeni bir müzik gibi.

Kısa ve öz, kaybolan, ama hissedebildiğini hatırlatan, insan olduğunun ayırdına vardırtan, varloşuna anlam veremediğin zaman, "anlam" kazandıran cinsten, bir varmış bir yokmuş bir tad.

Şu anda aynı hissi tadamıyorum, orası ayrı.

Uyuyacak adam.

2011-11-19T19:39:00.001-08:00

Fiziksel ve ruhsal anlamda o kadar yorgunum ki yazamiyorum artık eskisi kadar. Kendimi havası yavaşça kaçmış balondan, boşalmış sikten, 70 yaşındaki porno starı teyzenin amından (pornodan kazandığı paralarla kuku yenilemesi yapmadıysa tabi), otobanda ezilen kedinin çıkan bağırsağından, kapıya sıkıştığından morarıp kopacak tırnaktan, ıslanmış gazeteden, gecen sene montunun cebinde kalmis sümüklü peçeteden, çürük dişten, bası patlamış kulaklıktan, 128 mb RAM'li memur bilgisayarından, defterin arkasında yazı olan sayfasından, aynı sayfası 3 kere basılmış korsan romanlardan, kenar mahale piçinin gozundeki çapaktan, travestilerin ciglik attigi gay club'taki tuvaletteki yaşlı teyzenin kolonya ve mendilinden, elimle tutmayı beceremememin yanında cebimde kaybolan 5 kuruşluk bozuk paradan, sert, kaygan ve tırnağa takılan anane yastıklarından, patlamış ampulün sarkan kıvırcık telinden, saniyesi bir türlü ilerlemeyen ama aynı zamanda yerinde de duramayan pili bitmek üzere olan saatten farksız hissetmiyorum. Rum. Rum. Rum. Rum. Rum. Rum. Rum. Rum. Rum. Rum.

Get On With Your Life

2011-11-03T09:43:00.000-07:00

Tempoyla yazmaya çabalamak eğlenceli. Helede kendi dilinde olmayan şarkı sözlerine dikkat etmeye çalışarak. Sanki ilk okulda yapılan koşu yarışlarındaki hırs, heyecan ve sonunda gelen başarı hissini yakalayacakmışsın gibi.

İşin komik tarafı hiç yarışı kazanamamıştım. Sanırım hep ikinci oluyordum ki bu iyi bir şey, çünkü dünyanın bir zenci koşucuya daha ihtiyacı olmadığını düşünmüyorum artık. Beden öğretmenlerimin düşündüğünün aksine.

Benim yerime Okan diye, bana ilk kez kürtçe küfür öğreten çocuğu koşucu yapmışlardı. Aynı çocuk benim için bir çocuğun burnuna kafa atıp burnunu da kanatmıştı. Sanırım ezilenlerin birbirine destek çıkması duygusuyla yapıyordu bunu ama gene de kendimi korunmalı hissediyordum. Babasız ve eşcinsel olan 11-12 yaşındaki çocuk için bunun anlamı, azmış ve yanlız insanların internete kavuşup, porno izleyip boşaldıklarında aldığı hazza eş değer olduğuna eminim. Sanal ama bir yandan da hissedilebilir. Ama eksik.

Eksiklik duygusu yüzünden insanda kendini tamamlama içgüdüsü ortaya çıkıyor ki bu gayret, her gün çöplerini topladığım kadınlar tuvaletinden kanlı ped çıkmamasını ummam kadar anlamsız oluyor. Kendimi tamamlayayım derken nasıl bir sürü şeyi boşu boşuna öğrenmiş oluyorsam, tuvaleti temizlerkende burnuma gelen adet kokuları, eline geçirdiğim eldivenin kirlilik hissiyle kalakalıyorum, umudum kırılmış bir şekilde. İğrenç olduğu kadar kötü değil tabi bu durum. Sonuçta yeni bir duygu tadıyorsun.

İşte tam o duyguyu tadarken, tam bir şeyden iğreneceğin duruma düşerken, tam kendine acıyacağın anda ironinin güzel tadı, sanki çiğdem yerken ağzına gelen çürük çiğdemden sonra kola içermişcesine mutlu ediyor seni:

"Yazar olcaktın demi lan sen? Çığır filan açacaktın, ünlü olup, nobel kazancaktın." diye sordurtup güldürüyor seni, çöp poşetine attığın tuvalet kağıtlarına bakarken.

Kendini tekrar eden bir durum bu, tıpkı şimdi bu yazıyı bir yere bağlarım diye düşünürken, sevgilimden "Tekel durağının önünde bekle beni." diye bir telefon alıp gitmem gerekmesi gibi.

İronik.

Al bana günlük.

2011-10-31T20:45:00.000-07:00

Ayağıma soğuk vuruyor. Sadece bayramlarda yiyebildiğin Kent şekerlerinin tadı kadar tanıdık bu his. Ellerinin donmak üzereyken, sırf ısınmaları için yazmak, herkesin, evin önünde bekleyen travestilerin bile uyuduğu saatlerde göz yorup, uykuyu getirmek için, ufak bi tatmine ulaşmak için, yazmak... Tanıdık.

Ama eskisi gibi kolay değil.

Müzik bile beynimdeki aptal sessizliği dağıtamazken, blogger'ın değişmiş "yeni kayıt" sayfası, neredeyse ayna gibi yüzüme yüzüme vuruyor artık ne kadar boş olduğumu. 2 paragraflık düşüncelerimin ne kadar anlamsız olduğunu, geride kalan boşluğu ise nasıl dolduracağımı da siklemediğini söyler gibi.

Üstüne üstlük bir de içimi dökeyim derken, bardaktan beyaz gömleğe damlayıp, sadece gömleği değil bütün gününü kirleten o düşünce var. Bütün umutsuzlukların, anlamsızlıkların depresif bir kedi kusmuğunda vücud bulmuş hali gibi olan o düşünce. Kabullendiğinde bile katlanılabilir gelmeyen, iç tırmalayan, sinirden güldüren cinsten:

"Günlük mü yazıyorum?"

Öyle görünüyor, o halde:

1 buçuk yıldır sevimli yanaklı, güzel popolu, sevgisini çocuklaşarak gösteren, beni dengeleyen, normalleştiren, yalınlaştırıp, her gece yarısında işten eve geldiğimde uykuya dalmış vücuduna her sarılmamda uyanıp öpen bir sevgilim var.

Zamanın nasıl geçtiğini hatırlamıyorum bile. Sanki babam öldü, ben onla tanıştım o gün ve bugün "olmuş" gibi.

Dünü, geçen haftası, geçen senesi birbirine karışmış...

Gece yazardım hep, soğukta, müzikle, ağlamaklı, kesik kesik gelen bir huzurla. Bu uyku düzeninin hayatımın şu anki dönemine sağladığı tek katkı, 4'e 5'e kadar çalıştığımda hala ayakta durabilecek güç verebilmesi oldu. O kadar.

Nasıl yapabiliyorum hala bilmiyorum. "3 buçuk aydır, bir barda garson olarak nasıl çalışıyorum?" diye kendime sürekli sorduğum soru, kendine dokunduğunda parmağındaki kırışıklıklardan başka bir şey hissetmeyen 70 yaşındaki bir teyzenin, "Ne ara yaşlandım ben?" diye sorması gibi geliyor. Ablamın dediğine göre işe devam etmemi sağlayan güç, işi sonunda bırakacağımı bilmemden geliyormuş. Başlamamı sağlayan güçte yetersizlik hissinden geliyordu.

Bu ne saçma şeyki, bütün olumsuzluklar bişeyleri olumluyor.

Her neyse.

Her gün, belki haftada 4, bilemedin 5, en kötü ihtimal 6 gün aynı yere gitmek, aynı yüzleri görmek, aynı işleri yapmak, yediklerine göre şekillenen bokun ne kadar değişik geliyorsa sana o kadar değişik geliyor 3 aydan sonra. Bazen bittikten sonra kaşındırıyor, bazen rahatça çıkıyor, bazen çıkmak bilmiyor, bazen fazla rahat çıkmaktan yıpratıyor.

Buna alışma düşüncesinin korkunçluğu her zaman yanımdada değil artık. "Nasıl biriydim?" demenin anlamsızlığının aksine.

Değiştim. Geçen sene sorsalar olmak istediğim, ama şimdi biraz sıkılmaya başladığım bişeye dönüştüm.

Ailemdeki herkesin dediği o "maymun iştahlı" olayına döndü gene.

Bütün bu karaladıklarımdan ziyade, yazabilmiş olmam bile bunun kanıtı niteliğinde.

Kim kanıt peşinde? orası belli değil.

Başlıkla Beraber 589

2011-05-20T06:18:00.000-07:00

Kütahya'dan başlayıp batıya doğru hızla ilerleyen toplu baş dönme merasimine bende katıldım dün. "Başım döndü sanki, yok yok deprem oluyor!" çığlıkları taş atılan sudaki dalgalanmalar gibi gökyüzüne art arda yükselmeye başlamışken, ben dizi açlığımızı belki bastırır diye indirdiğim "Games of Thrones"u sıkılan sevgilime izletmeye çalışıyordum.

Dizi yarıda kaldı.

Filmler, diziler, haberler, seçimler, yasaklar, Katrina kasırgasından sonra evlerinde yalnız bırakılmak zorunda kalan evcil hayvanları gösteren belgesel, sakız tadı, ödenmemiş krediler, koltuk altı terlemesi... Hepsi dizi gibi yarıda kesildi. İticiden çok yıkıcı ve ağırlığını saniye saniye hissettiren o kuvvetin altında kalan bünyedeki acizlik hissi, her titreşimde daha büyük parçalarla yıkılışını izlediğin ego, hepsi suratımdaki kaslara teker teker vurup, dışarıdan bakan birinin korku diye adlandıracağı ifadeye büründü.

Korku değildi.

Korkunun içindeki o heyecandan, cüretten, adrenalinden yoksun bir ruh hali daha çok. Bir doğum sonrası annenin suratındaki ifadenin sadece mutluluk olmaması gibi...

Ama başlayan ve biten, ardından başka bir şeyi tetikleyen her şey gibi bu yusuf yusuf ruh hali de bitmeye başlarken, biraz depresif biraz ümitli sorgulama halini doğurdu bende.

Aylardır yazı yazmadığımı zaten sorguluyordum, mühendislik okuma kararımı da sorguladığım gibi...

Sırf kafamda bunlar var diye, bunca zaman kafamı kurcalayan, bu problemleri bir şekilde içine alan soruyu sordum kafamı yastığa koyup, üzerime çöktüğünü gözümde canlandırdığım duvara bakarak.

Öleceksin, tıpkı yanında yatan sevgilin, tıpkı bir saat öncesinde haber alamayıp telaşlanmana sebep olan Eskişehir'deki ikizin, annen, Kütahya'da bir derdi olup anlatmaya çalışan her hangi bir yaşıtım gibi, hikayesi anlatılmamış ve yarıda kalan biri olarak öleceksin.

Hadi bunu okuyan herkes "been there, done that" haline girip, zaten söyledi bunu herkes diyecek. Bende öyle dedim zaten.

Zaten bindiği otobüs sert virajlar alırken otobüsün devrildiğini soğuk kanlılıkla hayal eden, sokakta aynı cinsten olan sevgilisini dudağından öpmesine bir kaç saniye kala homofobikler tarafından öldüresiye dayak yemeği gözünde canlandıran, en sevdiği dizisi Six Feet Under olan, bir morg görevlisinin gördüğü kadar olmasa da her hangi bir yaşıtından çok ölü bedenini görmüş ve ona dokunmuş, ölümün hissizliği hissetmiş olan birisinin, öldükten sonra anlatılmış bir hikayesi olmadığını düşünmemiş olma ihtimali, hele de yazıyorsa bu insan, muhtemelen kör bir insanın renkleri tanıma ihtimalinden daha düşüktür diyebilirsiniz.

Ama, yazdıklarının ne için ve kim için olduğunu sorgulamak ayrı bir mesele. Kime bir fayda sağlayacağını, kime bir anlam ifade edeceğini, kimi değiştireceğini düşünmek, öyle zor ki bunu düşünmek, şimdi yaptığım gibi bunu yazmaya giriştiğinde, yazının bu kısmına gelene kadar gevelememe sebep oluyor. Neyse ki ego savaşındaki ertelenmeleri iyi tanıyorum. Her komutan gibi, düşmanını iyi tanıyanın savaştan galip çıkacağını da tahmin edebiliyorum. Ama düşmanında seni, senin onu tanıdığın kadar iyi tanıyorsa...

Lakin her ne kadar şu ana kadar yazdığım ve muhtemelen bundan sonra yazacağım şeylerin insanlarda hiç bir bilinç açılması gerçekleştirmeyeceğini, hayatlarındaki yaşayışlarında her hangi bir fark yaratmıcak, patlamış mısır tadında şeyler yazıyor olduğumu anlasam dahi, hala yazmak için bir sebebim olabileceğini düşünmeye çalışıyorum.

Hala.

Aslına bakarsam, 2. Dünya Savaşı'nın yanında 5.9'luk depremin bende o dönemdeki yazarlarda oluşan bilinç değişimine benzer bir şey yaratacağını düşünerek aptallık ettim.

Hala aynı yerimde sayıyorum. İnternette anlamsız ... 581, 582, 583... kelime kaydetmiş olarak.

2011-02-14T13:40:00.000-08:00

Dün doğum günümdü. Doğumumdan tam 21 sene sonraki o anın üzerinden 36 saat geçti. Ezer gibi değil, sıyırıp dikiz aynasındaki yansımasının küçülmesini izler gibi geçti. Azıcık korku, biraz yaşama içgüdüsü, biraz da olağanlık duygusunu bana bırakıp, geçti...

Bir de bademcikleri şişmiş sevgili bıraktı sevgililer gününde. Kültablasında poşet çaydan artan çöpe söndürülmüş sigara, rüya gören kedi, elektrikli soba sıcağından terleyen gıdı, onun saçından elime bulaşan yağlar vesaire... Hepsi bana uzun bir süre evdeyken çalma dediği "trouble every day"le uyuşuyor. O yüzden bugünde idare eder bir sevgililer günü.

Yarında 1 yıl aradan sonra başlayacağım okulun ilk günü olunca, art arda önemli günler yaşıyormuşum gibi geldi. O nasıl bir yanılsamadır yearabbiee! diye bağırasım geliyor. Bağırmıyorum. Otobüs durağında elinde onlarca poşet popkekle duran adama "evde bir tek bu mu yeniyor?" diye soramadığım gibi.

Pek bir şey yapamıyorum işin gerçeği.

Adı değişmiş Öss'nin başvurusunu kaçırmak gibi, sevgililer gününde jest filan yapmak gibi şeyleri hep düşünüp yapamıyorum.

Olur böyle şeyler canım, insanlık hali diyen insanlar da yok çevremde, o yüzden kendi kendime söylüyorum.

"Olur böyle canım."

Oluyor da. Tıpkı sevgilim nasıl hasta oluyorsa, nasıl Marlboro paket değişip bir değişik oluyorsa, bu da oluyor. Unutuyorsun, kendine kızıyor, sonra da teselli istiyorsun.

Bana teselliyi verecek insan uyandı şimdi, ilk cümlesi "şu şarkıyı değiştir" oldu. Sigarasını yaktı, kediyi uyandırdı, kedi parmağını yalamadan önce saati sordu. Zamanın farkına aynı anda varınca yarın saat yedide uyanmam gerektiğini hatırladım.

Kızdım gene kendime ama teselli gerektirecek kadar değil.

Karımsı bişi.

2010-12-13T01:12:00.000-08:00

Tanrım kendimi noel babanın tıkıldığı yuvarlak, içi su dolu şeylerde gibi hissettim şimdi. Yıllar sonra İzmir'e ciddi ciddi kar yağıyor.

Ama tutmaz. Çift camlı pencereleri bile aşan çocukların şaşkın çığlıkları göğe ulaşıp tanrının kulağını tırmalasa bile tutmaz. Çamur olur kar olayım derken.

Evrim yaşar.

Lapa lapa kar neymiş onuda az da olsa görmüş olarak kalırız bizde yalıtımlı, korunaklı, kirli pencereli evlerimizden.

Tabi yazının sonuna bile yetişemedi. Çok yorulmuş olsa gerek gökyüzü.

Boş.

2010-12-06T05:12:00.000-08:00

Huzurlu ve korunaklı, sıcak ve derimi kan akışı durmuş bir ölünün derisine çeviren kuru havanın içinde ölümü düşünmek, ölümü dizilerden, filmlerden ve haberlerden izlemek artık 2 yıldır dinlediğim şarkıların verdiği hissizlik hissini vermeye başladı.

6 ayı geçkindir biriyle beraber olmanın getirdiği ufak tefek dezavantajları düşünüyorum o yüzden. Uyurken müzik dinleyememeyi, uyuma öncesindeki kıvranmalarını minimuma indirmeyi filan. Beynimi yoracak başka bir şeyim yok çünkü. Aldığımız siyam kedisinin her gün yaptığından farklı olmayan bir şekilde vücudumun her hangi bir kısmına dokunarak uyuması, evin asansör manzarası, national geographic'teki belgeseller vesaire, hepsi dün yada ondan önceki herhangi bir gün oluşturulmuş beynimdeki özel odalarına giriyorlar.

Yani artık bu monotonlukta beynim kaybedenlerin mekan bellediği bir pansiyondan başka bir görev göremiyor. Tanrı bilir en fazla 3-5 odası var.

Ama neyse ki pansiyonun konukları yemeğe filan çıkıyorlar akşamleyin sevgilim eve geldiğinde. Böylece bir yaşlının çocuk gürültüsünden kurtulduğunda hissettiği tanrıya şükredici haline benzer bir şekilde mutlu oluyorum bende.

Dinlenmenin yorucu halini bütün sinirlerim iletirken beynime, sıkıntıdan kek yapıyorum. Muffin benzeri filan. Tanrıya şükür malzemeler arasında söylemesini sevdiğim vanilin var. Yoksa gündüzleri façalıcaktım kendimi.

Vaniline tutunan acıklı çocuk rolü, balkondan aşağı bakarken ağzından takma dişlerini düşüren teyzenin, yolda duran adamın ölümüne sebep olması kadar komik geldi. Ölen adam değil de kedi filan olsa hele de fare olsa o kadar komik olmayacak bir hikaye kadar komik yani.

Kedi olsa üzüleceğiz, fare olduğunda eh iyi olmuş en azından diyeceğimiz, ama adam olduğunda suratımıza yarım yamalak gülüşler yerleştireceğimiz hikayeler var dünyada. Hadi dünyada böyle ama Türkiye'dekileri düşününce karnım nedense fazlasıyla ağrıyor.

Örneğin dün televizyonda denk geldiğim kavramsal sanatçı Tahir filan. Hiç üşenmedim, videosunu aradım. Lakin kendisi eyes wide shut tan çıkmış gibi duruyor, bende bunu görmenizi istiyorum.

Şarkı söylemek ve suratına maske takmak dışında başka bir şey yapmıyor. Ancak bu bile karnımı ağrıtmaya yeten bir durum. Sonra kanalı değiştirince The Hours'la karşı karşıya gelmek ise, insanda 40-50 yaşlarındaki amcalar gibi ne hale geldik tarzından iç çekmeme sebep oluyor.

Her ne kadar size Tahir'in üzerine tıklayıp, videosunu izlediğinizde ne düşüneceğinizi söylemiş olsam da, o videoyu burada paylaşmak, benimde en az Tahir kadar türkiyeli olduğumun kanıtı. Bunu da yaptım ya, üzerime eşek işese de umurumda olmaz.

Kalın ince sağlıcakla.

Can'ın şımarma hali.

2010-11-12T06:23:00.001-08:00

Havalar bir anda değiştiği zaman, ki İzmir'de bunun olma durumu çişimin gelmesi kadar doğal gelir bana, normalde odamdaki ışık değişirdi sadece. Daha karanlık, daha uykulu bir hale bürünürdü etrafım. Sessiz, durağan, sürekli bir bekleme hali gelirdi odamdaki havaya. Ancak şimdi bir odam değil koskoca 2 oda 1 salon evim var. Ve evim(iz) karardı, genel bir miskinlik hali çöktü her yerine, ancak daha da güzeli, karşı taraftaki sarmaşıkların kızarıp sararmaları oldu.

İnsan yalnız kendinin değil, doğanın da değiştiğini gördüğü zaman, yaşadığı değişimler o kadar ürkütücü gelmemeye başlıyormuş, bunu anladım. Kendini zamana bırakınca bazı şeylerin olmak zorunda olduğunu anlamak vesaire. Bunlar güzel şeyler.

Tabi manzaraya bakmak daha bi güzel.

Balkondan böyle.
(üzerince basınca büyüyen resim)

Başlıksız

2010-11-01T05:22:00.002-07:00

Sanki doğumundan beri benle idi. Bütün hayatını bildiğimi sanıyordum. Bütün hissettiklerini bile. Ne büyük, ne ağır bir yanılgı. Titrek sineklerin kanadını koparan rüzgar kadar sert, kanadı havada kalan sineğin yere çarpması kadar ağır.

30 yıl yaşadı halbuki. Benden önce, koskoca otuz sene. Fotoğraf makinasının flaşından yüzlerce kez kamaştı yirmili yaşlarındaki gözleri, kulakları binlerce kez duydu o filmi kuran mekanizmanın sesini, gülümsedi onlarca kez, poz verdi, nasıl çıkarım diye düşündü belki fotoğraflarda... Yanında ben yoktum elinde ilk tuttuğunda o fotoğrafları. Asla bilemeyeceğim ne hissettiğini, ne düşündüğünü, ne söylediğini... Bana kalan, bir tek, kırıntılar olacak. Hatırladığında yanağında beliren gülümsemesi olacak.

Ne acı gülümsemeyle yetinmek. Tanıdık bile gelmeyen onlarca yabancı yüz, onlarca mekan, yüzlerce ayrıntı oysaki ondaki. O gülümsemenin altında yatan saatler...

Oysa benim geçmişim yok gibi. Çocukluk fotoğraflarım, onun için ne kadar uzaksa bana da o kadar uzak geliyor. O kadar silik, o kadar unutulmuş, kap karanlık... Taze beynimin ilk hafızaları... Ancak rüyalarımda hissedebildiğim...

Benim yirmili yaşlarımdaki fotoğraflarımda onun olacağı düşüncesi bile bu hissi silemiyor. Ben otuz o kırk olduğunda, aramızdaki on yıllık fark nasıl kalacaksa, onun bensiz yaşadığı o dopdolu on yıl da öyle kalacak, yaşlandıkça bile değişmeyen parmak izleri gibi...

Ölüm gibi keskin ve kesin.

O hep, Ankara'nın, Londra'nın sokaklarında, ayakları üşümüş, elleri cebinde, belki kazağının etiketi ensesine batıp kaşınırken, belki tırnaklarının yanlarındaki etleri yemekten parmakları acırken, belki karnı açken, belki tamamiyle hiç bir sorunu olmadan, rüzgar yüzünü yalıyor iken yürümüş olarak kalacak...

Ne mutlulukları, ne acıları, ne de sessizliklerinde benim olmadığım ve olamayacağım bir geçmiş.

Bir varmış olan bazen hala var olmaya devam ediyormuş meğer.

Meğer geçmiş zamanda yok olmuşum. Ya da belki yeniden doğmuşum. Ya da tıpkı inanılmayı bekleyen tanrılar gibi, onun bana inanmasını bekleyip durmuşum öylece boşlukta. Öylece karanlığın ve aydınlığın iç içe geçtiği, sesle sessizliğin aynı anda duyulduğu, belirsizliğin bile kesinlik olabildiği, dopdolu bir boşlukta bekleyip durmuşum gibi...

Altı ay öncesine kadar fotoğrafçı olmak gibi bir düşüncem vardı, yok oldu o çoktan. Ancak fotoğraf ne anlama geliyormuş, şimdi anlıyorum...

Mrs. Dalloway'in bünye üzerindeki etkileri.

2010-11-01T03:39:00.000-07:00

Sessiz bir uyanış. Belki bir iki cırtlak serçe sesi, biraz da rüzgardan hışırdayan poşetler. Hatırlamıyorum. Sessiz uyanmışım gibi geliyor. Bir o kadarda hüzünlü. İlk seferinde öyleydi çünkü. O yatakta, o yere düşmemiş kareli yastıkta, ilk kez tek başıma uyandığımda ne hissettiysem aynısı. Dejavuya benzer, belki biraz daha uzunu ama daha az etkilisi...

Kahvaltı yapmaya karar veresiye kadar bütün her şeyin önceki yalnız uyanışlarımla tıpatıp benzeştiği bir sabahı yaşadım. Öncesinde hiç bakkala gitmemiştim o sabahlarda örneğin. Bugün gittim. Ve sanki deprem gibi, yüz yılın soğuklarına tanık olmak gibi, yepyeni bir titreten sessizlik.

Müzik açıp bozdum sessizliği. Laptopu kucağıma alırken geçmişten kalan bir kaygı belirdi. -Açmam sorun olur mu onun için acaba?- Yenmesini bildim. Bunca zaman "Bana inanmanı istiyorum" derken, kendime şimdiye kadar inanmadığımı fark ederek. O'nun şimdiye kadar bütün şüphelerimi ayna gibi yansıttığını anlayarak.

"Daha çok yazmanı istiyorum." dedi dün akşam.

Oysa ki bu cümle hiç bir anlam ifade edememişti dün akşam. Araya giren on iki saatin getirdikleriyle anlam kazanıyor olması, 20 sayfa Mrs. Dalloway okuyunca anlaşılması bütün bu durağanlık halinin, etkisini göstermesi bir antibiyotik gibi...

Garip.

Yaşlanmanın kısa versiyonu gibi. Bin yıldır yaşadıktan sonra ancak, hayatın anlamını çözebilmek gibi.

Demek istediğim; bugün beynimle ilgili bir gerçeği keşfettiğim. O kova burcu erkeklerine özgü "geçmişe bağlı yaşarlar" söylemini damarlarımda hissettim. Çok büyük değişiklikler yaşamadığım sürece kendimi tekrar ediyorum. Ayağıma gelen sıcak güneş ışığını, "rahatlık" olarak kodlamışsam öncesinde, şimdi geldiğimde de rahatlıyorum. Bütün bu farkına varma durumu da gelen depresif ataklarımın önüne geçme konusunda yardımcı olabilecekmiş gibi geliyor. Lakin kahvaltı hazırlamak büyük bir değişiklik gibi geliyor, mutsuz ve yalnız sabahlarda.

Ama kim bilir belki bir gün kahvaltı hazırlamakta gayet depresif bir olaya dönüşebilir.

Diye iç dökerim son anda böyle.

Bağırsaklarımda biriken gazı otobüste bir anda salmak istemiyorsam, bu içimdeki ruhsal değişiklikleri de hemen salasım yok. Lakin, kontrolsüz osuruk kokutabilir.

Ev hali II

2010-10-21T14:34:00.000-07:00

Geçenlerde hem Çağlar merak etti diye hem de ben tekrar izlemek istiyorum diye Six Feet Under'a başladık. İlkokula başlar gibi böyle. Nate'le filan tanıştırıldık, topu atan Ali'yle tanıştırıldığımıza benzer bir şekilde. O Ali'nin yüzünü çok net hatırlıyorum hala bu arada. Kılsız, yatık siyahından yağlı saçlarıyla, suratında sürekli az evel boşalmış gibi bir gülümseme. Ödevini yaparken bile.

Kendimle hiç bağdaştıramadım o yüzden o Ali'yi. Ayşe'yi de.

Ama Brenda'yla bağdaştırdım kendimi iki gün önce. Yatağında bilgisayarının karşısına geçmiş, aklından geçenlerin ekrandaki boş sayfada belirdiğini onunla birlikte okurken, onun yaşadığı öfkenin, o öfkeme sebep olan aptallığımın aynısını içimde hissettim. Donup kaldım.

-What exactly do you have to say, that hasn't been said before?

Yazdı. Cevap veremedim.

Tam, "O kadar da değil, zamanla yaratıcı olabilirim..." diyecek iken, ekranda başka bir cümle daha belirdi:

-All you do is observe yourself.

Bu cümleyi duyduktan sonra, şu satırları yazmak bile zorlaşıyor aslında. Sürekli olarak kendinden, hissettiklerinden, yaşadıklarından filan bahsetmek, tahlil yapmak vesaire vesaire oluyor.

Aynen böyle.

Ancak neyse ki o tahlil yapma yeteneğim yazmama sebep olacak bir tahlilde bulunuyor:

"Yazdıkların yaratıcı, yeni, yada başkaları hakkında olmak zorunda değil."

Tabi bu cümleyi söylerken içinden bir parçayı gömüyorsun. Mezar taşında da bu yazıyor o kendinden bıraktığın parçanın yattığı yerde. Her ziyarete gittiğinde bunu okuyorsun.

O parça sanırım ego. Yada "istek". Daha emin değilim. Tahlil etmedim.

İsteksiz yazabilirim. Egosuz da. Pek umurumda değil artık. Yazarım. Geniş zaman kipinde hemde.

Geçenlerde aklıma, kafelerde filan tek başına oturup, not defterlerine yazı yazan tipler geldi. Not alan filan böyle. Giyinişlerinden orta halli oldukları belli, üniversite de okurken yazmaya merak salmış, yazdıklarını beğenmiş, o yüzden herkesinde beğeneceğini sanan, o sanrılara ortak olanlarla iyi anlaşabilen düz tipler. Öylesine düz bir hayat yaşayıp genede yazabilen tipler. Hayatlarına farklılıkları yazdıkları hayali karakterlerle katan insanlar... Öyle olmak istemiyorum sanırım. Zaten kendimden başkasını da yazamıyorum ama gene de olmak istemem.

Evet çişini arabanın tekerine yapmak zorunda bırakılan çocukların neler hissettiklerini biliyorum, evet balkondan aşağı sarkan insanların aşağıya baktıklarında hissettikleri o iç boşaltıcı hissi de biliyorum, ama bunları bilmeden yazmanın nedense anlamsız geldiğini hissediyorum.

Sanırım yazabilmek için yaşıyorum.

Tanrı bilir bunu da birileri önceden söylemiştir.

Ama önemi yok, altımda kareli pijamamla, bacağımın dibine kafasını dayayıp uyuyan sevgilimin gri çenesine bakıp huzur bulabildikten sonra gerçekten ama gerçekten hiç bir şeyin önemi yok.

Öpeyim şimdi kirazlı sakıza benzeyen dudağından...

Ev hali.

2010-10-04T03:23:00.001-07:00

Televizyonu kapadı şimdi. Ben pencereye doğru yönelirken. Kucağında laptop var, boynu biraz eğik. Ayakları o kadar ölü görünüyor ki, baş parmaklarından birine morgda takılan kağıtlardan takılabilir. İşin komik yanı, bunu yaparken hissetmiyecekmiş gibi geliyor olması.

Yanına geldim. Benim hareketlerimle kıyasladığında duruyormuş gibi gözüken şeyler yapıyor saatlerden beri. Karnı inip kalkıyor, parmakları oynuyor, arada da gözünü kırpıyor... Bu kadar. Duran bir insana yada belki de memelilere özgü olabilecek, ortak davranışları sergiliyor.

Gördüğüm onca duran insanı düşündüm. Otobüste, asansörde, durakta, iş yerinde, kaldırımda, kahvede, balkonda, çatı katında... Durmayan insanları düşünmek şu anda daha yorucu geliyor diye. Durmayanlara yetişmek veya dokunmak, belki vızıldamak... Hepsi daha zor durmadıkları zaman.

Sigara yakacak. Kartona sürtünen kağıt sesinden anladım sigarayı çıkardığını. Ardından gelen çakmak sesi de beni bir öğretmen edasıyla onayladı zaten. Mutluyum. Pencerenin yanına gidip dışarıdaki akranlarıma bakabilirim. Ama dışarısı ürkütücü nedense.

Arabalardan sanırım. "Arabalar olmasaydı?" düşündüm. O zaman atlar olurdu. Atlar da ürkütücü. Kuyrukları özellikle. Kırbaç gibi. Daha fazla bakasım yok dışarı.

Odada dört dönüyorum şimdi. Tam dört kere, sanki cümleyi haklı çıkarmak istermişim gibi. Gerçi nereden bilebilirim ki? Bir odada, tanımadığım bir yabancıyla aynı odada, belkide beni öldürebilecek bir yabancıyla aynı odada duran ufak bir sineğim. Dört dönüyorum çünkü açık yer arıyorum. Her yer kapalı ve bu can sıkıcı gibi duran çocuğu izlemekte bir yerden sonra zevk vermemeye başlıyor.

---

Balkon kapısını açtım sıkıntısına son vermek için. Dışarı çıkabilir artık biraz uğraşırsa. Dışarı çıkıp, bokların üzerinde konabilir, kendisi gibi bir sinekle uçarak çiftleşebilir, uzay gemisinde sevişen insanlar gibi. Yada rüzgar akımlarına bırakır kendini boş poşetlerin bıraktığı kadar olmasa da. Güneşi takip eder belki de yetişemeyeceğini bilmeden. Saf bir inançla. O takip sırasında gece olur. İnce tellerle kaplı pencerelerden içeri, ışıkların olduğu odalara girmeye çalışır. Denemekten yorulup bir başka ışık görür. Son göreceği ışığın o olduğunu bilmeden ona doğru yönelir sonra. Opel Astra'nın farında can verir.

Beni de unutur. Benim de onu unutacağım gibi.

Bir yazı yazamama örneği olabilecek yazı II

2010-09-28T01:20:00.000-07:00

Bu gece rüyamda, dün yazdığım yazıyı gördüm. Hayal gücümün bunla sınırlı olmasına şaşırdım işte o zaman. Şu bir kaç gündür izlediğim korku filmlerinin hiç birinden hiç bir şey alamamışım demek ki dedim. Hem üzüldüm hem sevindim.

Lcd televizyona yeni sahip olmanın verdiği histen olsa gerek, special effect'li filmler izlemeye çalışıyoruz sevgilimle. Ziyan olmasın hd'ler diye. Ben aksiyon istememe rağmen o korku filmlerinde ısrarcı davranıyor. Yaşından olsa gerek diyesim geliyor ama öyle olsa korku filmlerindeki "ce-e" sahnelerinde sıçramazdı sanırım.

Ama torrentten indirmek için, Sundance'te aday olan filmlerden seçtiklerimi beğendi. "Birlikte mi izleyeceğiz?" diye sordu. Bende "Saçmalama" anlamına gelecek bir şeyler söyledim. Birlikte yaşadığın insana böyle bir soru sormak garip tabi bence. Ondan öyle dedim.

Üstteki paragrafları yazarken bir "bilinç açılması" (?) yaşadım; "Yazdığım bütün yazılardaki ben'liğin yerini bile, biz'lik aldı" diye.

Garip ama güzel bir his. İnsanda sıkıntılı bir mutluluk yaratıyor. Sıkıntısı yazamamaktan, mutluluğu da yazamamanın yerine konulabilecek çok daha büyük bir şeyden geliyor sanırım.

Bilincinin kırmızı kurdeleleri kesilen açılışlar yapması, insanda tıkanma yaratıyor. Kendi beynimle konuşuyor olmasaydım eğer bunu daha geç yaşayacaktım ama, beynim, leb demeden dilime, "l" sesini çıkartabilsin diye damağıma vurduracak sinirleri yollamış oluyor. Hal böyle olunca, soru sormakla geçirebileceğim onlarca dakika, konuşmayı beynimle yapıyorum diye saniyenin onda birine inebiliyor. Daha ben bu cümleyi yazarken, bana "Sorulacak sorun kalmadığında, tespit yapmaya başladın" demesi de ayrı bir konu.

Aslında ayrı bir konu değil. Aksine siyam ikizleri gibiler. Ama konuyu sevmediğimden geçiyorum.

Geçemedim pek tabi. Tekrar tıkandım. Tıpası yeni takılmış şarap gibi olduğumu düşünüp, kendimi biraz yıllandırmaya bırakmam gerektiği kanısına vardım. Lakin şu anda sirke gibiyim ve kübüme zarar verebilirim.

Bir yazı yazamama örneği olabilecek yazı.

2010-09-27T02:08:00.001-07:00

Uyandığımda, gördüğüm rüyaların etkisinden kurtulmadan yataktan çıkamıyorum. Korkutucu olmalarından değil tabi. Daha çok "neden bunu gördüm şimdi?" sorusuna cevap aramaktan. Zaten bir süre sonra "Doğru düzgün rüya gördüğüm yok zaten, sorgulayıp içine etmeyeyim" düşüncesine kapılıp, anlık dertlerime odaklanıyorum.

Oturma odasına gitmek, sigarayı ocaktan yakmak, bilgisayarı açmak, bilgisayarın kendine gelmesini beklemek gibi... Yataktan kalkmamı zorlaştıran ufak kaygılar...

Kalkıyorum tabi. Bir ay sonra bile üzerilerindeki yeni kokusunu içime çekebildiğim eşyalarla birlik oluyorum. Televizyonu açıyorum. National Geographic'te bir şey yok. Birileri helikopterden, insan eli değmemiş adalara bakıyor...

Hiç helikoptere binmedim. Uçağa da öyle. Babamın omuzlarında geçirdiğim vakit dışında da öyle çok yükseldiğimi hatırlamıyorum.

Belki sevgilimle bindiğim lunaparktaki kamikaze de olabilir.

Sonuç olarak pek uçan bir insan değilim yani. Çoğu insanın benden beklediğinin aksine, daha ot bile kullanmadım.

Bu kadar yerde vakit geçirdiğinde insan, bastığı yeri tanıyor normal olarak. İstiklal Marşı'ndaki gibi değil tabi.

Mesela oturduğum koltuğa formaldehit sıkılmış. O yeni kokusu buradan geliyor. Bunu biliyorum. Ve maalesef formaldehitin, kadavraların üzerine çürümesinler diye sıkıldığını da biliyorum.

Sizde bilin diye buraya da yazıyorum.

Ya da "bilgisini satan" tiplerdenim. İşte onu bilmiyorum.

Georges Perec özentiliği yapıp, "bil-" ile başlayan kelimelerin kontenjanını bu yazılık kapattım. Alt metni yok bu durumun. Sadece sıkıldım.

Doğru düzgün, uzun uzun paragraflar kuramamam bundan. Çok da kafaya takmıyorum. Özgüvenim yerinde. Yazı yazmakla ilgili bir gerçeği de artık kavramış durumdayım:

İnsan mutluyken yazamıyor.

Not: Başlıkları yazılarımın sonunda atarım hep.

Ellerim terledi.

2010-07-13T03:26:00.000-07:00

Durağanlığın güzelliğini, insan hayatı hızlanınca fark ediyormuş. Otobanda hızla giderken, yoldaki beyaz şeritlere bir iki dakika bakabilirken, uzakta, ilerlemiyormuş gibi duran dağlara, köylere saatlerce bakmamız bu yüzden sanki.

O hızla giderken, arabanın camına çarpıp da can veren binlerce böcekten bahsetmiyorum bile.

Farkında olmadan değişiyorsun, değiştiriyorsun. Kimi şeylerse, kumsalda ayak izi bırakmak gibi. Dalga vurduğu anda eski haline geri dönüyor.

İşte son bir yıldır kumsalda yürüyormuşum meğer, çimlerde yürümeye başlayınca fark ettim. Ezdiğim her otun, eski haline dönemediğine, kırılıp toprağa yapıştıklarına tanık oldum.

İnsanın içini acıtıyor doğal olarak.

Sonra ağlıyorsun.

Ağlamak o kadar kolay değil. Yapım aşaması saatlerce süren bir yemeği sindirdiğin gibi, on dakikada sindirebiliyorsun.

Tadı ne kadar güzel olsa da o yemeğin, normalde yalnız ağlardım. Sebepsiz yere gelen o yoğunluğu, birinin önünde yaşayabileceğim düşüncesi, kendimi, düşündüğümden daha zayıf hissetmeme yol açardı.

Ama dün öyle olmadı... Dün, hayatımda ilk kez, biri benim omzumda değil, ben bir adamın omzunda ağladım.

Evet bir erkeğin, bir adamın omzunda ağladım. Tanrının Adem'le Havva'yı yarattığı heteroseksüel dünyada, kendi cinsinden hoşlanan bir neandertal adamı imişim, bunu ilk kez bu kadar net anladım... Başkalarına söylemeyi bırak, kendine itiraf etmesi bile yıllar alan bu durumu, şimdi buraya yazarken, ellerimin azda olsa titremesi şaşırtıcı değil o yüzden.

Ama hiç bir kaygı önemli değil. Suratının en çirkin halini aldığı, duygularının en savunmasız hale büründüğü o "ağlama" eylemi sırasında, karşındakinin yüzüne bakınca, çıplak omzuna kafanı yaslayınca acının hafiflediğini fark etmek, hissedebildiğini hatırlamak, insan olduğuna inanmak, bütün o kaygıları, tıpkı bir sineğin elektrikli süpürgeyle çekilip, gene de canlı kalması gibi, bir anlığına çekip alıyor.

Annem böyle durumlarda, sineğin tekrar çıkacağını bildiğinden, elektrikli süpürgeyi balkona koyardı. Sinek o uzun borudan çıktığında dünyaya karışabilsin diye. Ya da en azından kendisini rahatsız etmesin diye.

İşte benim içinde, blogger'ın aylardır yazmadığım bu beyaz sayfası o dünya, şu siyah cümlecikler de süpürgenin içindeki sinekler oluyor.

Neyse ki parmaklarım elektrikli süpürge borusu kadar uzun değil...

Gece gece düalizm saçmalamak.

2010-05-27T18:31:00.000-07:00

Az önce, gözümün önünde bükülen bira kutusu gibi geliyor şimdi her şey. Var olan bir şey, bana değdiği gibi şekil değiştirip, yeni, ama aynı zamanda yeni olmayan bir şeye dönüşüyormuş gibi geliyor. Boş bir tabloya resim çizmekten çok, ders notlarını aldığın deftere bir şeyler çizmek gibi.

Rahatsız edici değil artık bu.

Önceden olsa, "Yoktan var edememe" gerçeğini, tanrıların insanlara bıraktığı en büyük lanet olarak düşünürdüm. Yeni, bilinmeyen, düşünülmemiş bir şeyi yaratamıyacağım gerçeği her şeyden ağır gelirdi. Ama gerçeği kabul edebiliyorum artık... Sanırım büyüyorum. Büyümenin artık kirlenmeyle aynı anlama gelmediğini düşünmem bunun en büyük kanıtı.

Arkadaşlarımın bir kaç tanesi, 30 yaşımıza geldiğimizde ne yapacağız, nasıl katlanıcaz? sorusunu sorduğunda, onlara verdiğim cevaba artık tamamen inanıyorum: 30 yaşındaki Can düşünsün onu.

Günlük tutmaya başladığımdan beri hiç bir zaman hayallerimi yazıya dökmedim kağıda. İronik bir şekilde "Naber gelecekteki Can" diye başlıyordu günlüğüm. Ancak, "şunları bunları yaptın mı? Şu okulu bitirdin mi?" gibi sorular sormadım gelecekteki Can'a hiç bir zaman. Oldum olası kağıda ya da dile dökmekten çekindiğim bütün o hayallerim, aslında gerçekleşmeyeceklerini bildiğim -çünkü o kadar idealist ya da azimli olmadığımın farkındaydım-, bu yüzdende arkasında sağlam bir şekilde duramayacağım hayallermiş. Şimdi farkettim.

İçimi acıtmıyor.

30 yaşıma geldiğimde.. diye başlayan bir cümle kuramıyorum, 30 yaşımda ne halde olacağımı kafamda canlandıramadığımdan. Her hangi bir ön sezi bile yok. Olsa neyi değiştirecekti? Otuzlarımadayken "20 yaşındayken, ünlü bir moda fotoğrafçısı olacağımı hayal ediyordum bu yaşlara geldiğimde" diye düşünsem, şimdi "6 yaşındayken astronot olmak istiyordum." diye düşündüğümde nasıl gülüyorsam, öyle gülerdim en fazla.

Evet hayallerim var. Fransa'da bir kafede, sütlü kahve içerken camın arkasındaki sokağa yağan yağmuru izlemeyi, İrlanda'da deniz kıyısındaki bir dağda, okyanusun önünde durup işemeyi, İngiltere'deki kırmızı telefon kulübelerinden annemi arayıp, onun dertlerini dinlemeyi, Romanya'da çingenelerin, çamurlu bir arazide kurduğu çadırların birinde misafir olarak uyurken paramı çaldırmayı, ardından orada dans etmeyi, içki kusmayı, İspanya'daki bir kerhanedeki orospunun bir elimle belini sıkarken, diğeriyle saçını çekmeyi, Amerika'da akıl hastanelerinden birinde 1-2 gün kalmayı ardından bir karavan kiralayıp, Arizona çöllerinde yanlızlığı tatmayı, kutuplarda buzun ortasında durup, ışığa ve buza hapsolmayı isterdim...

Ama bil bakalım ne yapacağım? Bütün bunları filmlerde izleyip, kitaplarda okuyup, odamda duvara bakarken gözümde canlandırırken yaşayacağım sadece. Ama bu durum, ne yaşadığım hayatı daha değersiz kılacak, ne de gerçekte yaşadığım şeylerin aklıma geldiğinde onların üstüne çıkmasını engelleyecek.

Çünkü her şey aynı çok uzaktan baktığın zaman, bir o kadar da farklı yakından baktığında.

"Şeytan ayrıntıda gizli" diye bir cümle duymuştum zamanında. Bütün yazı da o cümleyi hatırlamak uğruna.

2010-05-22T10:53:00.000-07:00

Dikkat! Konuk yazar Anıl! (ibnenin teki)

BAŞ HARFLER SİZİNDİR

Can kırıkları
Ağzıma doluyor
Neler oluyor ?

Nasıl oldu bu kadar
Ah benim anüsüm dar
Bir bilsen ne kadar dar
Elim bile girmiyor
Rahat ol benim kadar

Lale
Am
Naber ?

Arkadaşlarımı severim
Menilerini yerim.

Yar bana yarrak bana
İzlendiğimi bilirim.
Yan bana yandım sana
İçimde sarı laleler
Cicek pazarında
İbne biriyim aslında.

This could be a headline

2010-05-12T21:00:00.000-07:00

Banyodan çıktıktan sonra, üçe vurdurduğum saçlarım, suya minnetlerini göstermek istermiş gibi hep beraber ayağa kalkıp eğiliyorlar. Kısacası tüylerim diken diken şuanda. Sebepsiz yere. Sırf yapabiliyorum diye. Sırf seviyorum diye...

Sevmediğim bir şey var ki; o da klavyenin "v" tuşunun bozulmuş olması. O sese karşılık gelebilen "w" harfini kullanmak ise, bir tuşa beş saniye basmak zorunda kalmaktan daha sinir bozucu. Ondan katlanıyorum o beş saniyeye her seferinde.

Tabi bir kağıt en fazla 6 kere katlanabilir efsanesi gibi, ben de bir yere katlanabiliyorum.

Tanrı'yı düşündüm "katlanma" yazınca. 7/24 hem patron, hem de işçi olmak nasıl bir şey diye düşündüm. "Beceriksiz bir esnaf kendisi aslında" dedim sonra kendi kendime. Dükkanında yeni şeyleri bulmanın zor olduğu, bunu ona söylediğinde de, "Şu kapının arkasında ki odada, istediğin her şey var." diyen bir esnaf... Annem yabancıların çağırdıkları yere gitme dedi. Bende gitmiyorum o kapının arkasına...

İşte, insan zamanını "bar, dudak, yatak" üçgeninde harcadığı vakit, "yazma" eylemi oyuna katılmak istemeyen, kalkık burunlu, depresif bir çocuk gibi, uzaktan böyle anlamsız şeyler söylüyor. Küfrediyor ama kimse farkında değil gibi. Yazık.

Oyuna dördüncüyü de "O" tamamlıyor gibi. Ya da o'nun dışındaki "onlar". Bilmiyorum. Kesin olacağını bildiğim bir şey var; o da günün birinde antrenör edalı birinin bana "Yorulmuşsun, farkında değilsin. Çık oyundan!" diyeceği. Ne zaman, nasıl, kim tarafından olucak umurumda değil. Zamanı geldiğinde terleyen alnımı silip, omuzlarıma konulan havlunun kokusunu burnuma çekerken, fışkırtarak içtiğim su yanaklarımdan aşağı düşücek. İşte o suyun yeşil çimlere değdiği an fark edeceğim, oyuna benim yerime kimin alındığını:

Sevgili günlük.

Tuvalet sırası.

2010-05-02T16:22:00.000-07:00

Depresyon kötülüklerin anası! Alkol ise depresyonun klitorisi gibi bir şey. Sigara da alkolün penisi olunca, sigarayı bırakan ben, bütün bu döngüyü bozdum. Şimdilik domino taşlarının estetikliği yok belki, oluşan görüntüde, ancak olacak.

Allahü (bir sonraki kelimede gelecek olan a'ların üzerinde şapkalar var aslında, tanrıya saygı gösterisi olsun diye.) teala, ya da Allah baba, ya da Allah (c.c) ve bilimum Allah, izin verse de vermese de depresyonum bir iki güne bitecek. Teslim tarihi verilen bir ödev gibi hissetmeme sebep olsa da bu cümle, bir taraftan da Medyum Memiş misali, geleceği görmüşüm gibi hissedip, Keko'mu arıyorum tokat atmak için.

Onun yerine, bundan önceki yazıda sarfettiğim, "Farkındalık sana su getirmiyor" gibi, "Bugün annemin doğum günü, yaşasaydı 42 yaşında olacaktı." kadar olmasa da, yeterince duygusal zırvalama olan bir cümlem var tokat atmalık. Ona atarım bende.

Facebook'un sağ üst köşede bana önerdiği insanlar gibi alakasız bir cümleyle bitireyim şu gereğinden fazla uzamış yazıyı o zaman:

"Menfi siyasetin zulmetli gözlükleri ile bakan, maalesef hakikati yalan, yalanı hakikat, meleği şeytan, şeytanı melek görür. Peştamal olan kişiyi de maalesef peştamalsiz görür, yazar, çizer"

By Nihat Doğan

İçimden geldi. Tıpkı tuvalette geldiği gibi.

Film arası.

2010-05-01T02:14:00.000-07:00

Dudaklarımın kenarında, geceleyin midemde mayalanan biranın, ağzıma çıkıp bıraktığı, hafif sidik, hafif ter kokusunu andıran, beyaz kurumuş tükürük artıkları var. Dişlerimin arasında ise, sabaha kadar çürüyerek, hassas dişlerime mikroplar salan patlamış mısır artıklarının küçülmüş ve yumuşamış halleri yatıyor.

Bütün bu belirtilerin gösterdiği gibi, geceden kalmayım. Eğlendim mi? Dışarıdan bıyıklı bir amca beni izlese "Gençler eğleniyor..." derdi. Belki iç çekerek. Bir insana bunu hissettirebilecek kadar eğlendim. Nisanın mayısla sürtünmeli bir ilişkiye girdiği esnada, ben, üç gündür giyiyorum diye bollaşan pantolonumu tutarak, otobüse doğru koşturuyordum. Eve gelip, mutfağa can sıkıntısıyla yığılan yorgun bulaşıkları görmek, ev arkadaşlarının ilginç yüz ifadelerine tanık olmak, arsenikli çeşme suyunu içmek zorunda olmak, ayaklarının dışarı fırladığı kısa bir yer yatağına kıvrılmak ve onların bir sonraki hali olan "şimdi".

Şimdi ben, klavyemin 4 saniye boyunca basmak zorunda olduğum "v" tuşunu kullanmamaya özen gösterirken, Tanrı'yı düşündüm. Cenneti. Bana sunacağı şeyleri. İçsel bir dua okudum sonra: "İnsanlardan kendi cennetlerini çizmelerini iste. Doğduklarından sonra çizebilecekleri..." diye. Eminim böyle bir şeyi yapsa, kağıdı boş kalacak tek tük insandan biri olabilirdim. Binlerce boyam var, ama hoca çizebileceğim bir konu vermediğinden kimseye, öyle durup kalıyorum. Kafamdan geçenlerin hangisini gerçekten sevdiğimi düşünürken, bir taraftan da dersin bitmesine 15 dakika kaldığını öğreniyorum. Gibi bir şey.

Bir şey ki, klitoris kesen bir makasa dokunmak kadar iğrenç, bir taraftan da nutella yediğin kaşığı kavramak kadar güzel...

Bir de "bugün 1 Mayıs. Neşeyle dolan insanlarıs." diye kafiye yapıyorum. Bundan 1-2 sene öncesinde ise, şu saatlerde yaptığım şeyi düşündüğümde, suratıma salak bir ifade yerleştiriyorum. İçinde, dışarıya bir şey kaçırmak istemeyen bir surat, dışarıya kaçırdığı şey ise, oluk oluk mallık.

Şu son haftalardan arta kalan bir kaç depresif kırıntıyı sindiremeyen mide asidim, artık midemi yakmaya başladı.

Yazdığım yazılar günlükleşmeye, sıradanlaşmaya ve en önemlisi de bittikleri zaman bana tatmin vermemeye başlayan yazılara dönüştüler. Hal böyle olunca, yazılanların değerleri, bir fotoğraf karesinin değerini aşamıyor. Sonra Nate'in Claire'in kulağına fısıldadığı şeye kulak misafiri oldum: You can't take a picture of this, its already gone.

Misafir de umduğunu değil, bulduğunu yiyor.

Merhaba. Ben iç döken Can.

2010-04-27T15:04:00.000-07:00

Beynimde sokak lambalarının uzaktan baktığında yanıp sönen ışıkları birer birer parlıyorken, 2+1 evimdeki, 2+1 ses sistemimimin o 1'inden çıkan bas sesleri beynime her vurduğunda, sönükleşiyor ışıklar. Öyle bir şarkı açtım ki başımın dönmesinden, kelimeleri doğru düzgün seçemiyorum. Lunaparktaki hızlı trene binmiş bir annenin, tren hareket halindeyken çocuğunun akan sümüğünü mendille silme çabası gibi bu yazma çabam.

Yüzüme gözüme bulaşan sümükler olacak yolun sonunda.

Çocukken yerdim sümüğümü. Yaptığım bu şeyin yanlış bir şey olduğunu öğrettikten sonra gizlice yapmaya başladığım her hangi bir eylemden biriydi bu da. Belki de bu yüzden böyleyim. 2 yıl önce tanışıp konuştuğum bir insanın bana, kavrayamadığından söylediklerimi, "postmodern" demesi belki de bu yüzdendir.

Küçükken sümük yedim. Lisedeyken tırnaklarımı bitirdim. Bir dönem, azcık çekmeyle kopan saçlarımı teker teker defterlerimin arasında biriktirdim. Bazen de sıranın üzerinde yakaladığım sinekleri defterin arasına sıkıştırıp yumruklarla ezdim. Hadi bunların hepsi çocukluk. Hadi bunların hepsi, boyunla orantılı bir şekilde büyüyen beyninin, kendini nasıl dolduracağını bilemediğinden yaptırdığı şeyler.

Peki ya bu?

"Hayatın boyunca aşık olamayacaksın." diye eklemişti cümlesinin sonuna, bana "postmodern" diyen insan. Cümlesindeki cadı laneti, latince okusaydı eğer depresyona girmeme sebep olabilirdi ama güldüm geçtim ben.

İnanmadığı şeyden korkmuyor insan.

Ama üzerine gökyüzünden düşen bir taşın gölgesini hissettiğinde, kafanı yukarı çevirip bakmaman içten değil. Kafanı kaldırıp, taşı gördüğünde ise, hiç bir şey eskisi gibi olmuyor.

Koşmaya başlıyorsun önce. Dalağın şişesiye, nefesin boğazını yırtasıya, ayaklarının altındaki kanlar gözüne fırlamış gibi hissedesiye kadar koşuyorsun.

Hala bir gölge yaklaşıyor.

Gözümü kapatıp, boşluğun huzuruna bırakamıyorum kendimi. "Taş yok işte" dedikten sonra mal mal bekleyemiyorum taşı kafama düşesiye kadar.

Sevmeyi beceremiyorum. "Hangi roman karakterisiniz?" diye sorulsa çevremdekilere, "Camus'nün Yabancı'sındaki Meursault" cevabını rahatsız bir hisle verirlerdi eminim. Toplum içinde kabul görmemi tek sağlayan şeyimin dürüstlük olması, aynı zamanda bu dürüstlük durumunun beni karşılıklı ilişkiler konusunda başarısız kılması... Devamlı olarak bir yalnızlık hali. Ve neden yalnız olduğunu bilmen ise hiç bir boka yaramıyor. Bu aptal farkındalık, gecenin bir yarısında terleyerek uyandığında sana su getirmiyor. Farkındalık sana blow job yapmıyor. Farkındalık nefesini hissettiremiyor ensende. Kokusu yok onun. Sıcaklığı oda koşullarıyla aynı. Bir tek sesi var. O da ölüsüne ağıt yakan bir annenin çığlıkları kadar acıklı.

Farkındalığı sevmememin sebebi bile bana istediklerimi verememesinden. Bu da insanları neden sevdiğimin kanıtı... Menfaat.

En azından bunu söyleyebilecek kadar dürüstüm?

Bir anlam ifade ediyor mu kimseye?

Tanrılarımdan biri bağırdı: "Etse de bir şeyi değiştirmiyor. Seni sevmeleri sana katlanabilecekleri anlamına gelmiyor!" diye.

Amon! Amen! Amin! Enter! Stop!

Esnerken titreyen çene kasları.

2010-04-20T16:00:00.000-07:00

"Benim bir arabam olsa..." diye başlayan cümlesine devam edemedi çocuk. Bu tıkanmanın hayal gücünün zayıflığından olmadığı kesin. Lakin onun hayal gücü, holivud filmleriyle, bağımsız sinema örnekleriyle, polaroid makinalarla çekilmiş manzara resimleriyle beslenmiş, "obez bir hayal gücü" gibi duruyor dışarıdan. Ama bitiremedi cümlesini. Nereye giderdi ki "arabası olsa"?

Yağmur suyu değil tabi bu mazgallardan kanalizasyona akıp, oradan arıtılıp deniz suyuna gitsin. Gitmiyor. Aksine rögarlardan taşıyor kafasındaki görüntüler. Ama bir türlü karar veremiyor "bir arabası olsa" nereye gideceğine.

Cevap veremediği o uzun sessizliği arkadaşının sesi dağıtıyor, görüntüler kalın bağırsağına düşüp orada bok gibi kompleks bir yapıya dönüşüyor.

Bok bu, depremde açlıktan ölmeyesin diye yiyebileceğin bir şey değil. En son yediğin kuru fasülye taş çatlasa üçüncü "sıçıp-tekrar yiyiş"inde bütün işe yarar kısımlarını harcamış bir şekilde giricek midene.

Ama sidik öyle değil. İçenler varmış. Biliyorum. Çünkü 17 Ağustos depreminden helikopterli enkaz görüntüleri dışında aklımda kalan diğer bir şey bu. Hem ayrıca sidik yara da iyi geliyormuş.

"Kalp yarasına iyi gelmiyor be hacı!?" diyor ağzında yarım kalan bir cümlenin, ekşimsi tadını alan çocuk. Söylediği cümlede espri payı ölçülecek gibi değil. Ses tonu bunu büyük bir ciddiyetle söylediği konusunda benimle hem fikir. Arkadaşı ise espri olmasını istemiyormuşcasına "Ona da içki iyi gidiyor karşim!" diyor. Bu cümle bir yerde kullanılsa, adının altta belirtilmesini istercesine bir egoyla, mutluluğun verdiği kızarıklığı yanaklarında hissederek gülüşünü saklıyor arkadaşından.

Terbiyesiz.

Bu çocuk ölse, Facebook'taki 329 arkadaşından birisi gidip bunun adına grup açıcak allah bilir. Seni hiç unutmayacağız gibisinden bir tartışma başlığının altında, muhtemelen lise andaçlarına yazdıkları yada yazacakları şeylerden copy-paste yapacaklar. Ölümsüzleşecekti sonra bu da. Yıllar sonra, Facebook'un "dandik" diye nitelendirildiği zamanlarda, ölüm ilanlarına baktığınız zaman onun ismi belirecekti. Bir de gülen fotoğrafı.

"İyi dedin dostum. Ver ordan bir bira daha o zaman" diyor şimdi, yarıda kalan cümlesinin tadına alışan çocuk. Arkadaşı mutfağa kadar giderken, bir tane sigara daha yakmak için pakete uzanıyor. Az kalan sigara bir gerginlik ve bir belirsizlik hali, bakışlarına donuk bir şekilde yerleşiyor. Odaya gelen arkadaşı, onu ikilemden kurtarıyor "Al, iç sorun değil. Sabaha kadar açık tekel var" diyerek. Alıp sigarayı yakmadan önce şişeden yudum alıyor. Soğuk biranın ön dişlerinden birini sızlattığını saklamaya çalışıyor oda.

Saklanan ibneler nolacak...

Gizli gayler nolacak... desem daha bir az homofobik görünecektim. "Homofobik görünmek" aynaya baktığımda belli olurmuydu? Olursa neremden belli olurdu? Diye düşündüm. Sanırım burun deliklerimden dedim. Lakin homofobiklerin burnundan sümük sarkıyor. Böyle yeşilimsi, kuruyla yaş arası, minicik bişey. Üzerlerine yapışan bir leke gibi!!!

Üzerimde her hangi bir lekenin, her hangi bir kokusu yok. O kadar temizim ki, yolda yürürken gölgem şeffaflaşıyor. Gün ışığı bile içimden geçiyor. "Varlığın bu dünyada silikleşip gidecek bir gölgeden ibaret" diyor allah baba kulağıma kısık sesle.

Ağzındaki yarım kalan cümlenin tadını geri alan çocuk ise "Kapadokya'ya giderdim abi!" diyor e eşittir emce kareyi bulmuş gibi sevinerek. Arkadaşının anlamayan suratını görünce, üzerine de ekliyor: "Arabam olsaydı eğer." diye.

Mal.

Film izleyen neandertal adamı

2010-04-15T05:59:00.000-07:00

Diş ağrım, banyo sonrası dikenleşen tüylerim, demir kapıya çarptığım anlımdaki şişik, onun üzerindeki küçük yara bandı, o yara bandına baktıkça kendimi "kötü çocuk" gibi hissetme durumum, o hissi arttırsın diye Depeche Mode dinleyişim...

Bütün bunlardan ibaretim bu dönem.

Tavlada 3-0 yeniliyor, otobüste tanıştığım biriyle birlikte oluyorum. Eve gelip film izliyorum.

Ardından "Ruhumu aldırtsam, ceviz büyüklüğünde, gri bir şey olacağına eminim" diye düşünüyorum. "Mutsuz siyah" ya da "mutlu beyaz" değil. Gri... Islanınca rengi koyulaşan, kuruduğunda ise beyaza yakınlaşan çamaşırlar kadar gri...

Sonra Kısa otobüsten inen James, "I look back to things that were when i was 12 years old. I'm still looking for the same things now." diye yakınıyor. Fotoğraflarından arda kalan temiz suratlı çocukluğunu hatırlayıp belki...

İnsanın yaşamı boyunca en az gördüğü surat kendi suratı. Kendi suratının dahil olmadığı, kendi kokusunu flashback yaptıramadığı, başkalarının mimiklerinden, başkalarının kokularından oluşan bir hafıza. Hangi kısmı sana ait?

Kollarını, bacaklarını, biraz dikkatli bakarsan burnunu, tırnak kesişlerini gördüğün, penisinin işerken yada birisinin içine girerken izlediğin zamanları, kirlenip, dışarıdaki bütün kokuların kıllarında bıraktığı izleri kokladığın zamanları saymazsan sana ait ne var?

Cevap veremedim...

Dişim, doktorun ağzını kırdığı cam şişesinden, şırıngaya çekilen sıvıyla uyuştu. Acısızlıktan aldığım 3-5 saniyelik hazdan sonra, hissizliğin verdiği işlevsizlikten sıkıldım.

Sonra Paul Giamatti, "Mutlu olmaya ihtiyacım yok. Sadece acı çekmek istemiyorum" deyişi, doktorun ise ona "Dürüstçe, acı çekmeden yaşamanın yeterli olduğuna mı inanıyorsunuz?" sorusu geldi aklıma.

Gene cevap veremedim.

Geciken borçlar yüzünden geciken yazı.

2010-04-09T05:29:00.000-07:00

Salataya marul doğrarken, marulun arasına kaçan sol elimin işaret parmağını, sağ elimde tuttuğum bıçak kesiverdi. Salataya kan bulaşırken acı hissetmedim. Yemeğimi yerken de. Lakin sol elim işlevsizlikten, kas yapısını zayıflatıp hiç bir şey yapmayacak kadar güçsüzdü. Dilenci olduğunda yanından geçen insanlar, "Gücün, kuvvetin yerinde, git iş bul!" dedikten sonra, "Klavye işinde işe yararsın sen..." lafını ekleyip yürüyüşlerine devam ederlerdi. O da sözlerini dinledi insanların ve klavyede yazı yazma işinde bana yardımcı olabileceğini söyledi kesik parmak ucunu saklayarak.

Bu aptal utangaçlığı nereden geliyor onu anlamadım. İhtiyacım olmasa kovardım belki bu yüzden.

Neyse ki yara bantları var. 2-3 gün kullanıp çıkardığın zaman, sarılı olduğu bölgenin rengini beyazlaştıran, 9 parmakla çay demlemene sebep olan, vücudunun kaşınan bölgelerini deneyimli bir orospu gibi tatmin eden...

Bir de Six Feet Under var. Her izlediğimde beynimin altı ayak kadar altında yatan vücudunun üzerine attığım toprak, morarmış komik suratını kapatasıya kadar, bana hayatımı biraz daha dolu(?) yaşamam gerektiğini düşündürten...

Ancak Oprah Winfrey Show'a çıkan, 2 ay ömrü kalmış üniversite hocası bana samimiyetsizlikten başka hiç bir şey düşündürtmedi. Sesindeki satış elemanı tonlaması, anlattığı konudan daha çok ele geçirdi beni. Hayatın satın alınan bir şey olduğunu duymuştum önceden, ancak ilk kez nasıl satıldığını bu kadar açık net gördüm.

İçimden bir şey kopmadı. Belki garip bir nefret duygusu doğdu.

İçimdeki nefreti yok etme konusunda ise başarılıyım. Tek söylemem gereken kelime "Avada kedavra!" değil tabi.

Belki;

"Inter vitae scelerisque purus

Non eget Mauris jaculis arcu

Nec venanatis gravida sagittis,

Fusce, pharetra!"*

olabilir.

İnsanlar ise sebepsiz yere bir şeylerden nefret etme konusunda fazlasıyla başarılılar. Galatasaray, Sivas Spor'la berabere kaldıktan sonra, maçı birlikte izlediğim kahvehanedeki insanların küfürlerinde yada suratlarında ki öfke nöbetlerinde görebiliyorum en azından bunu. Galatasaray'ın şampiyon olamayacağı gerçeği gerçekten üzücü olabilir. Ama futbolculara parti yaptıkları için ana avrat düz gidip, baba koca geri dönülmemesi daha üzücü bir durum.

Tıpkı soğuk su vücuduna değmeye başlayınca, "Anneeaa şalteri aç! Pipim donu!" diye sinirle bağırdığında apartman sakinlerinin seni gözlerinde nasıl canlandırdıklarını düşünmene sebep olan, duşta elektrik kesilmesi durumu gibi.

"Reyhan'ın oğlunun pipisi donmuş. Bir geçmiş olsuna gidelim."

Yaşamı doğru yaşayan

ve suçla lekenmeyen kişinin

Ne Fas'ın kargılarına ihtiyacı vardır,

Ne yaya, ne de kılıflar dolusu zehirli oka,

Ey Fuscus!

Mimlenmiş tavan arası.

2010-03-31T15:55:00.000-07:00

Gökhan abi hayatıma dair 7 şey yazmam için mimlemiş beni. Ben de sağ elimi göğsümün üstüne koyup, başımı eğip, "Boynumun borcudur abicim." dedim boynumun kime, ne gibi, nasıl bir borcu olabileceğini sorgulamadan... Sonrasında ortaya böyle bir şey çıktı:

1. Doksanların hit parçalarını daha repertuarıma sokmamışken, üç buçuk yaşında okumayı söktüm. İlk okuduğum cümle "Canlı" olmuş. Onu tam hatırlamıyorum. Ama çocuklar için edebiyat dergisi olan "Kırmızı fare"yi, onun kapağını, içerisindeki resimleri, Winnie the Pooh hikayelerini, yarılan gökyüzünü dikmeye çalışan terziyi unutmadım.

Tıpkı o terzinin gökyüzündeki yarığı sonsuza dek kapaması gibi, okuma eylemi, benliğime kırmızı farenin attığı dikişlerle sıkı sıkıya kapandı.

İnsan okuyunca yazası geliyor tabi...

2. Sekiz yaşında babam gözümün önünde ölünce psikoloğa götürüldüm. Jenga'yı ilk kez orada oynadım. Kardeşimin yapabildiğinin aksine kendimi resimle ifade edemediğimi anlayınca doktor, günlük tutmamı önerdi. Ardından tersten yazılan, alt alta yazılan, alfabeki harfleri kendilerinden bir sonraki harfi kullanarak yazılan garip bir şifreli günlük çıktı ortaya. Annemin bir dakikada rahatça çözüp okuduğu...

Günlük tutmayı bırakmadım. Kardeşim de resim çizmeyi...

İlk okul beşinci sınıfın sonlarına doğru kardeşimle roman yazma girişimimiz oldu. Dünyayı, anne ve babasını aramak için dolaşan iki kardeşi anlatan, ilk duraklarının Avustralya'nın iç kısımlarının olduğu, orada aborjinlerle tanışıp onların kültürlerini öğrenip, ardından başka bi yere geçecekken yarıda kalan bir roman... Kardeşim illustrasyonlarını yaptığı, benimse ansiklopedilerden araştırma yaparak kendimce daha bilgi verici bir hikaye yarattığımı sandığım 12 sayfalık, kayıplara karışan bir roman...

Yani yazma eylemi, on parmağımın ucunda ve avucumun içinde yıllardan beri karıncalanmalara sebep oluyor.

3. Karıncalanmalara iyi gelen bir şeyi de o dönemde keşfettim. Beatles'ın 1962-1965 arasında yaptığı şarkıların derlemesi olan albümdeydi o şey. Ya da dayımdan merak yüzünden alıp dinlediğim Vivaldi'nin Dört Mevsim'inde. Geceleyin yazmayı bitirdikten sonra içine düştüğüm boşluğu, uykuya dalasıya kadar müzik doldurdu.

Hala dolduruyor, müziksiz uyuyamıyorum...

4. Sabahleyin de zor uyanırım. Uykumun ağırlığı tartılabilse eğer terazinin diğer kefesindeki fili bile havaya kaldırabilir.

5. Sorumluluk bilincim ise tam tersi, karıncayla bile yarışamayacak cinstendir. Elde ettiğim her şeyi çabalamadan almış olmamdan kaynaklanır bu durum. Her hangi bir çaba sarf etmeden aldığım ve sonrasında ödüllendirildiğim yüksek notlar, girdiğim okullar, beni "arkadaşları" olarak gören insanlar, sevgilisi sanan kızlar, aldığım ilk öpücükler, ilk cinsel deneyimler, korkular, nefretler, üzüntüler...Hepsi... İsteyip istemediğimi elime geçtiğinde bile anlamadığım, buna benzer, emek sarfedilmemiş, o yüzdende piyasa değeri herkese düşük gelen, güzel şeyler.

Kısacası kaldırımda, amaçıszca yuvarlanıp giden hayali bir topun, arkasında bıraktığı izler.

6. Bir çok insanda bıraktığım izler gibi. İlk okulun her sınıfını farklı okulda okumaktan olsa gerek, geçici arkadaşlık durumuna alışmış durumdayım. Hatta insanlara çok katlanabildiğim söylenemez. İlişkilerim bu yüzden 3-4 hafta sürer, arkadaşlıklarım da yaşadığım çevreyi değiştiresiye kadar en fazla. Ancak hayatımda değer verdiğim dört kişinin (kardeşim, ablam, annem ve aysel) aksine, çevremdeki insanlarla fazlasıyla sohbet ederim. Tabi sohbetin benim için anlamı uzunluğuyla ters orantılı olur.

7. Çocukluğumdan beri ölümün insanlar üzerindeki etkisine, düzenli aralıklarla tanık oldum. On yedi yaşındayken on beş günlük cezaevi deneyimini yaşadım. Üç sene boyunca, eve kadın atan, şimdi varsa öbür dünyada vurdum duymazlık tanrısıyla yatan bir dedeyle yaşadım. On altı yaşında manik depresif tehşisini yedim. Ama anti depresan ilaçları içmedim. İki kere evden atıldım, üç kere sahte intihar girişimlerinde bulundum.

Şimdiyse, 20 yaşımın ikinci ayında, şimdiye ve geçmişe baktığımda, konuklar arasında "pişmanlık"ı, "keşke olmasaydı"yı, "eğer değiştirebilseydim"i göremiyorum...

Gelselerdi bile dansa kaldırmazdım onları. Belki şu arkadaşları kaldırırdım (Pudra, Wereyda, Huysuz ve Dibine Düşmeyen Armut) "Bu mim'i bana lütfeder misiniz acaba?" diyerek...

Banyo aynasının önünde parfüm sıkan insanlar.

2010-03-30T17:37:00.000-07:00

Yemek borumdan başlayıp, anüsüme kadar devam eden bütün sindirim sistemim, klavye sesleriyle, Facebook mavisiyle, Windows Live Messenger'ın mavi tonlarıyla, uyarı sesleriyle, profil fotoğraflarıyla dolmuş durumda. Midemde hissettiğim şaşırmış bulantının sebebi ise bütün bunlardan bağımsız bir şey: Ekmek arası martı döner. Yada dört bardak suda çözdükten sonra içtiğim nescafe tozları olabilir.

Nescafe midemi bozmuş olmasa bile, gözlerimdeki uyku böceklerini soğukkanlılıkla öldürdü. Tıpkı katil balinaların fokları, fokların balıkları, balıkların da planktonları öldürmesi gibi. Bu öldürme sıralamasında insanları en çok duygulandıranın fokların ölümü olması durumu ise, nöron hücrelerimi kızdırıyor. Planktonlara yada balıklara acımayan insanın, sırf az ve diğerlerinden biraz daha cüsseli diye foklara üzülmesi, plasebo etkisi gösterten bir ilaç kadar ikiyüzlü.

Roma tanrısı Janus'un iki yüzlülüğü ise daha masum. Lakin onun yüzleri kente giriş çıkışları kontrol eden mobese kameraları görevi görüyor. Mobese kameralarını uyukluyan, sırtında hiç kıl yokken, göğüsünde kıl kolonisi kurmuş, kilolu, ekşi mayalı hamur kokan bir bekçinin izlediğini düşünmek ise insanda güzel bir huzursuzluk hissi yaratıyor.

Tıpkı ensem öpüldüğünde hissettiğim gibi...

Üzerini başka birisinin teninin kapattığı tüylerimi diken diken eden, gözbebeklerimin utançtan, yarısı açık olan göz kapaklarımın arkasına saklanmasına sebep olan bu durumun tek sorumlusu İlkbahar Ekinoksu... Güneş ve Kuzey Yarım Küre'nin tanışıp, anlaştıktan sonra daha sık görüşmeye karar vermeleri, bütün canlılarda onları taklit etme isteği yaratıyor.

Ben de bile.

Bundan iki-üç sene öncesine kadar cinsellik konulu anketlerde "Ne kadar sıklıkla cinsel ilişkiye giriyorsunuz?" sorusuna utanç etkeniyle birlikte 1'den 5'e kadar 2 vermiştim halbuki.

Vermişimdir.

Ancak şimdi, harekete geçen vücudumdaki salgıladığım ter, yaktığım kalori miktarı ve havaya artan bir tempoyla verdiğim karbondioksit değerleri, evli bir çiftin toplamının yarısı kadar ediyor.

Üstteki paragrafta yaşadığım cinselliğin aritmetik ortalamasını aldığımı farkedince, "Can büyüdü, büyüdükçe aptallaştı" diyor babamın gövdesinden kopardığım, sigara kokan kabuk.

Kabuk bu, der. Ancak ben kabuk olsam... karıncaları öperdim.

Koltuk altında kuruyan roll-on şeysi.

2010-03-19T09:41:00.000-07:00

"Bahar depresyonundaki insanları çevremden uzaklaştırmaya çalışırken, kendimi bahar depresyonuna girme evresinde buldum." cümlesi, insanda "yağmurdan kaçarken doluya tutuldum" sözünü anımsatıyor, anımsattığı gibi de rahatsızlık veriyor. Rahatsızlık veren bir diğer şey ise, paran yetmediği için, sürekli içtiğin sigarayı değiştirip, daha ucuzunu içtiğinde, boğazında oluşan garip ağrı.

O ağrıyı "hasta oluyorum" diye yorumlayan beyin, odadaki elektrikli sobayı açmayı istediğinde de, fetiş olsun diye deri giyen bir kadına itaat eden, kilolu, kafasının üstünde saç çıkmayan, beyaz adam gibi, "tamam" diyorum. Aslında beynim deri giyemeyecek kadar zayıfladı bugünlerde ama genede çıkarmıyor o deri elbisesini bol durmasına rağmen. Zaten bütün fanteziyi bozup, bunları yazacak kadar beni sorgulamaya iten de o görüntü oluyor. İki deri arasındaki boşluk.

Bir de dikkatimi her on beş dakikada bir dağıtan, hala çürümediğine şaşırdığım, yarısı yenmiş mısır konservesi.

Üzerinde, "Açtıktan sonra, hava geçirmeyen bir kapta, 48 saat süreyle buzdolabında saklayınız" yazmasına rağmen, 4 gündür bilgisayar masasının üzerinde, günlerce bekleyen diğer şeyler (boş sigara paketleri, evden çıkarken almayı unuttuğum anahtarlar, nerden geldiğini bilmediğim bir adet toka, yarısı yakılmış tütsü) gibi, öylece bekliyor.

Beklesin.

Sorumluluk kavramının yan etkisi sonuçta bu. Bir beklenti yaratıyorsun insanlarda. Gereklilik kipini devreye sokup, selülit aleti gibi titreyen bir otobüste, "Eve gidip ne yemek yapacağım?" sorusunu soruyorsun sonra. Lakin ev arkadaşların sana bu görevi vermiş. Sende yap-malı-sın.

Ama yapmıyorum.

Tıpkı girmem gereken sınava, uyumak için girmediğim gibi. Halbuki uyanıp gitsem, en azından, bana "iyiki sevgilim yok" dedirten o şişmiş suratımla karşılaşmıcaktım yüzümü yıkarken. Gün boyunca, hatta uyurken bile açtığım ağzımı kapatmak için şişen dudaklarım ve yaşlı bir amcanın poposunu andıran göz torbalarımla, karikatür dergilerinden fırlamışa benzeyen o suratımı gördükten sonra, ister istemez günün devamında da bir çizgi karakter gibi davranmaya başladım. Ancak bugün çizgi romandaki rolüm, başroldeki karakterin önemli işler yaparken, arka fonu doldursun diye çizilen apartmanların içinde pinekleyen, görünmeyen insanlarınkiyle aynı oluyor.

Onlarla aynı kaderi paylaşmak kötü geliyor tabi. Sonuçta yalnızsın.

Ve yalnızlık arada yorabiliyor. Çünkü sokağa çıkıp yürüdüğünde ilerleyen dünyayı, tek başına, iki çarpık bacağın gücüyle döndürmek, Atlas'ın işinden daha zor, bir neandertal adamı için. Ki Zeus oğlu Atlas bile, yaptığı işten yakınıyorsa, Ahmet oğlu Can hayli yakınır bence.

"Yakın evladım, yakın...

Ama önce yıkan, lakin çok ilginç kokular geliyor tişörtünün altından."

Dedi, ayağına giydiği siyah topuklu ayakkabıyla üzerime basan beynim.

Çöp kutusuna fırlatılan kağıtları açmak -IV-

2010-03-19T07:23:00.000-07:00

Mar 15 - 9:16 am

*Sıcak çikolata bardağına değen, üşümüş parmak uçlarımdaki uyuşma hissi mesela.

Mar 15 - 1:01 pm

*Rüzgardan muaf bir yerde otururken, o durumun tadını çıkarttığın esnada, uzağında ağaçların rüzgardan sallanmaya başladığını görüyorsun. Rüzgar sana doğru geliyor. Geleceğini biliyorsun. Bunun seni rahatsız edeceğini de.

Ama hala rüzgarın esmediği o kaldırımda, güneşin tenini ısıtışının tadını çıkarmak yerine, gelmesin diye dua etmeye başlıyorsun.

İnsan için an'ın tadını çıkarmak bu kadar zor mu? Geleceği devre dışı bırakamamak... Bildiğin yeteneksizlik örneği.

Mar 17 - 4:53 pm

*Arada kalmışlığım dışarıdan o kadar belli oluyordu ki, bunu farketmem, küçük bir çocuğun parmağını kesen bıçağı, elinden uzaklaştırma süresine eş bir sürede oldu.

Ancak kesilen parmaktan kırmızı sıvı nasıl yolunu şaşırıp, dışarıya akıyorsa, farkedilen o "arada kalmışlık"ta garip bir ağrının yolunu şaşırıp karnıma gelmesine sebep oldu. Ne yapacağını şaşıran her insanın yaptığı ilk şey olan "durma" durumunu, otobüs durağı ve sahil kenarı arasında bir yerde yaptım. Algılarım hala orada şuanda, ancak vücudumun otobüste ne işi var hala anlamış değilim.

Mar 17 - 5:03 pm

*Bazı yaşlıların, özellikle de dişi olanlarının, ağız kenarlarından başlayıp, yüzlerinin en altına doğru inen ve bu yüzden alt çenelerini bir kuklanınkiyle tıpatıp aynı gösteren çizgileri var.

Kukla bana pardon dedi. Ayağıma çarpan ayakkabılarının nereye çarptığını anlamaya çalışırken, yüzüne baktığım için.

Bakmasaydım eğer, bir on saniye kadar daha arayacaktı gözleri, çarptığı yeri. O anlamsız şeyleri düşünmek için çalışan beynine böyle bir uğraş vermek anlamsız. O yüzden ona istediğini vermek gerek.

Al teyzecim.

Mar 17 - 6:19 pm

*"1 Nisan'da Farid Farjad konseri varmış, bu bir şaka olmalı" gibisinden espriler kulağımda yankılanırken, duvarlarda bile çimler çıkmaya başlıyor. Öyle olunca da, insan bahara daha iyi bir isim verebilirlerdi diye düşünmeden edemiyor.

Gündüzleri lambaların odandaki rolü.

2010-03-14T08:33:00.000-07:00

Yerlere saçılmış giysiler, lastiklerinden kurtulan çarşafın çıkıp poponun altında toplanması, yastığın yanına sana arkadaşlık etmeye gelmiş, gece uyurken ayaklarını kullanarak çıkardığın çoraplar, üçte birini perdenin kapattığı pencere, sümüklü-spermli-yağlı diye üçe ayrılan, kullanılma amaçlarına göre sıfat değiştiren peçeteler, üzerine her basışında kedi sandığın pofuduk terlikler...

Terliksi hayvana dönüşmeni tek engelleyen şey ise bilgisayara takılı flash diskin, arkasında yanıp sönen ışığı izleyen bakışların. Bir de klavyede umursamaz sesler çıkartan parmakların.

Gözlerinin çevresinde koşullanmış yoğun bir uyku hali var. Seyrek kaşlarının hemen altından başlayıp, babandan aldığın göz altlarındaki koyuluğa kadar devam edip, sonunda biten... Odanın diğer köşesine konulan gizli bir kamerayla izlesen kendini, ufak ve farkedilmeyen harekletlenmelerin dışında, pek konum değiştirmiyorsun aslında. Etrafında sinekler yerine, komşularından gelen insan seslerinin dolaşması dışında, kedinin amonyak kokan kumla üzerini örttüğü boktan pek bir farkın yok. Bütün dağınıklığın, bütün kirin sihirli bir şekilde kendini düzenlemesini bekleyeceksin, ancak ev arkadaşının anlında hiç bir iz yok Harry Potter'ınkine benzer. Ondaki iz olsa olsa oynadığı futbol maçında, çelme yiyip düştüğünde bir taş anlına gelirse olur. Oda öyle şimşeğe benzemez, göçük olur.

Aksine odan yavaş yavaş çürüyor. Çürümüş o organizmayla bir bütün haline gelip, yaratıklaşmaman içinse 17 dakikada bir kendini tekrar eden şarkıyı kapatıp, eline süpürge makinası alman yetecekken, sen kuyruk sokumunun ezdiği kaba etine işkence yapmaya devam ediyorsun.

Yarattığın beklentilerin, hayallerinin, planlarının uçuculuğu bir kolonyanınkinden daha fazla. 2 piyano notası geldimi kulağına, hemen boşluğa karışabiliyorlar. Ancak nefes alışverişlerinin bile yavaşladığı şu pazar gününde, havaya karışan hayallerini akciğerlerine çekmen, yakmaya üşendiğin sigaradan nefes çekmek kadar olmuyor. Sen odadaki bütün karbondioksiti küçük bir umudun verdiği hırsla çekerken, akciğerlerine giren tek şey çürük şeyler oluyor. Ki burnundaki koku algılıyıcıları da bunda hem fikirler benle.

Sağolsun bilim benim tarafımda. Gerçekler, başlarına "aslında" kelimesini alarak düzeltiyor senden bana geçen o buhranı.

Aslında mutluyum diyerek...

2012 filminde Ankara - Bakanlıklar'ın yıkıldığını görmek.

2010-03-13T04:36:00.000-08:00

Emekli sandığına kafam girsin.

Sonra sandığın içindeki emeklileri görüp, acıyayım herkese, kendimi görüyorum diye onlarda.

Ölümü, her gün aynaya baktıklarında, kurumuş ve solmuş tenlerinde gören, ışıksız, güneşle ısınan salonlarında sessiz sessiz oturan yaşlı homosapienslerin, iç karartıcı bakışlarında hemde.

Yaşlılar ölmesin, şeker de çiğneyebilsinler!..

Blog kaydım başarıyla yayınlanmış!

2010-03-09T08:27:00.000-08:00

Gecenin 12'sinde, arkama dönüp şarkı söylediğim sırada kaçırdığımı tahmin ettiğim son otobüsü beklerken, nufüs sayımlarının eksiden yapıldığı gibi yapılmasını istiyor insan. Bütün zombili filmlerin klişe görüntüsü olan o sessiz, boş, insandan ibaret ama insanın olmadığı caddeleri görmek, insana anne rahmini hatırlatıyor. Yağmur ise, plasenta görevini görüyor. Benim için yeni doğanlar ünitesi olan sabaha kadar gidip gelen otobüsten birine binip, insanlarla karşılaştığında ise, anne karnından çıkıp, Yunuslar durağında doğan bir şey olmuş oluyorsun. Kimse çığlık atmıyor tabi. Herkes öksüz. Ağlayıp çağıracak anneleri yok.

Mesela pavyon kadını. Mesela yalpalayarak yürüyen sarhoş amca. Yada şöförün kendisi. Belki hiç biri, ama ben...

Bense bıyıklıyım. İnsanlar bana böyle söylüyor, beni öyle hatırlıyorlar. Aynaya baktığımda hatırladığım gerçeklerden biri bu. Bıyığım var. Onun yanında ise, uzamayan sakallarıma barınak sağlayan yanaklarım var. Benim çakıl taşlarım Kırmızı Başlıklı Kız'daki Kurt'un karnında. Kurt ise babaanne kıyafetleriyle ölüyor. Bütün bu gerçekler ise insanı derinden üzüyor. Bıyığı olduğunu unutan bir çocuk, hayatı boyunca gay ilişkilerin içine dahil olmamış ancak sırf babaane kıyafetiyle öldü diye dışarıdan "ben buydum aslında, toplum baskısı yüzünden intihar ettim!" gibi görünen bir kurt.

Bi de elma kurdu var. Onun acıklı bir yanı yok. En fazla bir insanın otuziki dişinin altısı, yarısını kopardığında acınabilir kıvama geliyor. Yarım kalan bir varlık oluyor sonuçta. Her ne kadar diğer yarısı, gittiği mide de bir tamlık hissi yaratsa bile...

Yarım kurt, yarım tost, yarım kalan varlıklar, tamlık hissi, tam, tam ötesi ve taşma.

Alaturka tuvaletlerin sifonunu her çekişimde kaçmam bu taşma korkusu yüzünden. O ihtimal. Tıpkı gireceğin sokağın başında havlayan köpeğin seni ısırma ihtimalinin verdiği hisle benzer. Ama köpekler arabalara havlıyor. Arabaların insanları kaçıran devasa robotlar olduklarını düşündüklerinden hemde. Bense o arabalara para verip biniyorum, belki köpeklere ölmek için içine girdiğimiz tabutlar gibi gelen, herhangi bir eve girip uyumak için.

Uyudum.

Rüyamda ise kıvırcık saçlı gerçek hayatta tanımadığım bir kız gördüm (bkz: the girl of my dream). Topladığı saçlarının uzun boynuna düşüşünü izledim. Boğazının bittiği yerin altındaki kemiklerin yarattığı gölge oyunlarını ve oradan gelen kokuları beynimde "önemli" adlı klasöre kesip yapıştırırken, ev arkadaşımın sesi işlemi iptal etti. Bütün taşınması gereken dosyalar ise, tıpkı gönderilemedi mesajını aldığımız mesajlar gibi evrende bir yerde kaldı. Nbr ya da slm gibi mesajların arasında kendini yanlız hissedebilir belki ama, rüyasının en güzel yerinde uyanan bir ben değilim neyse ki. Onu biliyorum.

Bir de "Where ignorance is bliss 'tis folly to be wise." ne demek, onu da biliyorum.

Ağladıktan sonra gelen baş ağrısı.

2010-03-06T17:32:00.000-08:00

Arkamda dedesini dün kaybetmiş bir kız, gözleri şişik bir şekilde uyurken, odada yanlız kalmasın diye yere serdiğim yer yatağında, onun yattığı yatağa sırtımı verip, bağdaş kurduğum bacaklarımın üzerindeki laptopun kırılgan tuşlarına basıyorum. "O kadar kırılganlar ki bana kendimi hatırlatıyorlar" gibi, ortaokuldaki ticaret dersi kadar saçma bir cümleyi, ancak bu şekilde kurabiliyorum.

Çünkü o kadar kırılgan değilim.

Ancak sabahın altısında, polisiye bir diziyi izlerken, annemin horultusu dindikten sonra, beş saniyeliğine sebepsiz yere ağladığım aklıma geldikçe, "Acaba?" sorusu, kafamın içindeki diğer soruların yanına oturup, onlara selam veriyor. Uzun zamandır cevaplanmayı bekleyen diğer sorular, bu yeni soruya bıkkın suratlarla bakarken, acaba ortamın bürokratik havasını anında hissediyor. Ve gözleri kapı kenarlarındaki tabeleları arıyor.

Ortada tabela filan yok.

Hangi kapının ne için olduğunun bir öneminin olmadığı bu ortamda olan tek şey, saçma bir bekleyiş. Ağız kokuları, koyun postu kokuları, ekşi hamur gibi kokan ter kokuları eşliğinde uzun bir bekleyiş. Bu kokuların arasında ezilen, yeni ütülenmiş kumaş pantolonu kokusu ise, acabanın burnuna ulaşamıyacak kadar kapı arkasında. Kuyruk sokumları, kaba etlerine battıklarını hissettirdiklerinde ayağa kalkıp dolaşanlar, zayıf çaycının boş bardaklarla dönüşünü gördükten sonra ceplerindeki parayı elleyerek saymaya çalışırken beyaz duvara dalan insanlar, birbirlerinin suratında yakın bir akrabalarına olan benzerliklerini gören insanlar...

Hala cevap filan yok.

Kabuğundan çıkıp, kaldırımda farkedilmeden ezilmeyi bekleyen salyangozun antenleri kadar yavaş ve cıvık bir bekleyiş. Sekiz saati geçmiş uyku gibi.

Ama dünyanın en zeki adamı olduğunu söyleyen bir insanın dediğine göre, yanlız aptallar sekiz saat uyurmuş. Başarının yarısı o şeyi istemekten geçiyorsa eğer, gidip istediğin şeyi 4-5 saatlik uykunda görecekmişsin. Rüyanda.

Görürsün.

Peter Pan diyarında yaşadığımızı düşünen insanlarla çevriliyken vücudum, ister istemez, inanırsan olur düsturuna kapılıyorum. Elimde bir vibratör olduğuna inandırıyorum kendimi ve ardından ellerim titriyor He-man'in aslanı gibi. Çığlıklar içinde, ellerim havaya doğru kaçarken de bağırıyorum:

Gölgelerin gücü adına!

Bu yazı hazırlanırken bir iki canlı zarar görmüştür.

2010-03-04T13:20:00.000-08:00

Her şey bana sokak lambalarının ışığında gördüğüm gölgem gibi geliyor. Duygular, egolar, ilişkiler, karın açlığı, saç uzaması, tırnak yemek, koklamak, ısırmak, duymak, beş duyumla ve altıncı hissimle yaptığım bütün eylemler, hatta doğum, hatta ölüm, hatta yaşam... İnsan ve onun algıları dahilindeki her şey, onları oluşturan ışıklardan uzaklaştıkça büyüyen, büyüdükçe hafifleşen, sonunda ise karanlıkla bütünleşen gölgem gibi.

Hep bir sınırı var. Yok olmasın diye durası geliyor insanın. Ama bir yandan da daha uzayabileceği, daha büyüyeceği gerçeğiyle savaşmak zorunda kalıyorsun.

Merak.

Ne kadar büyüyebilir. Bir yere kadar ama duramıyorum işte merak yüzünden. Hayallerim de bile.

Pencereden dışarı bakıp, otobanda giden arabalara baktığımda, hayatımı bir arabanın sağ ön koltuğunda oturup, yolları izleyerek geçirebilirim diye düşünüyorum mesela. Tam o sırada hocanın "Tutunamayanlar" kelimesini algılıyor kulağım. Turgut'u hatırlıyorum. Olric'i, trende hayatına devam eden birini.

Sonra küpe takmama rağmen, para vermedim diye bana kızan amca geliyor aklıma. Bana, yüzüme vurduğunda uçuyormuşum gibi hissettiren rüzgar, ona soğuktan başka hiçbir şey ifade etmiyor. En fazla bir evi olsa ne güzel olur diye düşünmesine sebep oluyordur. Bu yüzden de, onun oturduğu kaldırımdan geçen insanların ceplerinden gelen anahtar seslerini, sahiplerinden habersiz dinliyordur.

Hastanelerdeki kasvetli havanın sebebi olan beyaz floresan lambanın altında zıplayarak ders anlata bir hoca, ayakkabımın ucunu her değdirdiğimde dökülen açık yeşil bir duvar boyası, sakız çiğneyen, silgileriyle oynayan, burunlarındaki sümükleri bir hamleyle boğazlarına doğru iten, telefonla mesajlaşan, yüzleri kızarık öğrenciler, altı yırtık ayakkabım, bulutla kaplı gri bir hava ve bunun gibi bir sürü şey, insanın yaşadığı gün hakkında, "mutlu olmak için hiçbir sebep vermeyen bir gün" diye düşünmesine sebep olabiliyor. Öyle ki, yelkovanla akrebin bile, ağladıktan sonra yorulup durgunlaşan bir çocuk gibi hareket ettiklerini sanıyor.

Ardından bir sineğin, dışarıya çıkmak için, bıkmadan, iki üç saniye dinlenişler dahilinde, tekrar tekrar, her seferinde oradaki varlığını unuttuğu cama vuruşundaki aptallığı izledim. O aptallığından öldüresim geldi. Atalarımdan kalan o "zayıf olanı öldürme güdüsü"ne kapıldım. Uygun koşulları bekledim, hareketlerini ölçtüm ve bitti.

Karanlık.

Hepsi güdü. Öyle ki sadece sinek gibi farklı canlılara değil, kendi cinsim olan homosapiense bile bu güdülerle davranabiliyorum. Ya da buna tanık oluyorum.

Ki modern ile ilkelin çatışması kadar rahatsız edici bir görüntü varsa, o da girdiğim porno sitesinin kenarlarında beliren reklamlardaki çıplak, yetmiş seksen yaşlarındaki, yaşlı kadınları görmektir. Sarkmış popoları, kırışmış elleri, yerçekiminden aşağıya doğru düşen göz kapaklarının sebep olduğu acıklı bakış ifadesi...

İğrenç.

Bunları açığa çıkaran beynimin kirlenmiş köşelerini, Alpha'nın Sometime Later şarkısının başındaki, süpürge sesine benzeyen cızırtıları silip süpürüyor.

Süpürge ve yaşlı kadın kelimlerinin birleşiminden oluşan kelime ise "anneannem" oluyor.

Çamaşır suyu kokan elleri, evinin önündeki dut ağacından bize toplattığı dutları, kocaman bir kaseye koyup bize verişi, dutları yerken bizi izleyişi, ardından ölümü, ölmeden önce hastanede yatarken, eriyen kaslarının işlevlerini yarım yamalak yapmasından, konuşmaya çalışırken çıkarttığı bağırmayla karışık inleme tarzı konuşmasının travmatik etkisi...

Dut ağızımda parçalara ayrılırken, beni izleyen gözlerine baktığımda duyduğum huzur hissiyle, hastane yatağındaki görüntüsünü gördüğümde duyduğum korku hissini bana veren aynı insan diye düşününce, "insan yedisinde neyse, yetmişinde de o'dur" diyen insanların gözlerini kaşımak istiyorum. Gözlerini kaşıdığımdan, hapşırıp, vücudları 1 saniyeliğine refleksten başka tepki vermesin ki ben o bir saniye içinde dilediğimi yapabileyim o insanlara.

Mesela türk kahvesi.

Patlamış sivilceli kulak.

2010-02-26T19:59:00.000-08:00

Billie Holiday'in cızırtıyla kaplanmış sesinin neden olduğu ahşaptan bir kulübedeymişsin hissiyle, bilgisayar ekranının ve odamın verdiği gerçeklik hissi yakar topun iki ucundaki çocuk gibi oynarken, ben de bir o tarafa bir diğer tarafa kaçmak zorunda kalıyorum. Noktasını koyduğum bu cümle ise, elimle yazdığımda, Türk Dili dersinde yazdığım dilekçe örneğinde bir paragraf yapabilecek cinsten oluyor.

Bilgisayarım her şarkı geçişinde, tıpkı dört yılın ardından ev arkadaşımın zorlamasıyla gittiğim basket maçında, topun potadan girdiği anda soluklanıp maçtan kopmam gibi, yavaşlayıp, yazdığım yazının 2-3 saniye sonra görünmesine sebep oluyor. "İki üç saniye görünme" tümcesi ise boynumdaki morarıklıkları atkıyla saklamaya çalıştığım şu bir hafta içerisinde öğrendiğim bir şeyi hatırlatıyor. Lisede okuduğum bilimsel makalelerden arta kalan bilgilerimle etkilediğim obsesif kompulsif bozukluğu olan Statik dersi hocası dedi ki: Aynaya bakan bir insan kendi görüntüsünü 16 nanosaniye sonra görür.

Ben 16 nanosaniye önceki hallerini algıladığım sakallarımı aynanın önünde keserken, kaldırımda yürüyen bir kadın ile aynı yönde giden arabanın tekeri, 16 saniyenin sonunda, yoldaki bir su birikintisinin olduğu yerde yan yana geliyorlar. Öss birinci bölüm sorusuna benzeyen bu olayın sonunda ise, kilotlu çoraplarından ayaklarına doğru gıdıklayıcı bir hisle aşağıya inen çamurlu su kadında küfretme isteği uyandırıyor. Şoför ise kadının o perişan haline bakıp, eğlenme hissiyle karışık bir gülme sesiyle, günün stresini atıp rahatlıyor. Fakat kış aylarında değil de yaz aylarında olsaydı eğer bu olay, kadın su üzerine geldiğinde serinliyeceğinden dolayı kahkaha atacak, araba tekerinin sahibi ise kadını mutlu görünce rahatlamıyacaktı.

Ancak rahatlayan pipilerin, üzgün kukuları ezdiği ülkelerden biri olan Türkiye'nin Mozambik köyünde, 2 genç keçinin birine tecavüz edince, keçinin sahibi, tecavüzcülerin keçiyle evlenip başlık parası ödemesini istiyor. Bir taraftan da otobüste tanışıp bana derdini anlatan kız, Tokat gibi bir yerden geldiğini ve İzmir'in büyükşehir olmasından dolayı insanlarının güvensiz olduklarını söylüyor.

Kurak arazide keçi siken gençler ile metropoldeki evlerinin, beton odalarının içerisinde porno izleyen gençler arasındaki ortaklıkları algılayan beynim ise griye dönüşüp, renklerden yoksun, BBC'nin ben çocukken ATv de gösterdiği Learning English with Ozmo çizgi filmindeki, aksi ve renklerden nefret ettiğinden dolayı spreyle her yeri griye boyayan Captain Boot'un tarafına geçmeme sebep oluyor.

Gri beynimin, renksiz sinapsları arasındaki bağların yavaşladığı şu an itibariyle ise, suratı uyumaktan şişen insanların ağız kokuları, yastıklarına oradan da yanlarında biri yatıyorsa eğer, o insanın saçlarına siniyor.

Biri yatağımın, diğeri yere koyduğum halıvari şeyin üzerinde duran yastıklarım da ise, insan emeğinden yoksun bir şekilde, kültablasında kendi kendine yanan sigaraların kokusu var. Kasıtlı pasif içicilik bu olsa gerek...

Balinanın küçük dili.

2010-02-24T15:52:00.000-08:00

Şeklini ayda bir değiştirdiğim odamda, iki duvarın birleştiği köşeye gözümü dikmiş, kafamdan yaşadığım şu son bir kaç haftanın görüntülerini geçiriyorum kronolojik sırayla. Kronolojik çünkü, hem söylemesi yazdıklarımı ilk kez okuyan bir insanda ben bunu yapmak istemesem bile, "kelime dağarcığı ve onu kullanış şekli geniş insan" izlenimi bırakıyor, hem de diyalektikçi amcalarımın dediği o neden-sonuç ilişkisini daha net görmemi sağlıyor.

"İnsan sosyal bir varlıktır." önermesi ayağımın altındaki yanma hissinin ayrı yumurta ikizi olan bir ağrının, göbek deliğimin 5 santim üzerine koşullanmasına sebep oluyor. Bu olurken, yalnızlığı mı yoksa sosyalliği mi daha çok sevdiğim sorusu, bütün orta öğretim ve ilk öğretim dönemlerinde, hocaların dikkatimi derse çekmek için sordukları zor soruların kafama takılması gibi takılıyor. Muhtemelen bunu da tıpkı o zamanlarda yaptığım gibi sınıftaki herkesten önce çözeceğim ve derse ilgimi kaybedeceğim. Bakalım.

Aslında anlamsız ama bir o kadarda düşünülmezse anlamsız olduğunu kavrayamayacağın bunca sorular yeni değil. Yeni olan şeylerin %99 unu teknolojik ürünlerin oluşturduğu 21inci yüzyılda, sorular, onların cevapları, yaşanılan hayatlar, tüketilen maddeler, üretilen şeyler bir birinin aynısı yada eskinin bugüne uyarlanmış hali. Yeni şeyler olacağını düşünmek ise delilik. Delilik ise Kordon'da insanlar çimlerde otururken, elinde baliyle cilalanmış siyah bir poşeti balon gibi şişiren adamın, insanlara verdiği "beklenmedik hareket korkusu"ndan başka bir şey değil. O korkuyu görüp de ona ortak olmamak ise kendimi, tek başımayken yaptığımda kafamı bacaklarımın arasına alıp kokacak kadar sevdiğim ama insanların çoğu zaman hoşuna gitmeyen osuruğum gibi hissetmeme sebep olan bir şey.

İnsanların arasındaki ilişkilerin bana hiç bir zaman bu kadar hayvani gelmediğini farkettiğim şu dönemde, insanların, hayvanların en güzel özelliği olan başkasının hayatına müdahale etmeme özelliğini almaması ise ilk okulda, bok sarısı bir yün içliği, annemin zorla giydirmesi kadar rahatsız edici. O içliğin, giydiğin pantolonun paçalarından ya da belinden fırladığında sebep olduğu ağlama hissine, bahsettiğim o başkasının hayatına müdahale etme durumunun başıma geldiğinde tekrar kavuştum, bu da ayrı bir şey.

Ergen muammelesi görmekten çok, "senin için iyi olan" a başkasının karar verişi, bunu sana "yapılması gereken en doğru şey" olarak göstermesi, sanırım fazla samimilikten kaynaklanıyor diyor ve bir tür sosyalleşme sürecinde olduğum şu dönemde yaz-ama-dığım yazılara benzemesin diye bu yazıya da son veriyorum...

Doğum günümde üzerine 20 tane mumun konulup, önüme getirilmeyen hayali pastamın üzerinde yanan minik alevlere üflerken ki dileği tutma hakkımı kullanıp: "Ey annemin kutsal doğurgan rahmi, lütfen her şeye aynanda sahip olayım; zaten çok olmayan yazma yetimi sosyalleştikçe kaybetmeyeyim!" diyorum içimden ve bana ilk "Ne dilek tuttun?" sorusunu soran adama da şunu söylüyorum:

"Bütün dünyada barış."

Sanki bu biraz günlük oldu bu sefer.

2010-02-15T17:56:00.000-08:00

Sigaraya tekrar başlayan bünye, sigara sayısındaki artışla aynı orantıda tuvalete gitme sayısını da arttırıyor. Bunun vücudun üzerindeki "kıç aşınması" etkisi ise kendini tahta sandalyede oturuşun ikinci saatinde gösteriyor. Neyse ki müzik denilen şey var ki, kendisi, sörf tahtasıyla birlikte bir kolunu köpek balığına hediye eden bir insanın sahile doğru "imdat" çığlığına benzer yakarışımı duyup, acımı dindiriyor.

Sekizinci sigaramın ucu, elektrikli sobanın yanan şeysine kendini kurban verirken, düşüncelerim Alpha'nın Sometime Later şarkısına takılıyor. Sırf sözlerini öğrendiğimde etkisi azalacak diye şartlı reflekse soktum kendimi ama ingilizce bilen beyin kelimeleri seçiyor. Ben ise onları atmak için uğraşıyorum bir üzüm fabrikasında sapları ayıklayan bir kadın edasıyla. Böyle yapınca da şarkının son 50 saniyesi filan odamın kapısının altından dışarıya, boşluğa gidiyor.

Gitsin.

Gitmemesi gereken bir şey var ki, o da şimdi yazarak kalıcı hale getireceğim doğum günümdür. (Bkz: Yazının farklı amaçlar için kullanılması)

12 Şubat gecesi saat 11:59 esnasında, Ankara'nın hangi baz istasyonundan geldiğini bilmediğim ses dalgaları kulağıma ulaştı. Nereden geldiğini umursatmıcak nitelikte olan sesin sahibine, "Aaa saat 00:01 (okunuşu sıfır sıfır sıfır bir şeklinde oldu)" dediğimde "Doğum günün kutlu olsun" dedi kendisi bana. Söylenmesi gereken şeylerden çok hoşlanmazken, doğum günüme o'nun sesiyle başlamam sonraki 24 saatide güzel kıldı sanırım. Sürekli otobüste, orta yaşlı erkek insanlarının ellerinde gördüğüm, kişisel gelişim kitaplarında anlatılan o "Nasıl düşünürsen öyle olur." düsturunun yaşanmış örneği oldum.

Sabah uyandığımda Billie Holiday'in çalması, içtiğim kahveyle sigaradan huzurlu bir şekilde zevk almam, ardından havanın sağanak yağışlı olmaması, Aysel'le Bostanlı'da buluşup, ilginç bir öğle yemeği yememiz, onun salatasından otlanmak, denizin gri olması, ve biz onun yanından geçerken Kings of Convenience çalması, doğum gününü unutan kardeşime "İyiki doğdun" diyip onun gününü değiştirmem, barda üst kattaki kalabalık arkadaş grubundan birinin doğum gününü pastayla ve alkışlarla kutlarken kendi kendime bağırılan ismi "Caan" diye duymaya çalışmam...

Güzel olan bir şeyi paylaşmak güzel. Bu lafın üzerimde ki etkisi ise, "Ne ulan bu optimizim!" sesinin kulaklarımda yankılanması oluyor. O yüzden kendimi "optimist" kalıbından çıkarmaya uğraşacağım paragrafı atlayarak geçiyorum.

Burada böyle optimist olmanın sürekli bişey olmadığı filan yazıcaktı, sonra aslında pesimist bi tarafım falan filan var dicektim daha süslü bir dilde.

Atlamış oldum.

Atlarken su birikintisine sıçrayıp üzerime çamurlamış olmam gerek ki ne yazacağımı bilemedim diyordum ki, gün geçtikçe benimle toplu taşıma araçlarında ya da banko kuyruklarında tanışan insan sayısının artışı geldi aklıma. Anlımda "Tescilli Güzin Abla" yazısı yazdığını düşünmeme sebebiyet veren bu tanışmalar bir yerden sonra yorucu olmaya başlıyor. Tam "tatlı bir yorgunluk" diyecektim ki, beynimin pesimist "Bu kadar polyanacılık yeter ulan!" diyip susturuverdi aklımdan geçenleri. Doğru düzgün yazı yazmamı engelleyen bu çatışmadan sağ çıkmak için aklıma "Neden yazının başında kıçımın acısının dinmesinden bahsederken doğum günümden bahsetmeye başladığım" geldi. Neyse ki kesip sonraya sakladığım bir paragrafım varmış o zamandan. Bende yazıdan kurtulmak için onu yapıştırıyım dedim. Yapış:

Gereksiz bir şekilde yazının başında kıçımdaki acımın dinmesinden bahsederken, aklıma bütün bir senenin karmaşıklığını alıp dördüncü boyutta bir yerlere fırlatan doğum günüm geldi. Yılbaşının başaramadığını başardığı için kendisi benim için yeni yılbaşı olabilir. 31 Ocak avucunu yalasın, yalarken de ağzına tuz tadıyla birlikte daha başka garip tadlar gelsin. Kulak kiri tadı mesela.

Yılbaşına küfrederken, neden kıçımdaki acı dinmesiyle, doğum günümü eşdeğer tuttuğumu da öğrenmiş olduk.

O çok izlediğim holivud filmlerinde "idealist öğretmenlerin" dediği ama hiç bir Türk öğretmeninden daha duyamadığım cümle yakışır buraya şimdi: "Dağılabilirsiniz arkadaşlar."

Terli apış arası kokusu.

2010-02-05T04:32:00.000-08:00

Ben oturma odasındaki kanapede kıçımı enine büyütürken, siyah beyaz kedim kapı sürekli açık olsun diye miyavlıyor, kardeşim eski sevgilisinden gelen hastalıklı mesajları okuyor, annem facebook'ta kendine 34 arkadaş yapıyor, TBMM'de 15-20 tane milletvekilinin yanakları, enseleri tokattan kızarıyor, digiturk'te sürekli "21 Gram" dönüyor, Lost'un son sezonu, Radiohead şarkısıyla tanıtılıyor, ablam 7 senelik ilişkisini bitiriyor, evdeki herkes bekar kalıyor.

Bekarlık sultanlık değil. Sultanlık tek başına olan bir şey değil. Tek başına olduğunda delilik oluyor. Bütün dünyaya, dünyanın haberi olmadan hükmetmek onların işi.

"Yatarak geçen zaman"ın "Ayaktan geçen zaman"a oranı 1'in üzerine çıktığında, beyin düşünmemesi gereken şeyleri düşünmeye başlıyor. Bkz: Zaman yolculuğu, paralel evren filan. Bunları düşününce de, beynimin içinde bir paralel evren daha oluşuyor. Oradaki Can diyor ki, "düşünceğine yaşa."

Ancak ikiz kardeşim Aslı dediki bana "sende ne eksik diye düşündüm, buldum sonunda, heyecan yok sende."

20 yaşıma giriyorum 8 gün sonra ve heyecan yok bende. Dışarda oynarken çişim geldiği zaman, sokaktaki arabaların tekerlerine işicek kadar kısa değilim artık. Bir arabanın arkasına geçip işesem, çişim cama gelicek, içeri sızıcak, içeriyi kokutacak diye kaygılanıyorum. Sonuç olarak işemiş değil, kaygılanmış biri oluyorum o eylemden sonra.

Bu durumun sıkıcılığı, kendini, internet kafenin 5 numaralı masasında, taktığın kulaklıktan dinlediğin müziğin, yalnızca sağ taraftan çalmasıyla kendini gösteriyor. O sol kulağın tıkanıkmış gibi gelmesi, bütün içinde bulunduğum sıkıntıya tercüme olacak cinsten.

8 gün sonra 20 yaşıma giricem ve sıcak oturma odasından çıkıp, banyoya girip, artan libidomu ellerimle dindirmeye bile çalışacak gücüm yok. Onu geçtim, geceleyin yan yatakta annem yatıyor diye mi yoksa o üşengeçliğim uyku halindede sürüyor diye mi bilmem, Lilith bile gelip ıslak uyandırmıyor beni.

Bu yüzden sabah ereksiyonuyla birlikte günün en fazla sekiz dakikasını sert bir pipiyle başbaşa geçiren, öğlen vakti televizyonu kapatıp 4 saat boyunca rüya görmeye çalışan ama gördüğü rüyalar filmlerden kareler olan bu embesil çocuk, sigarayı bıraktı diye çok fazla abur cubur tüketiyor. Tükettiği bu abur cuburlar, midesinde yer bulamayıp gırtlağına kadar geliyor. Akciğerlerinin arasında ilerliyen o tıkanık borudan fışkıran kusmuk ise blogger'ın beyaz sayfasında böyle sekiz paragraflık bir yazı yapıyor işte.

Al dokuz olsun.

Pazar günü sıcağı.

2010-01-20T06:52:00.000-08:00

20 Ocak Çarşamba günü, saat 16:45'te, odama bir pazar günü sıcağı hakim. Bunun sebebi, yanan elektrikli sobanın sıcağı ve apartman arasına bakan penceremden gelen ışıkta olabilir, dinlediğim müziklerde. Bilmiyorum.

Bildiğim bir şey varsa, o da bir amaç buldum. Öyle ki buraya yazamayacak kadar değer veriyorum.

O açıdan, son yazım mı değil mi bilemediğim bu yazıya, huzurlu bir son veriyorum.

Arividerci.

Oto sensin, sansür de sana girsin.

2010-01-17T17:33:00.000-08:00

(safşds fsfdjsaşf jskjdfşls aşjsafşlk fdsjsl sjfshgfhg gjdıghdpoıp ısfpıspıpsdfıfı. safdsf asafoj afds asaaa.a adsaıojdoaj oı aısjdoajfapoğv ğposafğpdofğsp ğpdsofpğsfoğsfonın. qaıduvhsvı bçöfhğq qğfpo asfdısafposf fssfşov.)

Girdi mi?

Ayrıca bkz:

Bir şöyle bir şey var.

Bir de şöyle bir şey.

Ama asıl olay bunda.

Bir de bunda.

Sıcak ekmek kokusu.

2010-01-15T18:33:00.000-08:00

Patlamış mısırdan arta kalan parçalar, çürük dişlerime dolgu görevi görüyor.Ancak o aynı şeffaf parçalar, arada batan, dilinle tıpkı bir insanın yeni bir şey karşısında yaptığı gibi zorlayarak çıkarmaya çabaladığın, çıkarttığında da boşluk hissiyle baş başa sıkıcı vakitler geçirmek zorunda kaldığın, ardından her saçma duruma alıştığın gibi ona da alıştığın şeyler olabiliyorlar.

Çok mu dağıldı az evelki paragraf derken, odama baktım. Pek değil dedim. Lakin odamı ilginç bir hale soktum. Duvarına yapıştırdığım 50 kadar büyük boy fotoğraf ve çizdiğim 6-7 karikatür, odamdan bana garip bir dağınıklık hissi gelmesine sebep oluyor. Garip çünkü, 3 tane eşya dışında hiç bir şey olmayan bu odada dağınıklık hissi nasıl oluyor, kavrayabilmiş değilim.

Kavrayamadığım bir diğer şey ise, 3 gündür gördüğüm rüyalar ve o rüyalardan uyandıktan sonraki hallerim. Birinde tren kazası yapıp, sıkışan, bağıran insanları izleyip, ardından yürümeye başlayıp, bi köprü altında iki tane gaspçı tarafından dayak yiyorum, diğerinde gerçek hayatta ölü olan dedemi dövdükten sonra ben dövdüm diye kalp krizinden öldüğünü öğreniyorum, bir diğerinde de.. Unuttum.

Ben rüyamı unuturken, aramızda 12 saatlik fark olan bir ülkede, kesin bir kadın, evden çıkarken bir şeyi unuttuğu hissiyle iniyor merdivenlerden ya da bir çocuk eve geldiğinde annesinin anahtarı komşuya bırakmayı unuttu diye, kapının önünde altına işiyor. Yapıyorlar bunu. Yapmıyorlarsa da yazık.

"Ne yazık ulan?" diye soran beynimin, "Üreticiye sorun" kısmına derim ki, "Her insan evladı, altına işeme utancını yaşamalı." O da, bilinçsiz tüketici olarak, "Haklı, haklı" der.

Haklı diyince aklıma bugün dayak yiyen adam geldi. Kornaya basıyor diye taksiciye kızınca, taksicinin inip adamı dövmesi herkesin gözü önünde, adamın polise doğru yürümesi, polisin kayıtsız gülerek izlemesi, duraktaki insanlardan birinin adamın 100 metre uzağında durup gıdım hareket etmeden; "Adam bizim yapamadığımız şeyi yaptı, cesaret etti. Biz yanında bile değiliz, bir iki laf bile edemiyoruz yanına gidip, nasıl insanlarız biz!" diye bağırmasında ki o tatmin, o halk içinde kendini gösterme çabasına hayran kaldım. Hayran kalırken güldüm, güldüğüm içinde arkadaşım tarafından susturuldum.

O yüzden, sokak tarafına bakan mutfağı olan insanlardan, bir hafta boyunca, saat 8'i 10 geçe, aspritörlerinin ışıklarını yakmasını istiyorum. Kapatıp açmayın ama, kediler ve çocuklar tedirgin oluyor ondan. Saçma bir heyecana giriyorlar. Çığlık atıyorlar.

Vanilyalı tütsü ve pasta kokan odam

2010-01-13T08:23:00.000-08:00

Sabahın sekizinden beri devam eden, el-ayak titremesi, halsizlik ve terlemeyle kendini gösteren tansiyon düşmesi... Finallerin olduğu zamana denk gelen kabarık beyaz lenf bezleri... Yalnızlık psikolojisinden dolayı algıda seçicilik yapıp, sokaktaki çiftleri gören ve onlara "götlek herifler" altyazısını koyan bir beyin...

İzlediğim bloglarlardaki kuraklığın hat safhada olduğu şu günlerde, evde, 10 türk lirasına aldığım %100 polyester, peluşumsu battaniyemin üzerinde, arada sırada takılıp duran filmlerden bile sıkılır oldum. Bir an önce iyileşip, İzmir'in dengesiz havasında, tekrar hasta olmadan, kredi kartı borcumu ödemiş olup, güzel cici-bici ler almak istiyorum. Yarım bıraktığım filmleri, kitapları, dergileri, tıpkı yarım kalan elmanın kararmış kısmını kesip yediğim gibi, bitirmek istiyorum.

Bir de türk lirası demişken, turist olup, "türk lirası"nı İngiliz aksanıyla söylemek istiyorum. Belki o zaman, Wristcutters filmindeki, gerçek adı Shannyn Sossamon olan kadın kişisine benzer, kemikli, büyük gülüşlü, Avrupalı bir sevgilim olur da, onun yanındayken, manava "kaç pound" falan filan derim, kese kağıdında 3-4 elma aldığım zaman.

Derim bunu. "Yi-haa" diye bağırarak halatla yakaladığım, çok film izlemekten dolayı gerçeklikten kopan beynimi, gerçekliğe doğru çekerken yaparım hemde bunu.

Marlboro karar ver, 5.50 musun, 7 mi?

2010-01-09T10:26:00.000-08:00

İstediğinden az nikotini verince, vücudum, damarlarımın içinden çekiçle derime vuruyor. Her vuruşunda titreyen ellerim, eklemlerim, özellikle de boynum, tabu maymununun, bana erkeklerin meme uçlarının olması kadar saçma gelen, embesil sallanışlarını gerçekleştiriyor. Bunun sebebi yılbaşında arttırılan sigara fiyatlarından ve 61 kilograma düşen ağırlığım yüzünden bırakmaya çabaladığım sigara alışkanlığım...Yılbaşının ilk günü başladım, ancak çok dengesiz bir bırakma süreci oluyor. Yılbaşı demişken, aklıma Ankara geliyor.

Gittiğim her şehirde, şehir sınırlarının içine girdiğim anda havai fişeklerle karşılaşırdım. Bu da bende o şehrin, örneğin İstanbul'un, benim gelişimi kutladığını düşündürtürdü. Ama ne Ankara'da ne de Eskişehir'de havai fişek filan göremedim. Bu da bana, "ya havai fişek alacak paraları yok, ya da artık bu ülkede istenmiyorum" diye düşündürttü. Havai fişek pahalı bir şey olmadığından, bence artık burda isteniyorum, ben de istenmediğim yerde durmam dedim, öyle yanağımın üstüne koşullanmış, gitmek bilmeyen mor lekem gibi. O mor leke ki çok soğuk ve çok sıcak havalarda kendini gösteriyor. Örneğin dün, telefonundan müzik dinleyen insanlardan, sonra o telefonların, bir tanesi ensenin arkasından alınıp kulağa takılsın diye uzun tutulan kulaklıklarından, kahverengi kumaş pantolon giyen yaşıtlarımdan, "lütfen telefonunuzu kapalı tutunuz" uyarısının üzerinde yarım çarpı işareti bulunan eski cep telefonu resminden ve bana benzeyen, çıkık alınlı insanlardan tiksinti duyduğum otobüste çıktı gene o leke. O lekeden de tiksiniyorum. Elimde değil. Allah babanın bana verdiği saçma ve gereksiz duygulardan biri sonuçta tiksinti de.

Tam o sırada, yuvarlak beresinin uçlarını tek kat kıvırıp, kulaklarının yarısını kapatacak kadar takan bir insanı görüp, yanaklarını sıkmak istemem, ardından "Heidi Klum'un kocası Seal'ı o şekilde bere takarken görsem, adamın yanakları İzel'inki gibin, demem sıkarım" diye düşündüm. Ancak o düşüncem dış ses olarak gelmedi Dexter'daki gibi. Öyle olsun isterdim ama ne Dexter'ın ki gibi karizmatik bir sesim var, ne de dış sesin söyleceği şeyler çok egzantrik...

Dış sesim ancak, sahilde otururken izlediğim gri uçağın, önümde duran, tahta bankın yanındaki, muhtemelen buraya, bu doldurma sahil boyuna, boş görüntüden rahatsız insanları tatmin etmek için büyüdüğü yerden sökülerek getirilen ağacın arkasına saklandığını söyleyebilir. Ki o ağaç, nereye gideceğini bilmeyen bir adam gibi duran dallarından anladığım kadarıyla, biraz buraya alışmış ama doğdudu yeride özlüyordu. Yavaş ve acısız bir ölüm yaşıyor, tıpkı insanlar gibi, büyümeyi bıraktıktan sonra, ölümü için yaşıyordu.

Bende gittim yanına oturdum. Sırtımı dayadım. O zaman da, ağacın, yüzüne bakmak zorunda olmayıp, sırtını yasladığın birinden daha sıcak, daha güçlü ve daha samimi olduğunu düşündüm. Eksikliğini hissetmediğimi iddia ettiğim, kendimi kandırdığım, sırf acındırma gibi görünecek diye, kendime bile itiraf edemediğim, "hayatımda bir baba figürüne sahip olma" eksikliğini az da olsa karşıladı. Bende sırtımı yaslamadan edemedim. İzmir'in Bostanlı semtinde, beyaz kuşların kanat çırpmadan süzüldüğü, ellerimin üşümeye başlayıp işlevlerini yitirmesine sebep olan bir rüzgarın estiği, vapurların sürekli yanaşıp kalktığı, bir kısmı beton olan sahil kenarının dönemecinde ki ağaç benim babam artık dedim. Haftada bir ziyaretine gideceğim, beni duyup duymadığını bilmesem de konuşacağım, elini tutacağım, ölüm döşeğinde, mavi tonlardaki bir şehir hastanesinde, yeşil çarşaflara gömülmüş bir şekilde yatan, yatalak, bitkisel hayata mahkum, cihaza bağlı, fişinin İzmir Büyük Şehir Belediyesi tarafından çekilmesini bekleyen bir baba yaptım kendime.

Sanmıyorum ama belki başka kadınlardan, başka çocukları da olmuştur. Onlarla da tanışırım, zararı yok...

çöp kutusuna fırlatılan kağıtları açmak -III-

2010-01-06T12:36:00.000-08:00

Nov 20 - 12:17 pm

*İnsan, "hayatın sırrını çözdüğünü" sandığı andan sonra bile, sanki eline sokak ortasında broşür verilmiş gibi eskisi gibi hayatına devam edebiliyor. Garip.

Nov 20 - 12:20 pm

*Dışarıdan bakıldığında yüzüme vuran güneş, yüzümü kızartıyormuş gibi gelmiyor. Ama tıpkı bir çok şeyde olduğu gibi, derimin altında ilginç olaylar gerçekleşiyor. Hücrelerimin kumsal kenarı yanığı olup, "yoğurt var mı kimsede?" diye bağırmaya başlamaları gibi.

Nov 20 - 4:44 pm

*Aslında ben yolda gördüğüm insanlara, "Çok sinirli yürüyorsun?" ya da "Bir bıkkınlık hali var sende" gibi şeyler söylemeyi isterdim. Ancak "Size ne?" cümleciğinin yaptığı etki, yüksekten düşen birinin betona çarpması gibi ağır, sert ve aşılacak gibi değil.

Nov 20 - 6:46 pm

*İnsan kendine "Ben ne zaman bu hale geldim?" diye sorduğu zaman, o bahsettiği "hale" geliyor aslında. O zamana kadar farkında değilken, herşeyi eskisi gibi yaşarken, o farkına varma anından sonra, istesen de hiç bir şey eskisi gibi olmuyor. (film repliği gibi olmuş son tümceye karşı sevgi beslemek)

Nov 20 - 6:51 pm

*Yürüyen merdivenli üstgeçit yaptıran belediye, sanırım yoldan geçmeye çalışırken ölen insan sayısının oranını azaltmaya çalışıyor. İyice bir tembellik hali, iyice yaşamaya devam eden ve artan insan popülasyonu.

Nov 20 - 7:07 pm

*Keşke, "Egenin denizi yemcisi Rıza Amca" duvar yazısı kadar samimi olabilsem.

Nov 20 - 8:18 pm

*Kucağındaki kızıyla gayet mutlu görünen, önümdeki camın diğer tarafında kalan kadın bana baktığında, gülümsemek istedim. Gülümsediğimi sanıyordum ki dünyanın en ifadesiz suratıyla bakıyormuşum meğer kadına. Eğer yansımama bakmasaydım güldüğümü sanacaktım. Olmadı. Aksine, yüzüme mimik veremeyecek kadar söz geçirememiş olduğum için üzüldüm.

Nov 25 - 2:46 am

*Bence evrimin zayıf halkası olmadığımdan, domuz gribini ilaçsız yenebilirim. İlk insanlar gibi.

Nov 28 - 4:36 am

*Tom ve Jerry'nin bir bölümünde, Tom'a içirdikleri yağa benzer şey gibi, bana da sanki balgam içirmişler zorla. Ayaklarımın en uç kısımından, boğazımın havayla birleştiği yere kadar balgamla dolmuş gibi hissediyorum. Midem, bağırsaklarım, böbreklerim, apandistim falanım filanım, en ufak hava kabarcığı bile bulunmayan sarı bir balgam tarafından ele geçirilmiş.

Jan 4 - 1:43 am

*Karnımdaki aptal sıkıntıya, hazımsızlığımın mı yoksa kafamda dolanan, kimseyle paylaşmadığım ve kendi kendime de cevap veremediğim soruların mı sebep olduğunu çözemedim.

Jan 4 - 2:01 am

*Çevremdeki insanların, "yıllar sonra, tekrar karşılaştıklarında, aynı şekilde devam edecek"lerine inandıkları ilişkilere sahip olduğunu duydum, ardından kendimi düşündüm ve sessizliği yuttum...

Jan 4 -2:26 am

*Ankara, insanda geçmişe yolculuk yapmışsın gibi hissettiriyor. Sanki İzmir'den bindiğim tren, "Geleceğe Dönüş"teki çarpışan arabalara benzer anteni olan arabaymış, bende ona binmişim. Beynimi "sonsuz" kavramına alıştıran ovalar bitip, tek tük apartmanlar başladığında, 90'lara hızlı bir dönüş yapmışım gibi hissettim.

Gri havası, gri duvarlı binaları, gri ağaçları... Hafızamda canlandırmaya çalıştığım zaman, renkleri soluklaşan bütün o geçmişimle aynı renkte, dokunduğu ve ya kokladığında, taş gibi yalnızca ağırlığını hissedebildiğin, bir banka oturup izlediğinde ise insana öğlenleri TRT-2 de gösterilen, Zuhal Olcay'lı, Tarık Akan'lı falanlı filanlı, seksenlerin burjuvalarının karakter analizini yapan, arka planda televizyonların üstünde dantellerin ve salonlarda kocaman ahşap vitrinlerin boy gösterdiği, türk sinema tarihinin en depresif filmlerini izlemek gibi hissettiriyor.

Jan 4 - 2:57 am

*Sabahın 9'unda kalkıp, soğuk, anlamsız, takım kıyafetli suratlarla dolu bir metroyla otobüs garına gitmek, ucuz ve bu yüzden dandik bir otobüs firmasının kadifemsi koltuklarına oturup, 9 saatlik bir yolculuk yaparak, ailesel, parasal sorunlara, ikili ilişkilerin karmaşıklığına, en yeteneksiz oyuncuların oynadığı okula, hem izleyen hede oyuncu olmaya gitmek, insana klozetten gitmeyen bir bokla uğraşıyormuşsun gibi hissettiriyor.

Bileklerimi tutan bir insanın görüntüsü ise, bütün o bok kokularını bastıran kokulu mum gibi.

Jan 4 - 3:04 am

*Gözlerim kapalı elliden geri doğru sayarken, beynimin içinde duyduğum insan konuşmalarına, karanlıkta canlanan saçma görüntülere tanık olmak, dünyanın en postmodern ve postmodern olduğundan dolayı bana saçma salak gelen bir filmi izlemek gibi... Ne bir zevk veriyor ne de şaşkınlık. Verdiği tek şey; bıkkınlık hissinden doğan uyku durumu, ki o da sabahları, ilkokul çocuklarının andımızı okuması kadar mecburi geliyor.

Jan 6 - 1:24 pm

*Hızlı el hareketleriyle arkadaşıyla konuşan yanımdaki dilsiz kadın, nemlenmiş baharat gibi kokuyor. Kafamı onun tarafına çevirmek, yalnızca baharatların bulunduğu dolaba kafamı sokmak gibi.

Jan 6 - 3:15 pm

*Göğsümü elleyen bir soğuk rüzgar var, şimdide güneş ışığı alnımı öpüyor. Doğa, insanla sevişirken sakin olabiliyor bazen sanırım.

Jan 6 - 3:34 pm

*Bana hayatımın hiç bir döneminde deniz bu kadar ağır, yavaş ve huzur verici gelmemişti. Bu dönemimin adı "Can'ın denizi tanıdığı dönem" olsun, onu da Kings of Convenience'ın Little Kids'i hatırlatsın sonrasında...

Ozon yağı ve onun bu yazıyla alakasızlığı.

2009-12-28T17:48:00.000-08:00

Sol ayağının üzerinde uyuyan kedi sıcağı, kuyruk sokumunda ise eski kanepe yaylarının verdiği acı olan kişi, öyle bir kişi işte. "Kişi" kelimesi ise, üçüncü söylenişinde anlamını yitiren kelimelerden biri yalnızca.

En son bir ay önce kestirdiği saçları kulağını kapatacak kadar uzayan, almanlar kadar beyaz abisinin gözlüğünü yamuk bir şekilde takmış annem, kardeşim ve ablam nezdinde üçümüze, hiç birimizin ondan kapamadığı güzel el yazısıyla, küçük çizgili bir defterden kopartırken tıpkı kertenkelelerin kuyruklarını bırakmaları gibi iki küçük parçasını zımbalara kurban eden kağıt parçasına "yılbaşı notu" yazıyor... Şimdi ise sonlara doğru sesi çatallaşacak şekilde, hızlıca okuyor bana notunu. Yazının son cümlesini karadeliğin ışığı yutması gibi yutuverdi ama... Beynimde bu yutuştan kaynaklı oluşan boşluk ise, geçmiş zaman tarafından dolduruldu: "Sizleri seviyorum."

Sevmek demişken aklıma göbeğimdeki pamuk geliyor. Tişörtlerimin ve kazaklarımın bana kendilerini hatırlatmak için bıraktıkları renkli not kağıtları... "Bugün beni giydin. - Sabahtan beri üzerindeyim. - Biraz daha üzerinde kalırsam yastıkiçine dönüşücem."den oluşan notlar... Okurken beni güldürebilen notlar.

Ki çok şey güldürebilemiyor beni bugünlerde. Kahkaha yada sırıtma değil. İç gıdıklayıcı bir gülümseme... Ki onu da en son kardeşimle parmak güreşi yaparken yapmıştım. Her yenilişinde çığlığın gülmeyle bastırılmış halini çıkartan kardeşimin, aşağıya doğru, saçları yüzünü kapatacak şekilde kafasını eğmesini izlemek güldürebiliyor beni sadece. O yüzden çarşamba sabahı, burun dondurucu bir sabah soğuğuyla karşılacağım, Eskişehir'in tren istasyonunda, kardeşime sarıldıktan sonra, onunla parmak güreşi yapmam muhtemel. Bir de kulağımda "Me in you" çalarsa tam olur.

Fazla kişisel olan paragrafıma acıklı ve kullanılmış bir bakış atarak "sen naptın?" dedim. O da bana "Buna ihtiyacın vardı, özgür olmak istiyorum dedin bende sana bunu verdim." dedi diyecektim ki repliği tam hatırlıyamadım. Ama Transylvania'da roman çalgıcıdan duyduğum "müzik hayat içindir, zarar vermek için değil" repliğini pek unutacağımı sanmıyorum. Bu repliği ne zaman hatırlasam, aklıma arabeskçiler ve metalcilerin (kafa sallamak beyne zararlı bence) geliyor olması da, evde kalmış kedimin libidosunun 2 ayda bir artması kadar doğal..

Bir o kadar doğal olan şey ise, yazıyı sonlandırma isteğim. Başında, "Annemle, arkasında kırılmış mp3 çalar ve telefon hattı bırakan bir kavga yaşadım, ardından evden kovuldum, dışarı çıktım, sinirden ağlarım sandım. Ne oldu bilmiyorum ama ağlayamadım. Gidecek yerim olmaması durumu ise sosyalleşmenin önemi hakkında kafa yormama sebep oldu. Vs vs.." gibisinden şeyler yazmak istediğim yazımın, kedimin libidosuna sıçramasına tanık olmak, bana Medyum Memişin attığı tokada tanık olduğumda hissettiğim duyguya eş değer şeyler hissetiriyor..

Buradan Medyum Memiş'e sesleniyor ve ona "O uzun saçlarına rasta yaptırmanı, şile beziyle donanmanı, kırmızı ve turuncu renklerine tapmanı, yeşillikte sana benzeyen insanlarla, ayağında sandaletlerle sosyalleşmeni, tokat atmaktan sarkan kollarını utanmadan göstermeni istiyorum." diyor ve son olarak "Hayatıma bir tane elinin tersiyle vurabilir misin?" diyip, gelecek tokadı, korkudan titreyen yüz kaslarımla ve neden kıstığımı bilmediğim gözlerimle bekliyorum. Çabuk vur lan!

Kalın yorgan sıcağı.

2009-12-27T18:57:00.000-08:00

Karşımda sırf annem izlerken uyuyakalsın diye açık kalmış televizyon ekranındaki Jude Law'ın göt çenesi, kanepede horlayarak uyuyan kortizondan şişmiş bir misafir, kapının diğer tarafında ise libidosu tavan yapmış dişi bir kedinin inlemeleri varken, uyumak yada bir şeyler yazmak, iktidarsız bir erkeği yada preorgazmik bir kadını boşaltmak kadar zor oluyor. Yazmamı kolaylaştıran tek şeyin, yorganımla boğduğum laptop hoparlöründen çıkan boğuk sesli şarkıları dinlemek ve üzeri peçeteyle kapatılmış içi su dolu cam sürahiyi izlemek olması, insanlarda "Aaa küçük şeylerden mutlu olan biri. Ne kadar sevimli" gibi bir çağırışım yapıyorsa, ki gayet yapabilir, buradan o insanlara, "Suratına öyle bi yapıştırırım ki, o beyaz kafan betona yapışıp, suya düşen ayın yansıması gibi görünür" demek istiyorum.

"Bunca nefret nereden çıktı üstadım?" diye sorana da, sana How I Met Your Mother'daki Lily "You're dead to me!" bakışını atsın derim ve moleküllere ayrılmış bedenlerini arkamda bırakıp, önüme de şimdi yazacağım paragrafı alırım.

Önüme aldım diye, pis, ahlaksız şeyler yapacak değilim ona. Yalnızca elinden tutup karşıya geçmesine yardım edicem. Ardından "Şeker ister misin peki?" diye soracağım. O da bana, "Bana yabancılarda--." diyecekken, "Şşşş... Sen sus (gözlerin konuşsun?) bakayım, al şu şekeri ve git şu amcanın cüzdanını çal." diyeceğim. Lakin dış görünüşümün taşıdığı, küçük çocuklara hırsızlık yaptıran, sessiz ve garip karıları olan esmer insan potansiyeliyle elimden ancak bu kadarı gelebiliyor. Derken polisler beni yakalıyor, annemi arıyorlar, annem gelip alıyor beni ve eve gidiyoruz.

O yüzden yorganımın altında bir anne var şu anda. Kendisi benimki... Benzer buruna ve benzer saç dönerlerine sahip olduğum bu insanın üzerimdeki ilginç etkisi, kendisi uyurken bile etkili olabiliyor. Varlığı öyle bir şeyki "Acep bloğuma yazdıklarımı okusa ne der?" sorusunu bana sordurtuyor. Kardeşimin sıkıcı bulduğu, ablamın ise bakıp bakmadığını bilmediğim bu blogdan annemin haberi var mı onu bile bilmiyorum.

Bilmenin önemine gelince, bugün bir arkadaş, yarın bir başka arkadaş, şimdi ise ben dedimki, "cahillik mutluluktur." Ben dedim diye bu lafa inandığımı sanan insanlar, bana ilkokulda zorla götürüldüğümüz, çizdiğimiz resimlerden, "uçurtma uçaran çocuğun arkasındaki evde kim yaşıyor, babası nerde, annesi napıyor?" gibi sorularla beni çözmeye çabaladığını o küçük yaşta farkettiğim, becereksiz çocuk psikoloğu gibi geliyorlar, bunu da belirtmeden geçemedim.

"Cahillik mutluluktur ablam benim, basit yaşamak iyidir, into the wild hacı!, nerde çokluk orda bokluk, abi hayalim, güneyde, (çoğunlukla marmaris olur bu) ahşap kokan, denize yakın bir evde yaşamak, metropol insanı olmak istemiyorum" lafları kulaklarımda çınlarken, kafamdaki tüyler harekete geçip, hepsi farklı bir telden bağırmaya başlıyor... Kimisi kıl kökleriyle gülerken, kimisi "Normal tabi, insanlar bunuda istiyebilir" diyor. Ama kulağımın yakaladığı ve "yeap" diye karşılık verdiğim cümle şu: "Yeni moda basitlik Can!"

O saç kılıma ismimi kullandığından mıdır yoksa bana gerçekten de bütün bunlar modaymış gibi geldiğinden midir bilmem ama "yeap" diye karşılık verdim. "Yeap" dedim çünkü, modadan anlatmak istediğimi en iyi verebilecek bu kelime vardı yerine oturan... Globalleşme, emparyalizm, kapitalizm, yeni kapitalizm, genç kapitalizm, sistem, burjuva murjuva, liberaller gibi kelimeler kafamda uçuşacakken, her birini, sokakta çok gürültü yaptıkları yüzünden uyuyamayan kocasını düşünen ve bu yüzden bağırabileceği en cılız sesle bağıran mahallenin kıl teyzesi modunda kovdum hepsini. O kelimelerin oynamaya başlamadan önce oturdukları merdivene su attım kovayla, dağıldılar. Onlar toprak sahada maç yaparken, bende bu yeni modadan bahsedeceğim paragrafıma "sıra sende, göster günlerini Joe!" diyeyim...

İnsanların kendi elleriyle, (nasıl becerdikleri kesinlikle umurumda değil) yaptıkları yada evrildikleri hayat tarzları, artık kendilerine o kadar umutsuz gelmiş olmalı ki, reklamlarda, hollywood filmlerinde, hatta türk filmlerinde bile "Metropol hayatı çok sıktı değil mi? Boğazınızdaki kravatlar yetmiyormuş gibi bir de trafikte de boğuluyorsunuz.. Eğlence kültürünüz, alışveriş kavramlarınız, yaşam tarzlarınız çok hızlı değil mi? Zaman nasıl geçiyor farkedemiyorsunuz..Herşey çok monoton? Hergün bir önceki günün aynısı!" laflarını tekrar tekrar duyar oldum. Ardından gelen çözüm önerileri ise antibiyotik kullanan adamın üstüne bira içtikten sonra midesinin yıkanmasına şaşırdığım kadar şaşırtıyor beni. Maxi Miles ile, Fish ile, Adios ile dünyanın dört bir yanına gitme rahatlığı, Vintage ve Retro modalar, 60'ların yada 70'lerin çiçek çocuklarına dönüş filmleri, İskandinav ülkelerine, insandan ve insana dair herşeyden yoksun(yok böyle bir gerçeklik) yalnızca doğa anayla başbaşa olma isteğini arttıran müzikler, belgeseller, fotoğraflar ve kitaplar.... Her biri 50-60 yıllık metropolik ve sanal yaşamlarımızı katlanabilir kılmak için yaratılmış (Bkz: cennet), bizden bile daha sanal hayaller... Alıp, öğütüp, mide asidine bulayıp, "bok!" diye çıkar anca. Ötesi yok...

Son söz, maça son dakikada çıkan Joe'da: "Nasıldım koç? Gösterdim mi günlerini?"

Hallelujah!

2009-12-22T08:34:00.000-08:00

22 aralık 2009 günü, 16:43:32 anında Can kişisi, Kings of Convenience'ın Boat Behind şarkısının başındaki, "vaan, tu, tiri" deki tiri nin o kısılmış sesiyle arasında, nescafe ve sigara, bira ve patlamış mısır, yeni doğurmuş kadın ve onun memesini emen çocuğun arasındaki bağa benzer bir bağ kurdu. Hidrojen, dipol dipol yada van der waals bağlarıyla alakası olmayan bu bağı oluşturan şeyin 13 günlük bir geçmişi var. Ama önce kendimden üçüncü tekil şahısmışım gibi bahsetmeyi bırakacağım paragrafa geçiyorum.

Olay blogger'a girmeye çalıştığımda, "uups, browser'ınız çöktü! acaba neden?" gibi saçma sapan sorular soran bütün o aptal browserlarla yüzyüze geldiğimde başladı ve 13 gün boyunca devam etti. Google'a "google google söyle bana, blogger'a giremiyen başkası varmı bu dünyada" gibisinden sorular sorulduğunda, google'ın cevapları, tıpkı pamuk prensesteki cadıyı sinirlendirdiği gibi beni de sinirlendirdi. Onlarca antivirüs programlarının tadına bakan, verilen talimatları birebir yerine getiren bilgisayarım ağlamaklı sesler çıkardı. Ve o bunu her yapışında "kes zırlamayı, eve gidince ben sana gösteririm" diyen misafirlikteki anneler gibi azarladım onu. Eve gittik, patakladım. Hergün misafirliğe gittim, hergün dövdüm. Ellerim kan topladı. Bende gittim İsveçli balıkçıların kullandığı Neutrogena el kremini sürdüm...

El kremi yüzünden yağlanan ellerim, klavyede buz pateni becerilerini sergilerken, bir yandan da hırkamın kolundan içeri doğru "çabuk fırla" diye kaçan kurabiye kırıntılarını çıkarıyorlar. Çok becerikli "şu" insan eli. "O" insan eli becerikli mi bilinmez ama. (Yapılan espriden tiksinti duymanın verdiği dayanılmaz mutluluk hissi... kelebek gibi maşallah)

Maşallah kelimesinin tiksindiriciliğine gelirsek eğer, karşımıza dikişli, kızarık, şapkayla örtülmüş çocuk pipilerinden başka bir şey göremiyeceğimiz kesin. Bir de sünnetin, bir erkek canlısının, bir kadın canlısına fiziksel olarak en çok yaklaştığı gün olduğunu söyleyebiliriz. Bunu söylerken arkamızda bıraktığımız koskoca bir et parçasını, üzerimize giydirdikleri elbiseleri (entari mi?) ve elimize tutturdukları peri asasını düşünürsek eğer, reddedilemiyecek bir önerinin ağırlığını hissedeceksiniz kalbinizin taaa derinliklerinde.

"Hissedilen o derinlik tamamen size ait. Ben bebekkene sünnet oldum" diyen insanlar içinse, "ehuheu doğarken ne olacağın belli değilmiş" gibi bir karşılık verebiliriz. Bu da Güzin Ablanızdan yada Haydar Hocanızdan enstantaneler olsun.

Faturalarım ödenmiş, internetimdeki sorunlar halledilmiş, karnım unlu kurabiye ve kolayla dolmuşken, king ov konvinyıns dinlemek, kulağımı yalayan ve bu yüzden oral problemleri olduğunu düşündüğüm kedimi hatırlatır... Başkada bir şey hatırlatmaz... Ha belki annemin benim pantolonlarıma sığan kalçalarına tanık olmayı, kız kardeşimin skolyoslu sırtına bakmaya çalışmasını görmeyi, ablamı banyoda saçlarını tararken ellerine gelen kıvırcık saçlarını ellerinde biriktirişini izlemeyi yada aysel'in "aa burası iyi bi kuaförmüş bir girip bakayım" dediği kuaförde saçlarının nasıl "KÜT" kesildiğini elleriyle anlatışını hatırlata-bilir...

Bildi.

Pazara gidip, bir beyin alıp, napalım?

2009-12-09T16:58:00.000-08:00

Boğazımda demir tadıyla, evinde kaldığım arkadaşın üstünü örttükten sonra, ayaklarımı ısıtsın diye giydiğim pofuduk terliklerle bilgisayarın başına geçiyorum... Antibiyotik ve ağrı kesici-ateş düşürücü'ler midemde eriyip, kanıma karışıp, damarlarıma sürtünerek beni içeriden gıdıklarken zaman geçiyor. Bu geçen zamanı "Tüketilen ve harcanan bir şey olarak zaman hedesi..." açısından düşünen insan, ister istemez "acaba nasıl harcasam" diye düşünmeden edemiyor. Tıpkı çocukluğumda elime tutuşturulan parayla bakkala yolladıklarında, "para üstüyle istediğini al" cümlesinin yüzümde oluşturduğu mutluluk ifadesi ve sınırlı para üstüyle "ne alsam acaba" kararsızlığı, şimdi benliğime yapışmış durumda...

O zaman anneme sorsan, çikolata al der, ne çeşit olduğunu söylemez... Kardeşim bana ver der, ablam biriktir derdi..

Şimdi anneme sorsam, uyu der, hangi yatakta ne şekilde, onu söylemez.... Kardeşim yazı yaz, kitap oku der, ablam vizen var ders çalış der.

Zamanın sınırsız elle tutulamazlığı konu olduğunda, onu nasıl harcıyacağım, yada kullanacağım, yada geçireceğim konusunda, karar vermek yerine, tıpkı bakkaldaki tutumum gibi elime attığımı almam gibi, anlık bir dürtüyle hareket ediyorum. Elime aldığım çikolataya param yetmiyorsa, gidip başkasını alıyorum..

Vizeye çalışabilirdim. O adını bile söylemeyi kendimle özleştiremediğim sınav şeysi için gecemi, şu an ve şu saniyeyi, birşeyleri ezberlemek için harcayabilirdim ama yapmadım. Çünkü, matematik gibi, sevdiğimi ve yapabildiğimi ve yaptığımı sandığım bir dersin sınavından alınan 0 (sıfır) notu, içimde doğal bir üniversiteden nefret etme dürtüsü yarattı. Bunun için hakim karşısına çıksam, "anlık çıldırma" savunmasına benzer bir savunma yapardım...

Bir sayı olarak 0 (sıfır), boşluğu, hiçliği ifade ettiği için derin ve sınırsız anlamlar içerebilirmiş gibi gelebilir. Ancak sınav sonuçlarının açıklandığı listenin üzerinde yazan "sıfır"ın alt metninde sadece "sınava boşuna girmişsin evladım" cümlesi yatıyor. "Boşuna, boşluk, sıfır..."

Ancak sıfır öyle bir şey ki budaklanarak başka alt metinler yaratıyor. Bunlardan kimileri; sen sayısal öğrencisi miydin evladım? bu bölümde ne işin var evladım? mühendis mi olacaktın evladım? gibi ve benzer, bir sürü cümlecik... Bu, sonlarında soru işaretleri olan cümleciklerin, soru işaretinlerindeki noktaların beynime düştüklerinde, tıpkı suya düşen bişeyin yarattığı gibi, beynimde "cevap dalgaları" oluşturmasını izliyorum istemeden. Tam bu sırada otobüste, sınıftan arkadaşımla oturup, bu cevaplardan bahsederken, önümde, en yakın arkadaşıyla dalga geçtiğimiz sınıftan bir kız kafasını bana doğru dönüyor.

Bana mı bakıyorsun sorusuna, hayır diyor. Bende camdan dışarı, onun baktığı yöne bakıyorum. Yürüyen bir "uzun saçlı" homosapiens var. Yanımdaki arkadaşımın kime bakıyormuş sorusuna, "sevgilisine" diye cevap veriyorum. Ardından arkadaşımın "kıllı olan mı?" cevabı ise, sonrasında bana insanlardaki ego, takıntılı olma durumları, anlık sinir patlamaları, üniversitedeki gençlerin fiziksel ve psikolojik özellikleri gibi şeyleri tekrardan düşünmeme sebep olacak olayların başlangıç noktası oluyor.

Bu cevabı aldığı an gözleri donuklaşıp, "haddini aştığını ona medeniymişim gibi nasıl söylesem" çabasına gireşen kızı, gülerek izliyorum. Çabası sonucunda ağzından çıkan cümle "söylediklerine dikkat eder misin" olunca, yaşadığım şaşkınlık, suya tükürdüğümde suyun ıslanmamasına şaşırmam kadar olabildi... Yaptığımız şeyi ciddiye alacak kadar alıngan olmasını ona söylemeye çabalarken ise ağzından çıkan laflar git gide bilinçaltından gelir oldu. O karanlık, demir bir zindana atılıp, hergün dürtüle dürtüle azdırdığı sinirleri, arkadaşıma ve onun nezdinde bana "sen kimsin, haddini bileceksin, mahvederim seni, o elini götüne sokarım" laflarıyla kafesinden salınıp üzerimize tükürdüğü şeyler o kadar güldürücüydü ki, yiğit özgür'ün esprilerinden daha çok karnıma ağrı sokan kahkahalar attırdı.

Dışarıdan dünyanın en normal insanıymış gibi görünen, sorunsuz, modern, batılı vesaire gibi tanımlamaları kendisine yapıştırmaktan çekinmeyen insanların, içlerinde bu kadar şey biriktirmeleri, espri anlayışlarının recep ivedik taklitleriyle sınırlı olması, "üniversiteli" gibi yıllardan beri "gencin sapıtma mekanı" gibi yan dallardan oluşan terimlerden biraz bile etkilenmemeleri.... İnsan buna şaşırıyor işte. İncelemek için onlarla birlikte bir kaç kere gittiğim kafelerin hepsinde, içtikleri nargilelerin tütsümsü kokuları arasında, altlarındaki hasır yada armut minderlerin hissiyle "powerturk"ün yada "akıllı tv" nin açık olduğu televizyonlara anlamsız gözleriyle baktıkları anda "acaba kafalarından ne geçiyor?" sorusuna karşılık, beynim, medistasyon yapan bir hintlinin arınmış beynine erişebiliyor.

Bunca laf edincede insan ego tatmininin diğer tarafında görüyor kendini... Belki öyle. Belki egomu tatmin ediyorum. Birşey değiştirmiyor. Özellikle, bütün o tükürsel bağırtılardan çıkan sözlerin karşısında aldığım ve arkadaşımın da aldığı tutumun sakinliğinin, normalliğinin, durgunluğunun, genişliğinin içime doldurduğu rahatlık ve huzur haline dokunamıyor bile...

Aynanın önüne geçip, "bu halimi beğendiğim" dediğim görüntümü, satış elamanına gösterip "yakıştı mı?" diye sormaktan başka bir şey yapmıyorum...

Yakıştı mı?

çürümüş elma kokusu

2009-11-30T12:23:00.000-08:00

benden bağımsız bir şekilde gelişen yalnız kalma durumumum beni o kadar savunmasız bir hale getirdiki, köşeye sıkıştırılan bir kedinin işe yarayıp yaramayacağını düşünmeden üzerine atlaması gibi insanlara bok gibi davranmaya başladım. yalnızlığın yanında karanlığı getirip, hayatı anlamsızlaştıran yoğunluğu yüzünden kendimi kitapların arasına atabilirim... "insanın en iyi dostu kitaplardır pelin" diyerek, kitaplarla önce raflarda flörtleşicem, sonra "adım atman gerek can" diyerek pis paralar bayıcam, ardından onu koklucam, dokunucam, açıp, bozmadan, en az zararı vererek içini okucam...

bütün bu ilişkilerden arta kalıcak olan spermler geceleyin donlarımda kuruyanlar olacakken, beynimde kalan parçaları ise iyi birer anıdan ibaret olucak..

bu yazıyı yazmama sebep olan dustin o'halloran'a ve ilgi manyağı insanlara teşekkürlerimi sunuyorum. ciao.

barillanın makarna sosunun nutella ile akrabalığı

2009-11-19T12:24:00.000-08:00

Küçükken yakalayıp, defterin arasına sıkıştırıp ardından ezdiğim karasineklere ad vermem gibi, şimdide odamdaki boş sigara paketlerine isim vermeye başladım. Sırf içleri boş olsun da isim koyayım diye ya çok fazla sigara içiyorum yada odanın etrafına sonrasında içilecek zulavari sigaralar fırlatıyorum. Boş olan odama biraz kişilik katmış oluyorum aynı zamanda.

An itibariyle kendimi tavuklara benzetmiş bulunmaktayım. Tıpkı onlar gibi, karanlık bir yere konulduklarında "aa ne çabuk gece oldu" diye düşündükten sonra uyumaları gibi yazı yazmaya çabalıyorum bu saatte. Gece 12 olmadan söyleyecek şeyler bulamıyorum. Ama bugün durum biraz farklı. Bugün pazara gidip 1 kasa limon, 5 tane plastik tabak aldım. Sonra limon kasasını ters çevirip tezgahım yaptım. Plastik tabaklara koyduğum limonların yanında maydanoz, dereotu filan da satmak istedim ama paramı yetmedi. O yüzden bende uzun pardesü giydim. Pardesünün önünü açtığımda cıbıldak bir vücut bekledi insanlar ama onun yerine konuşma kartlarıyla karşılaştılar. O rahatlamayla merak kokan suratlarına yaklaşıp, kısık bir sesle "tanesi 10 kuruş" dedim, kikih güldüler. Sonra alıp okudular hemen. Okuduktan sonra suratları değişti, bir taşla 3 kuş vurdum. Üçüncü kuş, o değişen, algılamaya çalışan surat ifadelerine bir tane limon fırlatmaktı. Sonra tezgahımı kapıp kaçtım.

İşte o gün bugündür geceye kadar konuşacak şey bulamam desem böyle bir flash back sonrası insanı gibi? O zaman blogumun okuyucu sayısı 340 olur mu,başkasının bir sonraki blog'u gibi? Olmaz. Olmasın. Bende kendimi bir ergenin bunalım edasıyla "Dostum insanlar beni anlamıyor, bence ben dönemimin yazarı değilim, değerim ben öldükten sonra anlaşılacak. Anlıyorsun değil mi beni Riley?" diye kandırıveririm? Veremem işte. Öyle pazarda sattığım konuşma kartları kadar ucuz değil.

Ucuz olan bir şey varsa o da insanın hayatının sırrıdır. İnsan hayatının sırrı öyle birşey ki insan onu keşfettiğini sandığı andan sonra bile, sanki eline alakasız bir broşür tutuşturulmuş gibi hayatına devam edebiliyor. Bilimadamlarınca en iyi hafıza bizde var diyorlar ancak konu altından kalkamayacağımız gerçekler olduğunda onları geri plana atmakta da üstümüze kuşlar sıçar. "Altından kalkamayacağımız bir şey" söz konusu mu orası da pilav tenceresinin kapağı kadar bulanık. Lakin insan kendi elleriyle yarattığı şeyden ürküp ölebilir mi ki?

İnsanın sadece bir beyinden ibaret olduğunu farketmesinin kendisine ne gibi bir zararı olabilir ki, yaşadığı hayatı buna göre şekillendirmezse eğer? Ortaya bir kaç soru attım, öyle ortaya uçuşan güvercinler istiyorum. Ama ağızlarına aldıklarında bunu tükürmelerini, sonrasında da suratıma "allah belanı versin, gudubet herif" der gibi bakıp uçmalarını istiyorum.

Uç bakalım...

çöp kutusuna fırlatılan kağıtları açmak-II-

2009-11-18T07:00:00.000-08:00

Nov 18 - 9:09 AM

*Muhtemelen o alıcıvari kulaklarıyla yarasalar gibi duyduğuna inandığım çocuğun çenesinde koşullanan, ev köşelerinde biriken tozlar gibi ince ve tek tük olan kıllara bakarken, acaba bu çocuk Batman olabilir mi diye düşündüm. Mümkünse olsun. Hatta gidip ailesine rest çekip, dedesini yanına alıp (uşağı yapacak onu sonuçta) İzmir'deki Havagazı Fabrikasının altına malikanesini kursun. Bunu söyleyeyim dedim ona ama o indi otobüsten. Düşünce okuyamayan süper kahramanı piranalar yesin. Lakin Sookie Stackhause bile okuyabiliyor düşünceleri.

Nov 18 - 9:13

*Sabah güneşinin etkisiyle, asfalt o kadar parlıyor ki, her şoföre bir tane güneş gözlüğü verilmesi gerektiğini düşünmeden edemedim. Bütün gözlükler dede gözlüğü gibi olsun ama. Sümük gibi böyle.

Nov 18 - 9:37

*Bomboş, terk edilmiş, hayatsız, insandan yoksun, eski bir öğrenci yurdundan daha ürkütücü olan şey: o boş binanın perdesiz, arkası karanlık bir penceresinden, esmer, bıyıklı, garip görüntülü bir amcanın dışarıyı izlerken bana bakmasıydı bence.

Nov 18 - 9:43

*Yazma isteğimi kaybetmekten o kadar korktum ki şimdi, polislerden nefret eden bir anarşistin, hırsızlık gibi bir olay başına geldiğinde polise sığınması gibi, yalnızlığı tercih edebilirmişim gibi geldi.

Nov 18 - 9:44

*Ilık hava bu sefer sol kulağımın içindeki zarı aşıp, karnıma doldu.

Nov 18 - 11:23

*Yalan söylemenin kolaylığı hakkında, kafamdaki bir arkadaşla sohbet ettim. Neler söylediğimi unuttum.

Nov 18 - 12:34

*Makro nutrient: C H O N P S (sınav öncesi yazılan, sınavda işe yaramayan kopya)

çöp kutusuna fırlatılan kağıtları açmak-I-

2009-11-15T17:30:00.000-08:00

Nov 14 - 5:21 PM

*İnsanlar eğer konu eşcinsellik olduğunda, hayatlarında bir kere bile kendilerini onların yerine koymamış olsalardı, bu durumu gördüklerinde "aaa iki tane erkek" diye düşünüp gülerlerdi... Lakin objectophilia diye adlandırılan obje seviciliği duyduklarında gülmelerinin sebebi bunu hiç bi zaman kafalarından geçirmemiş oluşlarından başka bir şey değil.

Nov 15 - 1:47 AM

*İçi bomboş, insansız bir belediye otobüsünün şöförü olmak, arkamdaki uzun boşluğu yolculuğa çıkarmak isterdim.

Nov 15 - 4:18 PM

*Ilık hava gözlerimin aralarından sızıp içime doluyor.

Nov 15 - 4:26 PM

*Sudaki baloncukların patlayıp üç ve daha fazla halkadan oluşan, kısa süreli, insan hayatı gibi, ölüm gibi yayılan dalgaları oluşturmaları...

Nov 15 - 4:29 PM

*Sigara ağzımda ilk kez çilekli sakız tadı gibi garip bir tad bıraktı.

Nov 15 - 4:33 PM

*Suda olan, suya dair olan her şeyde bir bütünleşme söz konusu. Patlayan baloncukların (hala onları izliyorum) çıkardıkları küçük dalgalar yok olup, suya karışıyor ya da attığım sigaranın külleri dağılıp içinde kayboluyor.. Deniz kussa içindekileri kim bilir neler çıkacak?

Nov 15 - 5:09 PM

*Aslında ben dünyaya bir renk olarak gelmek isterdim. Gri-turuncu-mor karışımı, insanın baktıkça ruhunun pamuklaştığı bir renk... Yada bir kemanın en ince telinin en ince kısmından çıkan, ağlamaklı bir çocuk sesine benzeyen notası olarak gelmek isterdim. Ama onun yerine, belediye otobüsündeki, yağlı burunlu, uzun boyunlu, adem elması fırlamış, kahverengi bir çocuğum. Tanrı olsaydı eğer, bana bunu yaptı diye döverdim onu.

Nov 15 - 5:31 PM

*Bir kadının yüzüne bakıp hayatını okumak, kızını sevişini, kocasıyla anlaşmaya çabalayışlarını, olaylar karşısındaki masum tutumunu, yemek yaparken düzenli oluşunu, televizyon izlerken uyuyakalışını düşünmek, insanın gözlerini doldurmaya yetiyor. O kadar tatlı ve yumuşak ki, insanda bir bebeğin kafasının altındaki yastığın huzuruna benzer bir duygu veriyor. Edith Piaf'a benzeyen yüzünden, tıpkı Piaf'ınki gibi yaşanmışlık ve o yaşanmışlığın getirdiği kanser edici acılar okunabiliyor... Böyle bir insanın mutluluğu yaşaması, onu şuankinden daha etkisiz eleman yapacakti belki ama gene de mutlu olsun istiyorum. Hatta ölmesin istiyorum. Sırf o kadın için bir gün bir öykü yazıp, öykümde onu, orta dünyadaki bir elf gibi ölümsüz yapacağım... Bunu hak ediyor..

kız gelmeye devam ederse Dön'den, erkek olduğu anda ise Dur'dan isim türetmek

2009-11-15T16:41:00.000-08:00

1 haftadır aytaç(i-touch) sahibi bireyin yapacağı şeyler oyun oynamak olabilirdi. Ama ben öyle yapmadım. Ben insanlık için küçük, benim için büyük bir adım atıp, beynimin kalıcı hafızasına kodlamayı beceremediğim şeyleri, ipod'un "notes" application'ında biriktirdim. ortaya böyle cheescake vari gariplikler çıktı. (peynirle çikolata garip bir şey dedeme sorsan)

11 Kasım'da saatler 2:16 yı gösterirken "done" tuşuna basılan notun içeriği şu:

Vücudumun çıkabilecek her yerinden sıvı boşalttım, beynim zifiri karanlık...

Bu cümlenin göründüğü üzere alt metni şu oluyor: Mastrübasyon yapan, ardından öksürükle balgam çıkartıp lavaboyla tükürüksel, pis bir ilişki yaşayan, ardından ablasının telepatik güçleri sayesinde ihtiyacını duyduğu anda sevgi dolu bir mesaj atmasının verdiği, mutlulukla karışık yalnızlıktan ağlayan kişinin, beyni öyle bir boşalıyor ki, florasan ışığının o beyaz aydınlığı bile görünmez olup, karanlık, huzur veren bir siyaha bürünüyor.

Vesaire.

O günü izleyen günlerde, 30 yaşında, bir başarı örneği olacak şekilde evlenmeyi başaran kuzenimin düğününe gitmek için aceleyle çıkan bünyem, otobüs durağındayken, araba farlarından çıkan ışıkların karnında biriktiğini düşünürken, bir taraftan da taşlanmış kot pantolonlu, saçları jöleli 4 tane üniversiteli erkeğin kolkola girip yürümesini, 2 yaşındaki bir çocuğun televizyon izlerken yaşadığı şaşkınlığa benzer bir şekilde izliyordu.

Çeşit çeşit insan var Durmuş. Tıpkı senin ve senin gibi Dur'dan türeyen türevlerin gibi. Çeşit çeşit insanlar var. Bana bunlardan en çok acı verenleri kilolu ve aynı zamanda kemerli bir buruna sahip insanlar oluyor. Onların yalnızlık, elindekiyle yetinmek ve üzüntü kokan kaderiyle bütünleşmenin verdiği ağırlık, Dancer in the Dark'ta Björk'ün kendini yere atışını izlemek zorunda kalmak kadar ağır olabiliyor. Öyle ki gözümde canlanan gelecekleri en kötülerini görüyor; çıplak yağlı vücutların bir birlerine çarpışları, yoruldukları an ekşi hamur kokan terlerine katlanmaları, insanların onları şirin bulmalarına alışmaları, zayıf kadınları, erkekleri birbirlerinden kıskanmaları... İnsanın bunları düşünüp de genel yani global yani dayatılan yani reklamı yapılan güzellik kavramını düşünmemesini, bunların aklına geçmemesini beklemek, Deniz Baykal ile Derya Baykal'ın soyadı benzerliklerinden evlenmesini beklemek gibi bir şey. Simetrik, küçük ve orantılı olanın güzel olduğunu düşünen beyinlerin nereden çıktığını da anlayabilmiş değilim. Lakin bu özelliklerin hiç biri yaşamsal açıdan hiç bir önem taşımazken, evrimin buraya gelmesi, İsmail YK'nın şarkısını ezberleme ihtimalim kadar garip geliyor. Küçük burunlar, düzgün kaşlar, renkli gözler bizi hangi hayvandan korudu ki ilkel dönemlerimizde de bu hale geldik sonrasında merak ediyorum. National Geographic'te ya da Discovery Channel'da izlediğim bir belgeselde kaslı vücutlu erkeklerin, ince belli kadınların doğurganlık ve sağlıklı görünüm vermesi hakkında bir şeyler söylüyordu. Bunu anlamamak için koala olmak gerek ama genede düzgün suratın sağlıklı olması gibi bir durum söz konusu olamaz. Bu arada "söz konusu" acaip bir tamlama onu da söylemeden geçemem. Söyledim ve geçebiliyorum.

Sakallı, kıllı, yapraklı atalarımızdan bugüne olan değişim hakkında derin bir bilgim olmadığından, iftira.com'a copy paste yapmayı planladığım paragrafıma geçiyorum.

otobüse binmiştim. ön taraflarda durmam otobüse binen insan sayısı arttıkça bir tıpa görevi göreceğinden hiç bekleme yapmadan, bindiğim gibi en arka tarafa doğru ilerledim. en arka kapının önünde, kulağımda müzikle, sis çökmüş şehri izlerken arkamda bıyıklı bir adam belirdi. bir elini solumda kalan kapıya monte edilmiş demire, diğerini ise sağımda kalan tutulmak için yapılan demire koydu. ilk başta rahatsız olmamıştım. ardından yere 30 derecelik bir açıyla bana doğru eğilince "otobüs kalabalık, ondandır" dedim içimden. ancak arkasındaki boşluğu gördüğümde "bu şekilde rahat her halde" demek saflık olacağından öfleyip püflemeye başladım. Anlamadı. Kapı açılırda elini çeker diye beklerken ensemde nefesini duyunca, içimden gelen yumruk atma isteği, sokakta bir köpeğe tekme atan gençlerin kafalarını pestilleştirmek istememden daha fazlaydı. Elimle kolunu ittirip, orta kapıya gittim. Çok korkutucuydu. Annemi arayıp ağladım.

Yazan, *_* hikaye_anlatmayı_beceremeyen_izmirli_19 *_*

vize'ye gitti gelecek

2009-11-09T12:22:00.000-08:00

üniversiteli olmak, beni otobüsteki yaşlı popülasyonun artmasını izlemenin germesi gibi geriyorken, bir de "vize" lafını kullanmak karnıma patolojik ağrılar sokuyor.. patolojik kelimesini kullanmanın verdiği entellektüellik görüntüsü altında atlas gibi ezilirken, yanımdan 104 numaralı otobüsle geçen herkül kılıklı, bir karış kol kalınlığına sahip fitnısçı damarlı abiye ıslık çalıp, al entellik de patolojik kelimesi de senin olsun diyorum ancak o bana kabarık alt dudaklarını büküp püflüyor..

sonra annem arıyor, o ararken biriyle kemikleri petrol olmuş ya da birilerinin genlerinde cirit atan daha sperm-yumurta-embriyo bile olmamış sevgilim hakkında konuşuyorum. 1 saat sürüyor bu konuşma ve şimdi bitiyor. 2 cümle arasındaki o 1 saat ise, klavyenin space tuşuyla ifade edilecek kadar kısa gelecek bu paragrafı okuyana. sonra, hem iş hemde yol arkadaşına "ne çabuk geçmiş zaman hüseyin" diyecek anlamsız bir surat ifadesiyle bana bakan kasiyer çocuk. otobüs durağında kestiğim halde bir kere bile yüzüme bakmayan 80 yaşındaki teyze ise evine gidip, beni düşünüp, yirmili yaşlarındayken utangaç bakışlarla bakıştığı bahriyeli'leri düşünecek. sonra koltukta sızmış pipisi göbeğinin içinde kaybolmuş kocasına bakıcak.

bütün sansürsüz ve güzelce çevrilmiş yabancı filmlerdeki, pis ağızlı, pis ahlaklı, pis kıyafetli, çökmüş insanların kullandığı fucked up kelimesinin sözlükteki karşılığında verilen cümle içinde kullanım örneklerindede, "bkz: can'ın odası is fucked up, can'ın boğazı is fucked up, can'ın benliği is fucked up" cümlelerinin konulmasını isterken, demek istediğim, vizelerden sonra hayatıma bir kedinin kirlendikten sonra yalanması gibi sakince çeki düzen vermek istediğimdir...

ane brun gibi bir kadının ağzından çıkan melodik ezgileri dinlerken, insanın kendisini amerika çöllerinin ortasında kurulmuş karavanlardan birinin önünde, yayılmış bir şekilde oturarak bulmaması imkansız. bu durumun sağladığı dezavantaj ise gerçekliklerden ışık hızıyla kopan adamın maddesel bütünlüğünü yitirip, yarın sınavda sorulacak soruların kaygısından uzaklaşması oluyor..bunu yapan benim ve de...

öğlen vakti, ankastre mutfakların arasında yemek yapan, martha stewart edasıyla hazırladığım kayıglardan uzaklaşma yemeğini üflüyerek yerken, üzerime dökülen yağ lekesi beni gerçekliğe öyle bir döndürüyor ki, canlı yayında küfür ettiğimi unutuyorum. seyircilerden gelen şaşkınlık ve gülme seslerini, tefal'in sunduğu "can mutfakta" reklamlardan sonra devam edecek sözleri kesiyor. reklam arasında izleyiciler kumandalarıyla bir kadının vibratörü, bir erkeğinde elini kullanması gibi bütünleştiklerinde, ben, programın sunucusu, annemden aldığım duygu dolu mesajlar yüzünden ağlayarak, "alkışlamayın lütfen" diye yerlerinde mıhlanmış şişko kadınlara bağırıyorum...

lakin sınava çalışmam gerek.

saatler 21:38 gösterirken ayakları açılan plastik sandalyesinden kalkan bademcik hastası kişi, önce "zeytin yağı-pekmez-limon-karabiber" karışımını içecek, ardından üstüne ılık su + limon karışımını kafasına dikecek, son olarak da, dedesinin öldüğünde saldığı kokuya benzer bir şekilde kokan odasındaki yatağının içine girip, anlamsızca, yorulduğunu düşünerek, fizik notlarına bakacak..

sikeyim vizeleri de, fiziği de.. (ha ha... - a aa.... tefalin sunduğu "can mutfakta"......

beynin duruşu ve bu duruş esnasındaki bakışı

2009-11-03T11:25:00.000-08:00

son yedinci sigaramı kibritle yaktığımda ağzıma gelen kükürt tadının verdiği tiksinti, çaya şeker diye tuz atmış bir insanın duyacağı tiksintiye eş değer... sigara dumanı gözüme kaçarken kafamdan geçen şey ise ağzım... pek alakasız yani..

belediyenin yaptığı yol yapım çalışmalarının hiç bitmediği, fakir bir ilçeye benzeyen ağzımın içinde, yirmilik dişimin, üstüne kaplı olan eti, delme makinasıyla deler gibi, çevresine et parçacıkları saçarak çıkışı... ağzımın içinde bir kara delik oluşturan azı dişimin içine kaçan ekmeği, dilimle, sanki kapağı açık bir kanalizasyon çukuruna düşen çocuğu kurtaran itfaiye edasıyla çıkarmaya çabalamam... kabarık, her dokunuşta, hatta dokunmasam bile, sebepsiz yere patlayan kanalizasyon boruları gibi kan akıtan diş etlerim... kuruduğunda çevresine bok kokusunu yayan bir çamur gibi koku yayan kurumuş kanlar...

ağzımın içinde sorumsuz bir belediye var. asıl durum bu. ilçe sakinleri bu durumdan her ne kadar rahatsız olsalar da, ellerinde güç olmadığını düşündüklerinden bir şey yapmıyorlar.. tek yaptıkları, sinir yatıştırıcı sigaralarını içmek, bir kaç küfür etmek ve anti-depresan vari ilaçlar almak...

"dünyanın bütün işçileri birleşin" diyen marx a seslenmeden edemeyen beynim, "marx amca baksana, lambaları yaksana, ağzım elden gidiyor, tüm işçilerle bişey yapsana" adlı çocuk şiirini yazan altı yaşındaki, annesi alman, babası arnavut vatandaşı olan küçük Gjelbër Pesëdhjet (okunuşu: celbır pesdhyet) arkadaşımın gözlerinden öpüyor, daha fazla saçmalamanın bulunacağı paragrafıma doğru kafam eğik bir şekilde yarım adımlarla yürüyürorum...

ev arkadaşımın verdiği yeşil ve yeşil olduğundan dolayı sanki radyoaktif, dna değiştirici, mutant yapıcı bir madde özelliği taşıyormuş gibime gelen ağız gargarasının* ağzımda bıraktığı dikenli uyuşukluk hissi, taşa oturan bir poponun yaşadıklarını düşündürtüyor... aktüel dergisi geçenlerde böyle bir röportaj okumuştum. google dan arayıp buldum.. röportajdan bir kesit:

röportajcı: evet popo bey-hanım, ne oldu da neler hissettiniz?

popo bey-hanım: vallahi, ben hiç bir şey anlamadım... kordonda yürürken yorulduk biraz, sahil kenarında ki taş çıkıntılara oturalım dedik.. oturuş o oturuş.. diğer lobumla konuşmaya dalmışız.. sonra hava karardı, e artık kalkalım biz dedik. o da nesi.. derim sanki binlerce taşla bütünleşmiş de ben kalkınca ayrılmak istemiyorcasına tutuşmuşlar.. bu nasıl bir aşk yarabbi diyerekten, aşıkları ayırarak zorlayıp kalkayım dediğimde de bir batııışş, bir sızı, bir uyuşmaa...

aktüel deyince ciddi bir şey bekledim bende ilk başta. böyle "yazdıklarına referans yapabilecek, söylediklerini kuvvetlendirebilecek kaynaklardan yararlanma" tüyosunun öğretildiği kompozisyon dersindeymişim gibi hissettim hatta..

kompozisyon dersi demişken..

daha benim bıyıklarımın arasındaki boşluklar amerikadaki büyük kanyon kadar genişken, saçlarım sabah uyandığımda, hazır oldaki bir asker gibi dim dik duracak kadar uzunken (insanın kafasında sabah ve dik kelimeleri geçtimi "sabah ereksiyonu" adlı şey geliyor biliyorum ama değil) hocaların beni sınıfın en önünde görmekten mutluluk duyduğu zamanlarda.. yani lisedeyken... yani ilk kompozisyon sınavındayken... ben hayatımın en komik yazısını yazıyordum.. mevlananın "göründüğün gibi ol bebişim" adlı düstüru hakkında yazmamız istenildiğinde yaptığım şey, ikiyüzlülüğü bir hastalıkmış gibi anlatmak, bulaşıcı olduğundan bahsetmek, sonuna da "ya göründüğün gibi ol, yada olduğun gibi görün!" (evet, bildiğin sonunda ünlem var) cümlesini yapıştırmam olmuştu...

kendimce "uuu çok etkileyici oldu" diye düşündüğüm bu kompozisyondan edebiyat hocam da çok etkilenmiş olmalı ki, herkesin gözü önünde, rutkay aziz edasıyla okumuş, bu okuyuş sınıf arkadaşlarımda "naptın olum" gibisinden, dalga ile övme arasındaki ince çizgide sallanan bir sarhoş edasıyla bana bakmalarına sebebiyet olmuştu...

biraz çocukluk anısı, biraz an yorumlaması, biraz diş ağrısı, biraz da yabancı şiirden oluşan bu, "son zamanlarda bana eski tatmini vermeyen yazılarımdan biri" ne son verirken ya göründüğünüz gibi olmanızı, ya da olduğunuz gibi işemenizi istiyorum.. bu kadar...

(*) ağız gargarası diye bir şey var mı bilmiyorum.. başka bir yerinle gargara yapamayacağına göre yoktur. ama yazdım genede.

hohladığında çıkan sahte sigara dumanı

2009-11-02T16:19:00.000-08:00

odamdaki tek ışık kaynağı olan bilgisayarın ekranını güvenli bir mekan diye belleyen kara sineği, holün ışığını açıp, elimle ittire ittire kovdum. tam o sırada ayak parmaklarımda hissettiğim şey ise, liseli bir kızın, samimi olmadığı insanlardan bile andaçına bir şeyler yazmasını istemesi gibi, kendi hakkında söz etmek zorunda bırakan, soğuk oldu. tıpkı sabah evden çıktığımda olduğu gibi...

şu son 3 gündür, balkanlardan mı yoksa kuzey kutbundan mı geldiğini bilmediğim soğuk hava dalgası, bir kafede otururken, çağırmadığın halde, yapacak başka bir şeyi olmadığı ve yalnızlık çektiği için gelen, o gelesiye kadar yapılan muhabbeti alaturka bir klozete, kendisini ise sıkışmış ve kum bulmuş bir kediye dönüştüren bir "laftan anlamaz" insan gibi, izmir'e uğradı ve gitmek bilmiyor...

muhabbetlerinin içine edilen izmir'liler ise otobüs duraklarında, sigara içmek zorunda oldukları dükkan önlerinde, kaldırımlarda, perşembe pazarlarında, vapurla iskele arası yürünmesi gereken yollarda, bu rahatsızlıklarını dile getiriyor.. ellerinden gelse imza bile toplayabilecek olan bu insanlar, otobüslere bindiklerinde, onları incelemek için öndeki ters koltuklardan birine oturmuş bana, galadriel gibi, donuk, üşümüş ve titreyen gözlerle bakıyorlar... o üşümüş, titrek bakışlara baktığımda, karnımdan dudaklarıma doğru (sanki kusacakmışım gibi) yükselen haz duygusu, dudaklarımda ufak, yarım yamalak, istem dışı bir sırıtmaya sebep oluyor... bunu gören "üşümüş insan kişisi" onunla, "hava ne kadar soğuk değil mi hemşerim" adlı yöresel, anonim orta-oyununu oynadığımızı düşünüyor... rolünün hakkını vermek için attığı soru soran bakışına cevap niteliği içermeyen bir bakış atmam ise, dumur olmasına, seyircilerden kiminin gülmesine, kimisinin ise çürük domates fırlatmasına sebep oluyor.... ben ise yaptığım bu eylemin sonucundan o kadar mutlu oluyorum ki, kafamı çevirip, dışarı bakayım derken, otobüs camıyla ilişkiye giresim geliyor...

soğuk böyle bir şey işte..

yılın 6 ayı boyunca, beynin lapalaşmasına sebebiyet verecek bir güneşe maruz kalmaktan, buna göre evrimleşen bünyemin böyle tepkiler vermesine sebep oluyor..

kafasını toparlayamayan, asıl beyin lapalaşmasını şimdi yaşayan, söylediklerine kendisi bile gülmeyen, "benim demek istediklerim bunlar değildi, avukat anım, siz ne diyorsunuz, allah aşkına" tarzında kalın, tok bir sesle konuşan insana dönüşümümü incelediniz.. yarın gene aynı saatte buluşmak üzere, esenle kalın, sağlıklı kalın...

viva la muerte!

2009-10-29T11:09:00.000-07:00

ben hangi ara trip-hop dinlemeye başladığımı, bir çocuğun parmağındaki çikolata tadının nerden geldiğini merak etmesi gibi merak ederken, mr. muscle'la el sıkışmış olduğumdan, parmaklarım ağrıyor, parmaklarımın üzerlerine sarılı olan derim ise gerilip, suyunu havaya veriyor..

torrent'in bana, "üç buçuk saat sonra, istediğin diskografi inmiş olur" deyişi, içimde dayaktan hastanelik edilmiş bir mutluluk yaşatıyor. yanımda tasmayla dolaştırmasam hemen kaçacak olan vicdanım "yazık değil mi mutluluğu neden dövüyorsun?" diye sorduğunda, "dayağı hakediyor, 5-10 albümü yaparken, alın terlerinin ıslattığı ıslak stüdyo zeminlerine bak" diyesim geliyor.. ama terden ıslanmış bir zemin yok. görmedim. görseydim eğer şu anda burada, bilgisayar başında, kendine özgü hiç birşeyi olmayan, sookie stackhouse kadar salak bilgisayar masasının önündeki plastik sandalyede oturmuyor olurdum. fındık beynim, yazı yazarken, kendini bulunduğu ortamdan koparıp, dinlediği müzik grubunun, dinlediği şarkısını kaydettiği stüdyodaki camın arkasında, onları izlediğini sanıyor. halbuki, wap cam den fotoğrafımı çeksem, internet kafedeki wap cam'den çektiği kareyi profil fotoğrafı yapan ergenlerden farklı görünmem şu odada.

odama duyduğum nefretim, gördüğüm zaman içimden bütün küfürleri sayıp, ağzının ortasına kafa atıp, dudaklarının patlamasını dilediğim, sokakta, çocuğunu, suratında bir bıkkınlık ve nefret ifadesiyle döven annelere duyduğum nefrete eş değer... insanın içindeki nefrete de şaşmak gerek bu arada. o zaman, insanın içindeki nefret konulu paragrafıma birşeyler yazalım.

-insanın içindeki nefret konulu paragraf-

hümanistim ben diyen insanlara inancım ortaokulda sıra dayağında beni ayırıp sınıfın diğerinin parmak uçlarını ağlatan, tırnaklarını kıran hocamı gördükten sonra bitmişti sanırım. insanın öyle zamanlarda ayrı tutulmaktan vicdan duyması aslında sonrasında olacaklardan duyduğu korkudan (sonrasında olacaklar: hoca seni ayırdı diye, sınıf arkadaşların da yediği dayağın nefretiyle bakışlar atar mesela). hocaya karşı nefretim de bu yüzdendi. ecevit görüntülü, kızları taciz eden hocanın aptallığı, içinde duyduğu çocuk nefretinden kaynaklanıyordu, bana olacakları göremedi.. öyle bir sinir, insanın geleceğine bir sis indirip, ayağına takılacağı taşı görmesini engelliyor. tıpkı benim o anneyi döverken, çocuğunun beni izlediğini unutacağım gibi. "kafamın içinde" anneyi döverken bile çocuğu devre dışı bıraktığım o olayda, çocuğun, annesinin ağzından akan kanları görmesi, annesinin onu dövmesinden daha çok üzeceğini, 7-8 yaşındaki beyni daha babasının, annesinin ve televizyondakilerin dedikleriyle dolu olan çocuğun üzerinde daha travmatik bir etki yaratacağını göremiyor insan.

ama insanın aklına, sağ tarafındaki melek, bir tane yapışkanlı kağıda yazılmış notu bıraktığında işler değişiyor... "nefret de sevgi gibi görmeni engeller" yazan bu notu okuyan beyin, sevgi duygusu esnasında, insanın kızması gereken şeyleri görmezden geldiğini düşünüyor...

sonuçta ortaya bir sorunsal denilemiyecek kadar doğal bir durum çıkıyor.. seviyor, sevmiyor, nefret ediyor etmiyor, görüyor, göremiyor... fark etmiyor... her şeyi gören bir insan olsaydım eğer, for example; medium memiş, yapacağım eylemlerin sonsuz sayıda torunu olacak sonuçlarının ağırlığından bir şeye karar veremezdim... ki kararsızlıkta bir sonuç doğuruyor, oda başka bir sonuç... yani small-medium-large memiş gibi olan insanın, yiğit özgür karikatürlerindeki delilerden biri olmamasını beklemek, mehmet ali birant'ın doğru düzgün bir haber sunacağını beklemek kadar komik...

pişmanlık duygumun ağzına bilardo topu tıkıp, tecavüz edip, ardından öldürdüm, öldürdükten sonra da küçük neşter darbeleriyle kestim.. etrafımda çocuk mocuk yoktu. pişmanlık duygumunda kadavradan farkı yoktu. ama tutuklamaya gelirlerse suçu trip-hop ın üstüne atacağım.. yazının başında planladığım şey buydu işte.. nihahaha...

en fazla 6 ay yatarım, sonra da deniz seki edasıyla çıkıp "yaşasın özgürlük" derim yapmacık bir ağlamakla sanki umurumdaymış gibi... ardından trip-hop yargılanır, idam cezası alıp idam sandalyesine oturtulur (o benim beyaz plastik sandalyem olabilir) trip-hop'a iğne yaparlar, equilibrium filminde insalara hissetmesin diye yapılan iğne gibi.. bende böyle depresif şeyler yazmam bir daha...

toprağın dibindeki dip not: deniz seki'nin yaşasın özgürlük dediğini magazin programları izlerken gördüm evet. o gün magazin programı izledim. gocunmuyorum. azıcık utanıyorum ama masaüstümde fotoğrafı duruyor o anın.. baka baka şevk alıyorum.

başka bir edit: koyduğum fotoğraf bana trip-hopsal geldi. yoksa alakasız fotoğraf koymuyacaktım ben.
editimin editi: üstteki editten başkasına neyse?

noelba ba öldi mi, issiz ajun kaldi mu?

2009-10-28T15:20:00.000-07:00

vücudumdaki bütün sinirlerin, ayak parmaklarım ve topuğum arasında sinirli bir şekilde volta atması, hafif bir ağrı veriyor... rahatsız ediciliği, gece gece üstüme doğru gelen, yerden taş alıp fırlattığında yere değesiye kadar takip eden yarasaların ürkütücülüğü kadar. bizim sokakta iki tane sokak lambası vardı uzun olmasına rağmen. biri başında biri sonunda. biz sonundaki lambanın önündeki apartmanlardaydık. akşamları dışarı çıkmadığımız zamanlar, balkona çıkar, sokak lambasının etrafında, sokakta biri bağırmaya başladığında yada kavga ettiğinde çevresine toplanan insanlar gibi ışığın etrafında toplanıp, "acaba noluyor, ne olmuş? kavga mı? haa.. amaan.." gibisinden yorum yapan sinekcikleri kapan yarasaları izlerdik... o zamanlar daha ben çocuktum. yarasalar beni ısırırsa batman, bir tane böcek ısırırsa o-böcek-man olacağımı sanardım. yani her hangi bir hayvan beni ısırırsa "adı geçen hayvana" dönüşeceğimi düşünürdüm. (sivrisinekler bu familyaya ait değil)

ancak yavru bir kediyi seveyim diye kıstırıp elimi tırmalattığımda olduğum yusuf yusuf halini şu ana kadar yaşamadım. kapkara (ki kirden değil-doğal rengim o) ellerimi sanki beyazlaştırmaya çabalarcasına onlarca kez sabunla yıkamam, anneme iki dakikada bir "bir şey olur mu anne? doktora gitsek mi?" sorusunu sormam, kardeşim "geçen özgenin bir arkadaşı o yüzden ölmüş" deyince de ağlamam... minacık, kanın bile akmayı reddettiği sıyrık yüzünden...

kendini ve bu blogu günlükvari bir şeye çevirecek pargarafıma, soğuk kış gününde banyoya giren çocuğun isteksizliğiyle geçersek eğer;

bugünün tarihinin tutulmasını bile istemiyorum derim... lakin, "bugün" saat 5 civarından sonra, kendini bugün olmaktan çıkarıp geçmişten kareler gününe çevirdi.. hayatımdaki en büyük değişimleri, içsel hesaplaşmaları, dışsal sorunları, bitmek bilmeyen karın ağrılarını ve korkuları yaşadığım dönemden gelen, kesik ama bir o kadarda o dönemde hissettiklerimi bana tekrar hissettirme konusunda etkili olan görüntüler, bugüne beklenmedik bir anlam kazandırdı. hayatta karşılaşacağımı asla ummayacağım, bir dönemler kafamın içinde idol edip, yücelttiğim bir insanı, okuldan arkadaşları beklerken görmek... geçmişten kalan bir alışkanlıkla neler olup bittiğini, ne halde olduğumu, nelere ihtiyaç duyduğumu birebir söylemek... o gittikten sonra gelen 1-2 dakikalık kafa karışıklığı esnasında, gene o dönemin insanlarından biriyle karşılaşıp, kafa karışıklıklarının sona ermesi...

hepsinin yaklaşık 15 dakika filan sürmesi ise en garibi.. yani 24 saatlik bir süre içersinde, içimde 2+1 bir ev tutan, karnımı ağrıtan, gözümü seyirten bir 15 dakika olması gerçekten garip...

iç dökme seansı paragrafımın ardından gelecek olan geyik paragrafa bakalım o ne diyor;

yere sabit, ama dünyanın içinde kendi yörüngesi etrafında, insanlar elledikçe dönen yuvarlak bir milli piyango bilet tezgahının başında duran kadının oğlunun adı Murat olsun dedi ve adı artık sizin ve benim için murat.

merhaba murat,

ben günün %4 ünü bloguna yazı yazarak geçiren can abi ( mektubuma cevap yazarsan öyle sesleneceksin bana)... bugün seni sevinç pastanesinin önünde gördüm... poz mu veriyordun murat? yok yok, sen o kadar kirlenmemişsindir, ki zaten çevrende yaptığını hoş bulacak yaşıtların yoktu , hepsi kocaman, gossip girl'den çıkma (o ne diye soracak olursan merak kediyi öldürür derim- o ne demek yani dersen de sen sus derim haberin olsun ondan şimdiden sus) her neyse işte, gossip gilr'den çıkma (söylemezsem ne olduğunu, böyle su balonu gibi patlarım- dizi murat bu gossip girl, ama izleme)... bak sayende dağıldı mektubum..

ne diyordum?.. çevrendeki insanlar diyordum.. onlar öyle senin yaşıtın kızlar gibi değil... yaşıtın kızlarla aran nasıl bu arada? şöyle şöyleler, saçımı çekiyorlar, önlüğümden tutuyorlar, kikirik gülüyorlar diyorsan eğer, onlar o çevrendeki büyük, kocaman ablalarını örnek alıyor murat. sen almıyorsun örnek büyüklerini, ben gördüm bak sende onu. çünkü baban yok, annenle dolanıyorsun. annenini de dinlediğin yok. devam et..

anneni dinlemediğini nerden mi biliyorum? klima borusundan aktığını bilmediğin, o yüksek yerden düşen suyla kafanı ıslatırken, annen sana yapma dedi, sende devam ettin, bende seni izledim, oradan biliyorum... aferin murat. sonra avucuna akmasına baktın.. güzel geldi demi, eğlenceli.. sen annenle gittikten sonra, taklit ettim ben seni, eğlenceli olduğunu oradan biliyorum...

ama murat dilini çıkartıp, kafanı yukarı kaldırıp, o suyu içmeni taklit edemedim. yaşımın gereği öyle bir şey yaparken, senin gibi gözden kaçamıyorum ben maalesef.. insanlar bakar, deli der, ne yapsa yeri der... öyle düşündün demi? aklını okuyabilirim murat ben senin, bende pokemondaki hiç bir poketopundan çıkacak yaratığın olmadığı güçler var... sana da öğretirim zamanı geldiğinde. merak etme. öyle işte...

insanlar "deli" diyor murat, yada "kafası güzel".. yada "çocuğa bak yazık", yada "özenti, ne yaptığını sanıyor şimdi o gerizekalı?" diyorlar.. herşeye söylecek birşeyleri var ama hissedebilecekleri birşey yok murat insanların.. sende öyle olcaksın. ama cevap yazarsan olmazsın.. beni böyle hani ucun bittiğinde uç istediğin, ya da sorunun cevabına uğraşmak zor geldiğinde, utanmadan "cevabı ne memetcan" dediğin arkadaşına yaptığın gibi kullanabilirsin, izin veriyorum. sen sor ben anlatırım...

anneni öp benim için.. babanı da boşver, kıçıkırık herifin teki o...

önce kadınlar ve çocuklar

2009-10-27T15:21:00.000-07:00

benim dişim bundan önce bir kere, kardeşimin benim saçımla "kınalı tahir dizisindeki alişan'ın saçı gibi, saçlarının önleri" diyerek dalga geçtiği, 99.5 frekansının izmir'de kylie minogue'un come into my world şarkısının sürekli aralıklarla döndüğü capital radio'ya denk geldiği (şimdi virgin radio), muhabbet kuşumuzun, eve getirilen kedi, sırf kafesinin yanından geçti diye kalp krizinden öldüğü zamanlarda çürümüştü... o zaman çektiğim acıyla başa çıkma yollarım, yanlışlıkla yuttuğunda boğazının altındaki bütün çakraların kapanmasına sebep olan, ısıtılmış sirkeyi gargara yapmak, suratının japon animelerindeki karakterler gibi şekilden şekile girmesine sebep olan kolonyalı mendili dişime bastırmak filandı... hatta anneannemin dişime okumuşluğu bile var ki bu yöntem aralarında en işe yarayanıydı, ve anneannemin kucağında enseme doğru gelen pıfffff, tü tü tü sesleriyle diken diken olan tüylerim de işin güzel yanıydı...

şimdi gene çürüdü dişim. türkçenin saçmalığından mıdır bilmem ama öyle dediğim gibi, bir anda çürümedi.. bu sürecin arkasında bir geçmiş yatıyor ve o geçmiş öyle inkar edilecek gibi değil... doğru düzgün fırçalamadığım dişlerimden, alttakilerinden en soldan ikinci, azı dişi olduğunu tahmin ettiğim dişim, 6 ay boyunca maruz kaldığı sigara, kola, nescafe, bira kapağını artistik şekilde açmalarının sonucunda, ortası ve bir kenarı gitmiş, yıkılmak üzere olan bir osmanlı ya da bizans kalesinin tek kalmış suru gibi öylece duruyor.. surun arkasında konaklanmış askerlerse geceleyin savaşa başlıyorlar... ağzımın içinde Üçüncü Dünya Savaşı gerçekleşiyorken bende onlara denizde patlayan bombalardan sıçrayan su efekti olsun diye tuzlu suyla gargara yapıyorum...

o ekşından heycanlanıyorlar olsa gerek, bir anlık dumur olma süreci yaşayıp, savaşmayı bırakıyorlar... tabi ki her savaşta olduğu gibi, en büyük acıyı önce çocuklar sonra kadınlar sonrada şehrin kendisi çekiyor..

neyseki bunlar dün gerçekleşti. taraflar karşılıklı mutabakat sonucunda biraz duruldular ama, beyni "amuna goduğumun gavırları" diye çalışan biri gelip, gece yarısı bir yerlere saldırmazsa bu böyle devam edebilir.. en azından öyle umuyorum ama savaşta da böyle gerizekalılar var işte, neyin ne olacağı belli olmuyor deyip, son bir kaç yazımda ad vermekten şimdi ad veremediğim alttaki paragrafa geçeyim...

havada uçan dişi kelebeğe bile asılıcak hale gelmişim onu farketti bugün bezelye beyin. (bu kelebeklerin dişi- güvelerin erkek olduğu gibi saçma bir kanısı da var ayrıca kendisinin)

karın izahına iki tane yumruk yapılmış el uzatılıp, "hangisinde" diye sorulan çocuğunki gibi iki seçeneği olduğunu düşünen bezelye beyine göre, seçeneklerinden biri "kendine yetmeyi" öğrenebilmek için kitabevlerinin "kişisel gelişim" adlı raflarının önünde bitip, "yüzde yüz enerji kullanma sanatı-mutluluğun bin sırrı-nasıl eblek suratlı bir herif oldum" gibisinden kitapları karıştırmakken, diğer seçeneği ise minik, kişiliksiz odasındaki yatağa oturup, bilgisayar vasıtasıyla film izleyebileceği bir varlık bulmak...

beynimin üçüncü seçenek olarak, bir hayali arkadaş yaratmayı becerememesi onun mendel'in incelediği güzelim bezelyelerle alakası olmayan sünmüş bezelyeliğinden kaynaklanıyor... halbuki mendel'in bezelyeleri gibi arı-dominant-resesif filan gibi bilimsel terimleri başına alabilse zaten, şimdi burada, şu saniye esnasında bu cümleleri yazmıyor olurdum...

bugünde suçu kusurlu evrimime atıp, doğal seleksiyon tarafından elenme korkusundan, mendel'e sesleniyorum. o rahip elbisenle gel bize, önce dişimi sonra beynimi araştır.. ardından sana banyoya girip çıktıktan sonra bir kapta vereceğim spermlerimde düzeltmeler yap ki çocuğumun beyni dominant-resesif-arı filan, dişleri de sağlamından olsun... öptüm rahip yeleğinin altından, başıma da koydum.. kal sağlıcakla.

üstü lapalaşmış, altı dip tutmuş baldo pirinç pilavı

2009-10-26T15:05:00.000-07:00

vücudum bir haftadır temizlenmemiş kedi kumu gibi kokuyor. bir yandan yemek yaparken bir yandan müzik dineleyip söylemek, bir yandan bulaşık bırakmamaya çabalarken, bir yandan da internette sohbet ettiğim insanlara cevap yetiştirmenin yan etkisi bu oluyor... koku.

bu kokuyu burnuma çekip, minik ve aydınlığından gözümü yoran odamın köşelerine, kendimi detanın mağramsı, içine hamam böceği girdiğinde yemeğini yiyip dışarda, yuvasında öldüren aparatları gibi hissetmeme sebep olan karıncaların bile yürümesini engelleyecek bir koku bırakmam, çocukluğumdan kalan, "gece yatmadan önce banyo yapma" alışkanlığımdan kaynaklı.... pazar gecesi, mavi okul önlüğüm ve onun yanına takacağım, düğmeye takılan yerlerinin sürekli kopup, tekrar tekrar dikilmiş yakalarım, sobalı odanın önündeki ütü masasının üstünde geçit töreni düzenlerken, minik, yumuşak, sarı bornozumla, sobalı oda- buhar dolu banyo arasındaki soğuk, halısız zemin gördüğünde zıplanan holü yürüyüşüm, odaya girdiğimde annemin kafamı sobanın önünde ısıtılmış saç havlusuyla kurulaması... bunlar artık yok.. annemden istesem yapar gerçi ama artık ne soba, nede sıcak odayla banyo arası uzaklıkta çekilen üşüme durumu var... ev kaloriferli olunca olan bu... teknolojinin zararı demem. "berkcan, bence önjedenn hersey daha güseldi, şmdi çk koly artk herşey bebişim" gibi bir şey benim ağzımdan çıkmaz. çıkarsa da, mezardaki dedem, mezarından önce göbeğini göstererek çıkar, ardından biz 11-12 yaşındayken, kız kardeşime, eski türk filmi izlerken gülşen bubikoğlu'nun bayılmasından sonra "aa hamile heralde" dedi diye elinin tersiyle vurduğu gibi vurur bana aniden.. vursun da.. müstahak...

"by the way" adlı "paragrafım"a(o benimdir o benim) gelirsek...

baklagiller ailesinden barbunyanın, yüzyıllar önce, en son çözdüğüm bulmacadan arta kalan "mısır tanrısı" ra tarafından, insanlarda çok fazla gaz yapıp, sarayın osuruk kokusuyla dolmasına sebep olduğundan, "artık çok geç pişeceksin seni gidi baklagil" diyerek lanetlendiği, lanetten sonra insanların yüz yıllarca barbunyaya dokunmadığını, ancak 1680'in ocak aynıda olduğu düşünülen bir gün olivia papin'in barbunya yapmaya çabalarken, sıkıntıdan intihar etmesinin ardından, oğlu denis papin'in "bu laneti bozacağım, annemin ruhunu set free yapacağım!" diyerek, düdüklü tencereyi icat etmesinin 329 yıl sonrasında, bugün, söylemekten gurur duyuyorum, (denis papin kıçımın kenarından ısırık alsın önce ama) barbunyanın laneti devam ediyor...

kendimi de barbunyanın mesihi ilan ederekten, bütün ev kadınlarını, bütün öğrenci evinde erkek erkeğe yaşayan abazaları, bekara ev verilir ilanlarına bakan 25 üstü erkekleri, inancıma davet ediyorum!! barbunyanın laneti üzerimizde dolanıyor, yapıp yemeye devam ederseniz eğer, gökler kararacak, ozon yırtılacak, güneş anne dibimizde bitecek!!

ve ben.... yüzyıllar sonrasındaki bulmacalarda ra'yı yerinden edip, "barbunya mesihi" sorusunun cevabına ismimi altın harfelerle "can" diye yazdırtacak olan, çevre mühendisliği birinci sınıf öğrencisi, BEN! ancak size kurtuluş yolunu gösterebilirim.. ama önce okuldan mezun olayım.. "I only got 4 year to save the world" yani...

bir burun hikayesi

2009-10-25T17:46:00.000-07:00

annemle birlikte taşınma ihtimalimizin bulunduğu evin, geniş ve kare salonunda, pek rahat bir koltukta, dışarıdaki çam ağacının üzerindeki cırcır böceğinden gelen sesle beraber serin bir yağmur sonrası esintisi ayaklarımın üzerinden geçiyor... annem diğer bilgisayarda bir şeylerle uğraşırken, evin sahipleri olan anne-kız ikilisi, ikiz yataklarında sarılarak uyuyorlar... radyoda ise tam taş plak denilemiyecek kadar yeni, yeni denilemiyecek kadar da az enstrümanlı, yanık sesli şarkılar çalıyor...

12 yıldır, izmir denilemiyecek kadar izmir dışında olan, saçma sapan bir ilçede yaşamanın verdiği ezikliği, sanırım ortaokulda koridorda boş boş yürürken, birden histeri krizi geçiren hocanın herkese tokat atmaya başlamasıyla devam eden olaylar dizisinin sonunda hissetmiştim...

şimdi evler dört duvar, kendi ellerimizle kurup, süsleyip, katlanabilir hale getirdiğimiz şehir hapishaneleri dersem, kendime çaya bandırıldığında çok fazla yumuşadığından dolayı kopup, çay bardağının dibine doğru ağır ağır ilerleyen bisküviye kızdığım gibi kızarım... lakin bu önerme şu anda bana digiturk ün radyo kanallarına koyduğu akvaryumdaki balıkların sıçtıklarını neden görmedim sorusunun cevabı kadar gereksiz...yani cevabı pek tabi şu olabilir o sorunun "sıvıyla besliyoruz, işiyorlar".. bu cevap da kendisiyle birlikte, komik gelen, işerken yan tarafındaki pisuvardaki balığın pipisine bakan sarı balık görüntüsünü getiriyor aklıma, yada klozet kapağını mendille silen balık..

tuvalet demişken, alsancakta ismini şu anda hatırlayamadığım bir restorantta, müşteri dışı kullanıcılarına 5 tl tuvalet hizmeti verme gibi caydırma politikasının hangi akla, nasıl bir hizmet ettiğini anlayabilmiş değilim... çok sıkışmış insanın zaafını kullanan bu zihniyet, beyni sadece sünük pipisinin yada kukusunun ucunda, tıpkı çizgi filmlerdeki ucu sıkışmış hortuma dolan su gibi patlamaya hazır olan çişine odaklanmasından kaynaklı, 5 liraya bir bira alıp, müşteri sıfatına girmeyi düşünemeyeceklerini çok iyi biliyorlar.. anlından öperken o adamı, x-men deki storm vari bir soğuk bakışla donduruveririm o herifi diyerek, "neyden bahsedeyim daha başka" paragrafıma düşeyim..

düştüm gibi yapayım derken, insanların gözünden düşmek bu olsa gerek..

her neyse..

otobüste giderken, durakta bekleyen karı-koca-en büyük kızları üçlemesini inceledim 15 saniye boyunca.. hepsinin göz alıcı burunlarına bakarken karakter analizine başlamıştı beynim.. anneninki ince uzundu.. ve sanki o burnun ağırlığını taşıyamadığından kaşları aşağı düşmüş gibiydi.. bu kaşı düşüklüğün ona kazandırdığı tek şey, "saf, temiz, teknolojiden anlamayan, modern çağın vay anasını lafının eski versiyonu olan "allahın işine bak - daha neleri keşfedecekler acaba" sözlerini söyleyen, cep telefonunu kullanışı anlatılamayıp yalnızca yaşanılabilecek bir deneyim olacak" kadın izlenimi oluyor... babasının burnu ise daha irice ve daha büyükçe.. ucu ise sanki patlayan balondan arda kalanla, ağızda sömürülerek yapılan küçük baloncuk gibi şişik ve kırmızıydı.. kaşlarının (yukarıya değil) yer çekimine 90 derecelik bir açıyla uzayışları ise ona "bakımsız, pazar günleri isimleri top-maç-skor ve buna benzer bilumum futbolla ilgili terimlerle süslenmiş spor programlarını izleyen (hangi yurdum insanı izlemiyor gerçi), kızını karısından daha çok seven, ama iki tarafada katı davranan, kahvede hararetli tartışmalarda pekte yaratıcı olmayan küfürler eden adam" izlenimini veriyordu... kızlarına gelince.. ailesiyle tek ortak yanı annesinden aldığı kiloluluk olan bu kızın burnu normal bir burun gibiydi diğerlerine nazaran.. bu da onun teyzesine benzediğini, teyzesinin de kızın dedesine benzemesiyle oluşacak bir şey olduğunu düşündürttü... demek ki annesi teyzesinden çirkindi.. bu kaşı eğikliği de oradan geliyordu çünkü o annesine çekmişti..

ben ise anneme benziyorum bir çok açıdan.. kızın annesinden pek bir farkım yok yani.. ve kaşlarım iyice eğikleşiyor bu yüzden..

allahın işine bak, bunu da mı yaptılar, daha ne yapacaklar acaba?

---------------------------------------------------------------------------------

-dibe batık bir sorunsal: güzelim türk sanat müzikleri çalarken kıraç'a neden geçer radyodaki adam? kıraç'la yakından bir ilişkisi mi vardır? yoksa youtube tan kıracın o duygusal anne oğul klibini mi izliyordur? (kıçımın duygusalı... -muhtemelen ishalken oluyordur o kıçtaki duygusallık- ilk editim)

70 numaralı otobüsteki ter kokusunu sevme ihtimali

2009-10-25T05:58:00.000-07:00

bir haftada yirmiden fazla albüm indirip-dinleyen beynimin köşelerinde, birbirinden farklı şarkılar eşliğinde oynayan, çöp adam ve çöp kadınlar var... yüzlerindeki ortak ifade ise huzur.

mirah'ın garden parçasında hoplayıp zıplayan, bassment'ın in my sleeping'inde yavaşca, ağır ötesi bir tempoyla sevişen, message to bears'ın herhangi bir parçasında karşılıklı, bağdaş kurup oturmuş şekilde birbirlerine bakışan, a hawk and a hacksaw'ın oriental hora'sında karşılıklı, hangi balkan yöresinin olduğunu bilmediğim ,bir dansı yapan, dustin o'halloran'ın stolen diary'sinde pazar sabahı, tahta kokan bir evin içinde, soba sıcağında biri kitap okuyan, diğeri rahat koltuğun karşısındaki (biraz ikea kataloğundakiler gibi sanki) tv de pazar filmi izleyen çöp adam ve çöp kadınların, siyah, kibrit çöpü kolları, ben onları düşündükçe insanlaşıyor... biri ben, biri o oluyor.. yüzünü görmediğim, arkadan saçlarının sırtına düştüğünü gördüğüm, o...

yazıyı burada bırakabilirim.. bir çok insanın yaptığı gibi kıssadan hisse yazılar yazıp, blogu beynim, bu beyaz sayfayıda beynimin köşesi yapabilirim.. ama beynimin köşesine yazdığım kısacık şeyler, dans eden çöp adamların ayaklarına dolanıyor.. sonra onların tökezleyip düşmelerine, ardından yuvarlak siyah kafalarının kopup, dans pistinin sonuna kadar yuvarlanmasına neden oluyor... ben o kafaların yuvarlanışlarını, anneannemlerin sokağında oynadığımız bilyelerin, yokuş aşağı, sokağın en dibine doğru gidişlerini izler gibi izlediğimde, tıpkı o zamanlarda hissettiğim "utanç" ve "sorumsuzluktan dolayı gelecek azardan korku" duygularıyla el ele tutuşuyorum.... lakin bilyeleri anneannemin bakkalından dedemden gizli alıyorduk.. bir de onları haybeye kaybetmek... bu duruma alıştıkça, sonlara doğru artık aşağı yuvarlanan bilyelerin peşinden koşmayı bırakmak, hatta bir yerde dedeye duyulan öfkenin, giden bilyelerle azalması, tatmin duygusu ve kötü adam gülüşü "nihahaha" yı içinden atmak...

tıpkı dün otobüste giderken, fark ettirmeden sürekli olarak "dur" düğmesine her durakta basmam gibi...

1 yıldır şehrimize gurur kaynağı olan, ancak 900 lira öğrenci bastırtan izmir belediye otobüslerinde, bunca zamandır şöförlerden, ineceğim duraktan önce basıp, ardından utanarak "kusura bakmayın" dediğim için ya da "daha fazla nereye kadar ilerleyelim" dediğim için ya da lisedeyken "vuhahaha, zuhahaha, cuhahaha" gibi saçma sapan güldüğümüz için işittiğim azarların bir öc alması gibiydi dün yaptığım.. kapının önündeki sıkışık insanların sürekli inecek kim diye birbirlerine bakmasına, şöförün incek adamı bekleyip uzun uzun durmasına, en sonunda, körüklü otobüslerin bağlantı noktasında durduğum için üzerime bile alınmadığım "orta kapı! düğmelere dayanmayalım lütfen" diye bağırmasına sebep olan serçe parmağımı, otobüsten indikten sonra bir kovboyun silahının ucuna üflemesi edasıyla öptüm...

belediyenin sokak yapım çalışmalarında dediği gibi

"verdiğimiz geçici rahatsızlık yüzünden özür dileriz."

ben bugün vicdan yaptım

2009-10-22T14:32:00.000-07:00

ihtiyacımız olan şeylerin başında "oğlum bak" lafı geliyor. "oğlum bak"ı önce acındırmayla yıkayıp, pek alakasız sevgiyle doğrayıp, kaynayan "maddi durum" un içine atıp, üstünü vaatlerle kapattıktan sonra biraz beklediğimizde hazır olan yemeğimizin tek şeyi eksiği "annen tanımadığım insanların evine ütüye gidiyor" tuzu oluyor.. onu da attıktan sonra servise hazır...

tuzu fazla kaçmış, insanın açlıktan umursamamaya çalıştığı ama yedikçe üzerine bardak bardak su içtiği iftar yemekleri gibi, bu yemeğin de sonunu getiremiyor insan... her lokmada insanın içi yanıyor.. dilin tahriş olurken, konuşmalarına sessizlik gasp edip ardından tecavüz ediyor...

boyatalı 2-3 hafta olan saçlarının diplerinde beyazlar imparatorluğu hüküm sürerken annem, bankacı, işinde soğuk ve disiplinli, evinde ise kocasına karşı yapmacık bir sıcaklığı olan, siyah saç boyalı, beyazları daha çıkmayan, elleri kemikli, siyah takım elbisesinin altına, annemin ütülediği eteğini giyen kadın, anneme para veriyor... sonra geniş oturma odasına geçip, televizyon izliyor.

sonra....

sonra, rüyalarımı hatırlamadığım gibi, nereye harcadığımı hatırlamadığım paralarım, bir bakkal amcanın elinden, evinde stv izleyen bir kadına para üstü oluyor... 1 günlük tutulan zoraki orucun ardından nefisi kırılan ben ise, para istiyorum, bana para verirken mutlu olan annemden... herkesin mutlu olduğu o anın bir geçmişi olmasa ya da hafızalarımız, sonunda öldürüleceği yer olan "kolumun üstü"ne, tekrar tekrar gelen bir sivrisineğin ki kadar olsa, o zaman bütün bu olayların sonrası olan "vicdan" olmazdı.

cezasını çekip, serbest bırakıldıktan sonra, gittiği her yerde hor görülen bir sabıkalı tecavüz suçlusu gibiyim... hor gören bir benim kendimi, yada beni bilen herkes....

bakkala sigara almaya giderken gördüğüm tombul, büyük memeli, kalın bacaklı, minik ayaklı, güleç suratlı teyzenin yaşadığı sorunlardan farksız değil sorunlarım... belki televizyona çıkıp, allıııaaahhh diye zıplayıp, esra ceyhan'a "sabri bey ne yapıyorsunuz?" cümlesini kurdurtacak, uçan adam (sabri), babası işte çalışırken parmağını kaybetti diye uçuyordur... çektiği vicdan azabının etkisiyle kendini çizgi romana veren sabri, her gün gördüğü babasının kopuk parmağını, onu zayıf düşürüyor diye kriptonit taşı sanmıştır... e kriptonit taşından etkileniyorsa, uçabiliyordur da... o da gerçeklerden kaçarken tutunacak bir şeydir işte bıyıklı sabri için...

benim ise ne loto kazandığımı gördüğüm rüyalarım, ne de yaşadığım hayatı farklı yorumlamama sebep olacak hayali kahramanlarım, ne çizgi romanlarım, ne de mitolojik hikayelerim var... sahip olduğum tek şey gerçeklerden kaçmak isteyen ve bunu algılayan beynim... öyleki kendini algıladığını bile algılıyor...

bir maymun zekasına sahip beynimde ise bütün bunların üzerine çıkıp, koskocaman bir ovada duran bir ağaç gibi göze batan "vicdan" kalıyor. yorgunluktan uyuyamayıp, her nasılsın soruma "iyiyim" diye cevap veren annemin, gözümün önüne gelen masum görüntüsünün ardından, tuvalete giden kirli, amaçsız, suyun üstüne çıkmayı becerebilen sidikli, çamaşır suyu gibi kokan bir döle benzeyen suratım canlanıyor gözümün önünde...

böyle bir görüntüden kaçmak için yapılacak olan değişiklikler bencilliğe ne kadar uzak, ne kadar yakın?... bu sorunun cevabı, hulk'ın yeşile döndüğü zaman şeyinde kıl var mı sorusunun cevabı kadar gereksiz ve anlamsız...

ortada bir vicdan var, ve bu vicdanı biri evlat edinip, yaşadığı hayatı değiştirmek zorunda... o zaman bende "gel bakalım buraya seni tatlı yaratık seniiiiğğğ..." diyeyim..

geçici başlık

2009-10-21T16:44:00.000-07:00

çenemin soldan ikinci kısmındaki, çürümüş dişime baskı uygulamak için ağzımı sıktığım anda aklıma gelen düşünceler, dinlediğim şarkıyla paralel bir psikolojide. üzerime geçirdiğim babamın 15-20 yıllık hırkasından yükselen sigara kokusunu, burun kıllarımı gıdıklayacak bir şekilde içime çekmemin, saçımı kaşırken yağlanan parmak uçlarımla yazı yazmanın verdiği rahatsızlık hissi gibi...

ağır bir "pazar günü filmi" izlemek istiyorum... bunu derken, aslında bu yazıyı okuyan bir kaç insandan öneri bekliyorum.

söylediğimiz her cümlenin altında, kuma gömüp, üstüne kovayla meme yapıp, pis pis sırıttığımız düşünceler, zorla açığa çıktıklarında, apış aralarına kadar girmiş kumların verdiği rahatsızlık hissini de beraberinde getiriyor. ben bunları düşünürken, doksan dereceyle birbirlerine birleşmiş iki apartmanın köşesinde oturan sokak insanları, şaraplarından bir yudum daha alıp(aslında yudum denemeyecek kadar dikerek içiyorlar), nefreti, sahteliği, açlığı, bağımlılığı, sapıklığı, geceyi yani günahları gören gözlerine olan hakimiyetlerini biraz daha kaybediyorlar... gözleri bulanık günah keçileri...

bütün suçlarımı, ahlaksızlığımı, nefretimi, duygusuzluğumu, kabuklarımı, üzerine atmak istediğim bu kır sakallı, az saçlı, kahverengi tonlarındaki, yamalı adam, sağ omzuma binse, kulağıma bir şeyler fısıldasa... iyilik meleğim olup, teraziyi sağa kaydırsa... mezarıma gelip beni sorgulayacak olan meleklere alaycı bir şekilde de gülsem, "ağzı şarap kokan bir meleğim var bakın" derken...

her gün mezarlığın yanından geçen ben, her gün bir ismi aklımda tutmaya çalışıyorum. ama ne isimleri ne de alakasız hicri tarihiyle yazılmış ölüm tarihleri aklımda kalıyor... aklıma gelenler isimlerinden çok bağımsız değiller tabi... hüseyin kızı fatma teyze mesela... (kesin vardır ve ben görmüşümdür)

fatma teyzenin, ruhuna el fatiha okunması gerektiği mezar taşına yazılasıya kadar yaptıkları, gözümün önünden geçiyor... yazları serin, kışları sıcak salonunda oturuşu, yatak odasının soğuk oluşu, sobanın kovasını boşaltmaya gücü yetmediğinden, soğuk günlerde evine klima taktıran oğluna şükredişini, sararmış dantellerini, tüpü bittiğinden rengi sol üst köşeden hafif yeşilleşen televizyonundaki seda sayan'ın söylediği şeylere hafif gülümesemesi, kulaklarının yapmaları gereken işleri yapmayıp, istifa dilekçlerini beynine vermelerine rağmen, gürültüden hoşlanmamasını, üst kattaki çocuğun gürültü yapışını, titreyen koltuğundan anlayışını, içinden üst komşudaki kıza sövmesini, mutfakta, masada, tek başına, sessizliği ancak çatalın tabağa değdiğinde çıkarttığı sesin bozduğu, (arada şapırdatarak da yiyordur) bitmek bilmeyen akşam yemeklerini, odasının duvarındaki, heybetli görünen kocasının resmine bakarken iç çekişini, her gece yatağa girerken ölümü düşünmesini, bunun için üç kuluvallah bir elham okumasını düşünmek, ölümünü anlamlı kılıyor.. 79 yıl yaşamış sonuçta.

"yetmiş dokuz yıl"... söylemesi çok kısa. kafamdan geçmesi ise, söylemesinden daha kısa.... yaşanan onca an, salise, saniye, dakika, saat, gün, hafta, yıl, 79 yıl... bitmeyecekmiş gibi gelen ama biten, bittiğinde de geride kalıp, ufacık, plüton kadar küçük (o kadar küçük ki gezegenlikten atılabilir) bir nokta olarak kalan bir hayat yaşamış... bir varmış bir yokmuş..

adı, görüntüsü, sesi, saç rengi, burnu, kokusu benim ve bunu okuyanların kafalarında oluşturduğu imgelerden ibaret olan bir varlığı öldürüyorum şimdi.

fatma teyze bir gün, televizyon izlerken fenalaştı. en sevdiği ve onun yakınlarında oturan oğlunu aradı. doktora gitti. teni ve saçı giydiği önlükten daha beyaz olan bir doktor, "yaşlılıktan" teşhisini koydu. hastahanede, ilaç ve serum kokularının arasında, ekşi, soğuk, ayaklarından başlayıp yukarı doğru çıkan bir ölüm yaşadı. son kez nefesini çekti ve gözleri açık, beyaz tavana baktı.

insan sonunun beyaz bir tavanla biteceğini düşününce, bütün gün, sonraki günün ödevini yapan öğrenciye "yarın okullar tatil" dedikleri zamanki öğrencinin yaşadığı buhranı yaşıyor...

sonumun ne at boku kokan bir durakta beklerken üzerime binen bir otobüsten, ne de hastane odasında tavana bakarken olmasını istiyorum... ölümümü seçeceğim ve ölürken bile mutlu gitmeyi düşünecek kadar aptal hissedeceğim.. çünkü sağ tarafımdaki melek sarhoşken, benim ayık kalmam demek, sola eğik yürüyorum demek.

"ölüm güzel birşey ve insan günde 1-2 dakika farkına varmalı"... bu yazının saçma sapan halinin sebebini de vermiş oldum, şimdi biri bana "pazar günü filmi" söylesin.

Untitled

2009-10-20T13:43:00.000-07:00

Bir bu;

"Genelde "Gerçekleri siktir et." derim, ama çoğunlukla gerçekler insanı siker."

Bir de bu;

"Hayal gücü yeni şeyler yaratamaz, değil mi? Sadece dünyadaki ıvır zıvırı yeniden işleyip, onları görüntülere dönüştürür... Öyleyse hayatlarımızdaki o dayanılmaz sıradanlık ve yalanıclıktan kaçtığımızı sandığımızda, aslında aynı ıvır zıvır ve gerçeklerin yeniden düzenlenmiş görüntülerinden oluşan, yine o eski sıradanlık ve sahteliğin içinde oluyoruz sadece.

Bilinmeyen hiç bir şey bilinemez yani."

cümlelerini duymamış olsaydım eğer, "hayatında ilk kez bir kızı yanağından öpmüş çocuk mutluluğu"na tekrardan kavuşabileceğim düşüncesi, beynimin minicik, gözle görünmeyen, sinapslarından aksonlara doğru akışını durdurmazdı...

Bir sinir hücrem daha öldü. 1 dakikalık saygı duruşu ve saygı duruşunun otuzuncu saniyesinde başlayacak herhangi bir ülkenin sözsüz-mırıldanarak söylenen marşını istiyorum.

"kafası karışıktır, 0554 420 91 88, aramanız rica olunur."

2009-10-19T11:30:00.000-07:00

2 gündür özürlü-zihinsel engelli-otistik "her ne politik dil kullanılması gerekiyorsa ondan işte" insanlarla birlikte yolculuk yapıyorum. iki gündür bindiğim her otobüste onlardan bir tane var ve ben yanlarına oturuyorum, okulun ilk günü dışarda beklerken tanıştığın, yada önceden tanıştığın çocukla aynı sıraya oturman gerektiği edasıyla hemde.. yanlarına oturuyorum, konuşuyorum, dokunuyorum, izliyorum, dinliyorum... mutluyum, mutlular.. ve otobüsteki herkesede bir mutluluk hali geliyor. iletişim kurabildiğim için özürlü bir yakınım olduğunu düşündüklerini, acıdıklarını, bana bile acıdıklarını, aynı şekilde iletişim kurmaya çabalamalarını, rahatsız olanlarını, vicdan yapanlarını, üzülenleri hepsini görüyorum. sonra otobüste bir mutluluk havası bırakıp aşağıya iniyorum. daha ben kalkarken başlayan konuşmalardan "kaldımı böyle çocuklar" gibisinden şeyleri yakalayabiliyorum.. gerizekalı düz mantık kurbanları...

insanları seven, iyi yetiştirilmiş, temiz aile çocuğu gibi görünüp görünmemem umurumda değil, bana sıcak bakışlar atmaları ise karnımı ağrıtıyor.. tek istediğim o sırtındaki kahverengi ceketin arkasında beyaz bir beze dikilerek yazılmış "özürlüdür, 0539 321 98 51 aramanız rica olunur" çağrısına cevap verebilecek kontörü olan biri bulabilmekti. bu sırtında özürlü olduğunun damgasını yemiş amcaya gelince, ağzı sürekli açık, musallat taşındaki bir ölüden farksız hatta bir çok ölüden daha zayıf, saçı, sakalı, tırnakları görev bilinciyle ölü, kuru, beyaz yada sarı sarı uzayan şeylerden ibaretti.. yetersiz kredisi olupta kent kart basan insanları uyarmak için söylenen "bakiyeniz yetersiz" cümlesini duyduğu anda "senin baban köpek" gibi birşey dedi her seferinde.. kimse farketmedi neden aynı şeyi söylediğini. amcanın çıkardığı, anlamsız, kürtçeye yakın, inleme vari sesi, otobüsün ön sırasındakileri eğlendirmeye yetiyordu çünkü... sırtındaki yazıyı göresiye kadar zihinsel özürlü olduğunu bile düşünmemiştim, bana bişeyler soruyordu bende yüzüne gülüp, elimi kendini bana yakın hissetsin diye bacağına koyuyordum. endişeli, birşeylerden rahatsız olduğu aşikar olan gözleri ise, üzerlerine tükürülmüş gibi kalın ve göz bebeğini bile bulanık gösterecek bir tabakayla kaplıydı... ağlayasım filan gelmedi.. sadece biraz daha yanında oturup, bi tarafın anlamadığı bir sohbet kurmak istiyordum... ama cebimde ne para, nede vakit vardı.

bugün gelirken de doğuştan sağır, ama işitme cihazıyla biraz duyabilen 9 yaşında bir kızla konuştum yol boyunca. dinlenip dinlenmediğimiz, bağırıp bağırmadığı, sorduğu soruların ve verdiğim cevabın mantıklı olup olmadıklarını umursamadan yaklaşık bir saat konuştuk. "sigaranın üzerinde neden çarpı var?" sorusu, stop düğmesinin ne işe yaradığını, saçlarımı nasıl bu kadar kısa kestiğimizi filan konuştuk.. işin garip yanı, uzun zamandır kurduğum en insanı ve en içimi baymayan sohbet oldu. söylediklerime verdiği tepkiler, benim ona verdiğim tepkiler.. güzelden başka bi duygu verdi...

bütün bunların ahlaki açıdan, örf adetlere göre iyimi kötümü, sevilesi mi yoksa nefret edilesi birşey mi diye düşünmüyorum.. düşündüğüm tek şey, engellilerle bu kadar rahat iletişim kurabilirken, normal insanlarla neden iletişim kuramamam...

okulda yanlarına oturup durduğum bütün grupların, insanda bir paranoya yaratacak kadar benzer şekilde susmaları, herkesin suratına baktığımda, bakışla birlikte gelen gülen surat ifadesi... sonra kalkıp gitmem..

yada her konuştuğum insanda tokat atılası, gırtlak sıkılası, çayına tükürülesi bir yan bulmadan edememe ne demeli?

ya insanlardan nefret ediyorum yada insan olmayan herşeyi sevebiliyorum. ve insan olarak doğduğum için insanlığı ve kendimi suçluyorum.. kesinlikle zihinsel engelli olan benim bu durumda..

O bir kuş, hayır o bir uçak, hayır o osuruktan kaçan bir sinek!

2009-10-15T16:09:00.000-07:00

kafamdan geçen kelime: bu ne lan?

evet, yaklaşık 1-2 dakikadır, aralarına sessizlikler koyduğum, aynı yetervari ses tonuyla, içimden söylediğim kelime bu: bu ne lan?

sabah uyandığımda mavi bayraklı olmakla yakından uzaktan alakası olmayan kumsalı gözlerimin içine boşaltmış olduklarını düşündüm.. alarmın yavaş yavaş yükselen ve ortama gerilim-heyecan karışımı bi hava katan sesiyle güne başladım. o sesle güne başlayan insanın günün o anından sonrasını bir heyecanla, bir hızla yaşayabilmesi, hemde uyuşturucu krizine girenler gibi (sanki çok gördü-uyuşturucu kullanan arkadaşı bile yok) bir titreyip bir terleyen, gözlerini kapattığında rüya görmeye başlayan, gözünü açtığında ise yarım yamalak gerçeklikte yaşayan bir vücudla, derse girip, ardından 1 saat otobüs çekip malzeme alması, geri dönmesi, internette bunları yazması garip geliyor. sanırım sonum nasa'nın fırlatıpta yarı yola bile varamayıp patlayıveren uzay mekiği gibi olucak.

bu ne lan dediğim olay bu değil, bu ne lan çünkü:

bir kaneviçe ören teyze edasıyla ince ve ayrıntılı tüyolarla çevremde bıraktığım insanların hiç birinin, şuanda muhtemelen yatağımın karşısındaki kanepenin üstünde kolunu uzatarak uyuyor olduğunu düşündüğüm kedim kadar umursamaz olamaması.. o kadar

bugün gördüğüm kızıl kıvırcık saçlı, açık renk kot giymiş, beyaz tenli, hafif hipi vari görünen kız öyle midir acaba? yada yanımda sigarasını içerken diğer eliyle burnunu karıştıran, ve bunu yaparken dalmış olan çocuk? acaba o kız telefonla konuştuğu, kendiyle aynı boyda, kirli görüntülü ama aslında temiz, pipisiyle yalnızken hiç ilgilenmeyen, pipisini iyi yetiştirmiş çocuğa "gel hadi annemin elini öpelim, sonrada bize gidip içine kabuk kaçıracağımızı bile bile yumurta yapalım, sonrada onu yiyelim" gibi bişey demişmidir? dememiştir. demiştirki "şu durağın ilersinde, hebele hübelenin karşısında bekliyorum." vallahi oda yeter.. yeter ki duygularından bahsetmesin insanlar, yeter ki neler düşündüklerini iç bayıcı bi şekilde gereksizse ve hiç bir değiştirici ektisi olmayacaksa mesela tülin'in erkek arkadaşının (adını tekin koyasım geldi) evet, tekin'in, tülin'le ettiği kavgada haklı olan tarafın tekin olduğu gibi şeyleri söylemesinler.. bana yeter... yeminle billah yeter. ölmüş bütün yakınlarımdan bi tanesini seçip, bir gece vakti, sınıf arkadaşlarımla, karanlık odamda, mum ışıklarıyla, elimizle hazırladığımız malzemelerle, cin çıkartma seansımızda fincan kıpırdasın ki bana yeter...

çok büyük yemin ettim. "yeter heralde" dersem eğer (ki şimdi demiş oluyorum ama "eğer"in siliş gücü cif' inkinden fazla) annemin çocukken bizi izlediğini söylediği 2 tane karganın gözlerimi dilimi yemelerini beklerim.. lakin karga kindarmış, 100 yıl yaşıyormuş ve yuvasını bir fakir ama gurursuz metres edasıyla yıktığında o zaman peşini bırakmıyormuş.. korku filmi gibi. ama hiç bir korku filmi geçen hafta show tv-gece 4 filmi olan "katil çekirgeler" adlı kurgusuz, özel efektleri düğün videolarıyla eş değer, diyalogları dedemin takma dişlerinin arasından çıkmış gibi olan o filmin verdiği, her anı şok eden korkuyu veremez bana.. aynen öyle.

"şimdi ne yapacağım" adlı son paragrafımda ne yazacağıma gelirsek;

muhtemelen uyumuş, boğazının üstünde gıdısı bulunan (ki bu da onu besili yapar) ev arkadaşım uyanıksa eğer, telefonunu sabah alarm yapmak için kullanacağım. hoş onun alarmının sesi ninni gibi.

modern zamanın ninnisi tekno müzik diyerekten, "dıptıs dıptıs" sesleri "eee eee eee eee" yerine, manyak manyak yerinde durmayan ışıklarda melodili dönen bebek lambası yerine geçtiğini söylüyor, üniformavari tek renk olan pijamalarımı giyip rüya görmeye doğru, emekler adımlarla yatağa ilerliyorum..

iyi geceler annemin beyaz saç dipleri, iyi geceler kardeşimin diğer dişlerin üstünden zombi edasıyla çıkmış köpek dişi, iyi geceler burnumun üzerindeki anlamsız sivilcevari şişiklik.. hepinize iyi geceler.. uykunuzda ölünüz lütfen.

boş duvardaki uyuz güve kelebeği

2009-10-14T10:39:00.000-07:00

dün akşam dışarda yağan yağmurda ıslanan ayakkabılarım sabaha kadar kurumuşken, boğazımdaki, 2 haftadır anlamsız bir şekilde gidip gelen ağrı, ağzımın içine ölü bir adam bırakarak gitmişti... gittim o kokuyu götürsün diye bonibon (şekerli draje) aldım... sonrasında nereye attığımı hatırlamadığım kapağının arkasındaki m harfine bakarken, okula gidiş yolumu uzatan bir otobüse bindim. duraktaki genç nüfusun bu otobüsü tercih etmemesinden anlamam gerekiyordu ama sabahleyin ben uyandıktan 1 saat sonra uyanan beyin hücrelerim yüzünden derse geç kalacak gibi oldum.

mubarek lise gibi üniversite. 4 gün olması, üniformasız gitmek (ki buda beraberinde hergün başka bir şey giyme isteği gibi anlamsız ve yorucu olan psikolojiyi beynimin en üst köşesine sokuyor) ve tuvalet kapılarının arkasında askılık olması dışında pek bir farkı yok. gerçi insan ilişkilerindeki değişikliği unuttum. daha okula başlayalı 3 hafta bile olmamışken birbirleriyle tanışıp, sevgili olup, küsüp, barışıp, tekrar küsebilen insanları gördüğümde, dokununca top olup içlerine kapanan top böcekleri gibi yalnız kalmaya itiyorum kendimi...

şimdiyse aklımdan türk dili ve edebiyatı hocasının tahtaya yazdığı eskimoca cümle, arnavutçanın diğer balkan dillerinden farklı olma durumu, daha 50 yaşına ayak bile basmamış olan inkilap tarihi hocasının kendine mezarlıktan yer ayırtıp, arada mezarının başında duruşunu pek heyecanlı anlatılması gereken birşeymiş gibi anlatışı, ersin bey aradığında telefonu açıp ben seni ararım "sonra" gibi bir vurgulamayla konuşan çevre mühendisliğine giriş hocasının yüz ifadesi geçti.. bunlara tanık oluyorken aklımdan bu insanların geçmişleri geçiyordu. mesela türk dili ve edebiyatı hocasının saçlarına baktığımda, çocukluğunda okula gitmeden önce, annesinin saçlarını su dolu bir pembe tasın içindeki fırçayla, acıtacak şekilde taradığını yada inkilap hocasının zayıf olduğu zamanlarda altına giydiği kahverengi ispanyol paça pantolonun belinde yarattığı sıkışma hissini yada çevre müh. giriş hocasının bu pazar, sabahleyin, tekstil mühendisi kocasıyla mutfakta kahvaltı ederken bir yandanda trt fm'i dinleyişlerini düşündüm..

hocalar tatlı ve gereksiz yaratıklar... kendi alanlarnında çok şey bilen bu insanlar bir yerde insana "bi konu üzerinde" yoğunlaşma isteği veriyor diyecekken tam, ara vermeden, 2 saat boyunca bu üzerlerine yoğunlaştıkları konuları aynı tonlama ve hareketlerle anlatışlarından akan görev ve ezber görüntüsünden "yoğunlaşma nerde, dağa kaçtı, dağ nerde, allah baba aldı, allah baba nerde, cehennemin üstünde" diye düşünmeden edemiyorsun...

"hal böyle olunca" diye devam edesim gelince, yazıya son vermem gerektiğini anlamış oluyorum. lakin bu kelimenin bana hissettirdiği şey solcu olmayan insanların solcularla dalga geçmek için ellerini yumruk yapıp "son tahlilde" gibi hiç bir solcu amcadan duymadığım kelimeye duyduğum tiksintiyle eş değer..

o yüzden şimdi bir kıza masal anlatacağım, o da amerikan filmlerindeki küçük, masum ama gündüzleri fırlama olan ve yatağında babası tam odadan çıkacakken "baba bana masal anlatmayacak mısın bu gece?" diye sorduktan sonra babası ona masal anlatırken uykuya dalan sarışın kız edasıyla dinleyecek beni.. ben de dünyanın en masum şeyinin üzerini örtücem onun için göbeğimdeki pamuklardan yaptığım sıcak battaniye ile.. sonrası hepili evır aftır..

hızlı!

2009-10-12T16:07:00.000-07:00

15 dakika içinde yazmam gerek. gerek değilde öyle olucak.

14 dakika oldu bile.

sabahlayan insanlara rapor verilse diye düşünüyorum şuanda. sokağa çıkmaları tehlikeli görülsün filan.

lakin öğrenci belgesi diye yanına aldığı belgenin boş bir kağıt parçası olduğunu sonradan anlayan bu insanlar, bir amcanın sırasını aldı diye o amcanın içinden geçen küfürlere kafasını takabilir pek gayet.

yada otobüste suratında iz çıkaracağını bile bile camla kendi kafasının arasına koyduğu ceketine uyuklama esnasında salya akıtabilir, rezil olduğu kaygısından değilde, inmesi gereken durağa vardığını sandığından düğmeye basabilir, şöför durup kapıyı açtığında suratında acı bir ifadeyle, şöförün azarlamasını bastıramayacak kadar cılız bi sesle "yanlışlıkla oldu" diyebilir ve en sonunda öğlen uykusuna yatıp, çocukluk anılarını canlandıracak şekilde gün kavramını altüst edecek bir 7 saat yaşayabilir..

ondan beyaz önlüğünün içinde kareli ince gömlek olan doktora gittiğimde, gözümden akan uyku sıvısını görüp bana dişinin görüneceği bi şekilde "al evladım" demesini istiyorum..

4 dakikam kaldı.

elektrikler kesilip, şehre yarım yamalak bir karanlık çöktüğünde, bütün hırsızların koşarak evlerinden çıkmalarını, siyah elbiseli zombiler misali, evlere tırmanmalarını, içerlerine girdikleri evlerin sahiplerine hızlı tokatlarla devre dışı bırakıp, en değersiz eşyalarını, atmaya üşendikleri, yada sırf orada durması gerektiği için duran eşyaları çalmalarını istiyorum.. özellikle kullanılmayan salon eşyalarını (çünkü her küçük çocukta soğuk ve dokunulmaması gerekecek kadar temiz izlenimi veriyor), çalışmayan hantal duvar saatlerini, antika olamayacak kadar 90lardan kalma vitrinleri, içlerine ancak başka bi eve taşınıldığı zaman bakılacak cinsten şeylerin konulduğu ve üzerlerinin beyaz, şeytan işemiş çarşaflarla kapanmış kutuları, yatakların altına kaçan çakmakları vesaire çalsınlar... hepsini alıp, dünyanın en soğuk, en itici evini yaratmak istiyorum çünkü. sanki şimdiki yeterince değilmiş gibi.

bir bağlaç olarak -ki

2009-10-05T16:51:00.000-07:00

vücudumun ürettiği terin bir yerden sonra birikip odayı doldurmasından endişelenirken, bir yandan da gözümü kapatıp uykuya daldıktan sonra 1 saniyeymiş gibi gelecek o 5-6 saatin hesaplamasını yapıyorum. sağlıklı vücudun sağlıklı kafada olduğu gerçeğine takılıp kaldım. baş ağrısından çok beynimden elektrik akımı geçiyormuş, terimde onun yayılmasına hizmet ediyormuş..

kafeteryanın ucundaki çocuk bana bakmadı. incelemek için iyi fırsat. telefonla konuştuğundan algıları dışarı kapalı. beyni ona konuştuğu insanın ve konuştuğu şeylerin imgelerini gösterirken o burnundaki sümük kadar kuru gürültü çıkartan ders arası insanlarının arasında beni fark etme ihtimali annemin pipisi olma ihtimali kadardı. bende iyice inceledim. üzerindeki beyaz tişört, altındaki kot, seyrek sakalları, evde, banyo aynasının önünde şekil verilmiş saçları, ailesinin yanına gittiğinde alınan telefonu, konuşma tarzındaki iniş çıkışlarla tipik memur çocuğu olan bu varlık sigara içmeyip sağlıklı besleniyor. okuldaki ilk 4 ayında 4 kişilik odalardan oluşan 4 katlı bi yurtta kaldı. ardından 2 tane arkadaşı oldu, 2+1 lik bir eve çıktı. salonu diğer odalardan biraz büyük olduğundan o odayı istedi ama ilk kez eve çıktığından birileriyle bunu yapmadı. sesini çıkartmayıp ona kalan odaya yerleşti. 1 tane sevgilisi oldu. muhtemelende şimdi onla konuşuyor. dersten kaçta çıkacağını, sinem'in selamı olduğunu, ders notlarını almak için fotokopiciye uğrayacağından filan bahsediyor muhtemelen. eve gittiğinde yanağından öpücek. çünkü ne kız arkadaşı "bildiğimiz kız"lardan ne de kendisi "çapkın erkek"lerden. bildiğimiz erkeklerden biri ev arkadaşı. salonda kalmak için laf eden oydu. başından beri zaten ona kanı ısınmadı. sohbetleri görünürde bir kedi ve köpek yavrularının ki kadar iyi. 1 yılın sonunda anlaşamayıp biri evden çıkıcak zaten. oda bizim oğlan olucak. başladımı bitmez sorunlar. mecburen sevgilisiyle kavgalı olacaklar. uzun bir süre, belki yaz tatilinde, ayrı kalacaklar. okul başladığında sevgileri depreşecek, başka bir ev arkadaşı çıkacak, telefonda 1-2 saat sonra eve gelirim gibisinden laflar edilecek...

bense o sırada saati soracağım suratını sonradan hatırlamayacağım yanımda duran insana. derse geç kalmamak gerektiğini kafamdan geçirmeden, robot misali yürümeye başlayacağım... dersin ortalarına doğru üzerime doğru koşan uyku perileri ellerinde bozuk paralarla "dişini masaya bırak" diyecekler.. pazarlık yapacağız. esnediğim zaman dahada yakınlaşacaklar.. sonra araya hoca girecek. sanırım yorulduk, bi araya ihtiyacımız var mı diye sorucak sınıfa, göz ucuyla yanımdan geçerken... bir tek benden sonrasında "efendim?" dedirtecek kadar boğuk olan bir ses çıkacak. hocanın beklediğide buydu zaten. ara verecek..

ne bir efektin, ne bir müziğin, ne bir dış sesin konuştuğu olaylar dizisi 3-4 saat sürüyor. aklıma gelirken saniyelerle yarışacak kadar kısa görüntüler bırakıyor...

ellerim görevi üstlenip, bir şeyler yapıyor. sonuçta ortaya işemenin sonunda gelip klozetin kenarına düşen o minik damlaya benzer şey çıkıyor... al buyur sil şimdi onu.

odasız olsam kafamın içindeki karıncalara beyaz boya sürerdim

2009-10-04T17:08:00.000-07:00

3-4 saat içinde kuruyup kraker kıvamına gelen pilavı yedikten sonra sigara yaktım. odanınn ışığı kapalı, ışıklığa bakan pencerem açık. ev arkadaşlarımdan biri salonda televizyonun karşısına geçmiş, kucağında laptop, düğün meydanının kenarında dikilip kız kesen serseri edasıyla internetten beğendiği kızlara bakıp, copy-paste mesajlar atıp, onların vereceği tepkileri bekliyor. diğer ev arkadaşım ise odasına çekilmiş, yalnız yada biraz önce kapının önünde konuştuğu kız arkadaşıyla...

internetten ev arkadaşı bulmanın eğlencesi burada. biri cumaya gidip ibadet ederken, diğeride kendine özgü ibadeti olan 31'le meşgul oluyor. banada bunları izleme fırsatı doğuyor.

bu akşam geldim eve, haftasonu için annemle geçirdiğim kasvetli ama bana iyi gelen gidiş gelişten sonra. kapıyı açtığımda birinin beni karşılamaması garip geliyor tabi içeride birilerinin olduğunu bildiğim zaman, alışkanlığın verdiği bir his tabi bu. mutfağa geçtiğimde tanımadığım iki kız var. onlar anadolu kadını edasıyla yemekleri yaparken erkeklerde işten dönüp, çay içip, tahta bir sandalyenin üzerinde yorgunluğunu atmak için kahveye giden amcalar edasıyla masada oturup laflıyorlar. odama çekilirken çağırılacağımı biliyorum ama genede kendi kokumu içime çekmem gerektiğinden odama çekiliyorum.. çok geçmeden kapım açılıyor ve mutfağa davet ediliyorum... 1 haftalık ev arkadaşlığı ilişkisinde çıkıntı çocuğu oynamamak gerek deyip kalkıp yanlarına gidiyorum... bu sefer kızları daha iyi inceleyebilme fırsatı geçiyor elime. birinin bana yamanmaya çabalandığı aşikar.. çabanın boşunalığı, komikliği, üzücü kokusu içime işliyor ama içimden hissetmekle yetiniyorum..

ikiside makyajlı, ikiside aynı bölümde, ikiside 13 yıldır arkadaş, ikiside ilk okuldan beri aynı okulda, ikiside aynı yeri kazanıyor, ikiside yaşadıkları yeri tutturamadı diye kayıt olmuyor, ikiside mutfakta, ikiside yemek yapıyor... aralarındaki çıkar ilişkisi aşikar, biri çirkin diğeri bi gurup erkeğe hitap edebilecek görüntüde.. biri akıllı diğeri ondan kopya çekiyor.. biri kumral diğeri esmer... marx'ın zıtların birliğiyle bi alakası yok tabi bu durumun ama eksikliklerini tamamlama çabaları sonucu arkadaşlıklarının 13 yıl sürdüğünü anlamak o kadar zor değil. benim varlığımın ortamda bir laboratuvar havası estirmesine alışkınım.. incelenmek, sessizlik, anlamsız olana gülmek, aynı anda yapılan bir eylem olduğundan birbirine bakışlar atmak, olayı anlamayıp neye güldünüz diye soran çocuğa "sizinle alakası yok" gibisinden bir cevap fırlatmak, çocuğun bu cevabın yere düşüşünü izleyişi vesaire... tükendiler onlarda.. kansız bir ineği emmeye çabalayan vampir misali bende alabileceğim, garip gelecek, ilgimi çekecek birşey bulamayınca emme durumunu bırakıp saati sorarım...

yaşıtım ya da benden küçük olan bu iki anlamsız, uçucu, etkisiz elemanların ailelerinden kalma izini alamayacakları bana baktıkları ilk andan aşikar olunca saati sormam muhabbete daldıklarını iddia eden kafalarında eve dönmeleri gerektiği gerçeğini yaktı. mission completed.

uzatılan eller, memnun oldumlar, görüşürüzler, hoşçakalın güle güleler...

hepsi aynı, hepsi tahta bir masadan daha az ilginç, hepsi karın ağrısı olamayacak kadar havadan sudan.. hatta sadece havadan..

ukalalık belki.. narsizm, yada benmerkezcilik hatta...

kimseye zararı dokunmadığı sürece söylediğim sözlerin havadanlığıda onlar kadar işte... yazıyorum çünkü böyle hissediyorum, dışa vurduğum bunca his o kadar zımparalanmışki içimden çıkarken gıdıklıyor.. bana verdiği tek tatmin bu.

şimdi gözümü kapatıp blue ridge dağına gideceğim. serin bi ilk bahar günü edasıyla uzun çam ağaçlarının arasından tepeye tırmanıp ormanı izliyeceğim... parmak uçlarımla dokunduğum herşeyden damarlarıma bir zamanlar orada yaşamış yerlilerin ruhları girecek.. sonra uyuyacağım.. aynı eve, aynı suratlara, aynı kokulara, aynı seslere, aynı konulardan konuşmalara...

neyse

2009-09-29T04:33:00.000-07:00

kitabı okumak için 10 dakika uğraştım herhalde. kafamı yoğunlaştıramayacak kadar uzun süredir kullanmıyorum... yaptığım şeylerin, geçirdiğim bu "dönem"in üzerimdeki en büyük etkisi bu işte... algılarım, farkındalığım azaldı, odaklanma, yoğunlaşma sorunu yaşıyorum şimdi. kafamdan geçen saçma sapan şeyler eskimiş beynimedeki örümceklerin yaptıkları ağlara takılıp yenmeden önce kurtulmak için can pahasına debeleniyorlar...

yoruluyorum normal olarak..

yazmak dışında yapabileceğim ama yapmak istemediğim şeylere karşı uğraşıyorum bir de bunun yanında... 12 saat uyumama rağmen gözlerime kapaklanan uyku halinden kurtulmaya, yarım ekmek bitirmiş olmama rağmen içeri doğru şişen karnıma işkence çektirmeye, televizyon izleyip vakit öldürmek isteyen diğer can'a söz geçirmeye vesaire vesaire... buna benzer şeylerle uğraşıyorum.. işinde, gücünde insanları düşününce, koşuşturmaları, aceleleri, nefes nefese kalmaları, terlemeleri, kırmızı gözleri, kirlenmiş elleri düşününce kendi kendimi soktuğum bu uyuz ruh halinden çıkmak kolay ama hala ne yapacağımı bilememek gibi bir şeyle karşı karşıyayım. birşey üretmeyip, sürekli tüketme halinden çıkma çabasındayken cebinde hiç para yoksa ve iş arayacak kadar güzel değilse havalar (çünkü keyfi bir iş) evde oturup yapılacak tek şey yazmaktan başka bişey olmuyor.

insanın günde belirli saatlerde dolaşması, eğlenmesi, öğrenmesi, çalışması, üretmesi ve tüketmesi gerek... sürekli üretme hali kendiliğinden yorucu iken sürekli tüketmesi de kolaylığından ve sıkıcısızlığından pek çekici geliyor.. ama bi yerlerde, cildinin en alt tabakasında yakıcı bi sıcaklığını hissettiren o huzursuzluk hissi farkedildiği anda büyüyüp bütün vücudunu sarıyor.. tıpkı elini kaşımaya başlayan adamın bütün vücudunu kaşımasıyla sona eren durumu gibi...

öyle böyle işte.. gerimi döndüm blog yazma durumuna bilmiyorum ama şuan için görünen o. nefes almamı kolaylaştırdığı sürece nerede yazdığımın pek önemi kalmıyor zaten... şimdi gidip elimi yüzümü yıkayıp, kurumak üzere olan bir ekmek parçasını ağzıma atıp, belki sonra işeyip geri dönmek üzere gidiyorum... ciao okuyucusu sıfır olan blog..

noldu?

2009-02-28T08:08:00.000-08:00

olan oldu, internet gitti.
sonra noldu? yalnızlık geldi, ardından kitap kokuları, ardından mutluluk çanları..

şimdi??

şimdi herşey olması gerektiği gibi:

kurşun kalemle çizgili bir ajandaya yazılan yazılarım var artık kimseye okutmadığım, kedim var sokaklarda gününü gün eden, biriken bir kitaplığım var birbirini sıkıştıran kitaplarla dolan, he bide 165 şarkıyla idare etme alışkanlığı var... böyle böyle.

demekki nolmuş?
bu blog burada son bulmuş, pek ilgisiz insanlara duydurmuş oldum bende.

şuna buna ısmarladık.. ciao!

ıslak çoraplar hakkında...

2009-01-03T17:03:00.000-08:00

bugün güzel yağdı yağmur.

yağmur güzel yağar mı? yağıyormuş. aslında hep böyle yağıyordu yağmur da ben yeni farkettim güzel bir şey olabileceğini. çok mu geç kaldım? yani "19 yıl sonra anladım ki yağmur güzel bir şeymiş" diye söylediğinde öyle hissettiriyor ama... neyse önemi yok.

konum belli.

yağmur.

daha okul sıramın üzerinde her 2 hafada bir eve götürülüp yıkanması gereken örtülerin olduğu dönemlerdi. köşelerinde don lastiğini anımsatan lastikler vardı; kaymasın, yere düşüp kirlenmesin diye, sıraya sabitlemek için yapılmış. işte böyle zamanlardayken ben "yağmur"un nasıl oluştuğunu anlatıyordu bıyıklı öğretmenim. ecevit taklidinden daha az bildiği dersleri dinlemek her ne kadar sıkıcı olsa da önündeki kitabı okuyarakta anlıyabiliyordun konuyu. bende öyle yapmıştım. ilk sayfalarında istiklal marşı-atatürk resmi, arka sayfasında ise türkiye haritasının bulunduğu kitaplardan biriydi baktığım fen bilgisi dersi kitabı. diğerlerinden pek bir farkı yoktu yani. bilmem kaçıncı sayfasında vardı "yağmur".

dediklerine göre tencerede kaynayan suyu örnek alabilirmişiz. deniz suyu güneş sayesinde kaynıyor, ardından "tencerenin soğuk kapağı" etkisini gösteren atmosfere çarpıp, tekrar suya dönüşüp aşağı düşüyormuş. buda "yağmur"muş. merakımdan eve gidip tencerede suyu kaynatmıştım bende. kendimce bi yağmur yaratmıştım. beyaz veya krem tonlarında tam da hatırlıyamadığım tonlardaki mutfağın ocağında güneşi, tencereden denizi, kapaktan da atmosferi yaratıp kendi dünyamı yaratmıştım.10'lu yaşlarında bir tanrıydım o zamanlar ve kendi insanlarımı monami boyalardan, kopya kağıtlı resim defterlerinin (benimkinin üzerinde kırmızı bi ferrari vardı-kardeşiminkinde daha hoş bir şey) üzerinde yaratmıştım çoktan...

okuyup, deneyip, görmüştüm ve bunun zihnimde yaratacağı sonuçlar hiçte beklenmedik olmadı; her yağmura bakışında dünya bir tencereye dönüşüyor, bulutlar buhar, görünmeyen güneş ocak, havada tencere kapağı oluyordu. sonra sıkıcı ve çocuksu geldiğinde bu hayaller, yağmur artık sudan başka birşey değildi benim için. sadece ıslatan, duş etkisi yaratabilen, bir rüzgar estiğinde üşümene, spor ayakkabılarının içine girdiğinde şaplak şaplak yürümene, evde soyunmana ve benzeri şeylere yol açan, soyunurken tüylerini diken diken eden sular topluluğuydu yalnızca. bugüne kadarda öyle kaldı "yağmur".

birilerini suçlamaya gerek var mı? sanırım yok. insan bu. o, şimdi kültür dedikleri şeyi -aslında buna, yalnızca hayatta kalmak için "denemenden öğrensin" dürtüsünün sonucuyla başlattığı "öğretmek" eylemi de denebilir- nesillerce aktarmayı, düşünmeye başladığından beri yaptı. hala da yapıyor. önceleri yerden aldığı otu ağzına götürürken bebeğine gösterip " aha aha, uh mama mama" vesaire (artık nasıl konuşuyorlarsa) o otun yenilebileceğini gösterdiğinde çocuk o şeye "yenilebilir şey" gözüyle bakmaktan başka birşey bilmez oluyor, tıpkı şimdiki çocuklara " e heh, cıss cıss" diye uyararak gösterdikleri kesici şeylere çocukların "zarar verici madde" gözüyle bakmalarını sağlamaları gibi...

modernleşme vesaire diye adlandırılan şeyleri yaşıyan homosapiens'te tek değişen şey(yani ilkellikten onu tek ayıran şey) öğrettiği şeylerin artık doğadaki normal cisimlerden çıkıp, kendi yarattığı cisimleri ve başka insanları da kapsaması... sakallı adam kötü - temiz amca iyi, sokak çocukları kötü - misafirlikteki çocuk iyi.... uyuşturucu pis - çikolata iyi, hamburger kötü - karnıbahar iyi vesaire vesaire... insanın kendi eliyle yaratıp kendine sunduğu şeyleri iyi-kötü, sağlıklı-sağlıksız diye sınıflandırması da bir ironi tabi.

neyse... böyle böyle gidince noluyor? kelimenin tek anlamıyla "hiç bir şey". çocuk "sahibi" olan anne babalar önce 7 yaşına kadar kendi "ortak doğrularını" çocuklarına öğretirken, ardından bir okula yollayıp yaşadıkları devletin ortak doğrularını kendince yorumlayıp verme yetisine sahip öğretmen denen insanlara sevkeden anne-baba, sahip olduğu çocuğun "30-40" çocukla aynı şeyi öğrenmesini sağlıyor. bak bu "a" bak bu "b". bunlar da he-ce. ayşe okula git! okula gitmek "iyi" gitmemek "kötü"... ali topu tut! oyun, birlik beraberlik, anlaşmak, kaynaşmak "iyi", oyun bozanlık "kötü".... allah "baba" iyi, şeytan kötü. şu sevap bu günah, bu iyi bu kötü, o doğru bu yanlış vesaire vesaire vesaire...

"yağmur" nötr birşey bunlar içinde sanırım. ama onda da sorunlar var işte kurcalayınca. "tencere - kapak - yağmur üçlemesi " ufak bir kurcalamada açığa çıktı, elime aldım, gözledim ve dedim ki:

dünyayı bir tencere, güneşi de ocağın altında yanan ateş gibi gören düz insan Can "bir şeyler öğrendi"... yağmur bile onlara aitti artık. gerçi kendine ait bir şey olma ihtimali ailesine "agu" dediği anda sıfırlanan insan evladı Can'ın benliği, ben olmaktan çıkıp, onlar olmaya çoktan başlamıştı bile... lakin Can'a 19 yıl sonra bir şeyler oldu. erken veya geç önemi yoktu. öğrendiği herşeyi sıfırlamıştı artık. özgürlüğü iliklerine kadar hissetti "yağmur"un tencerede kaynayan bir su olmadığını anladığında. bir şeyler öğreniyordu. değişip değişmiyeceğinden emin olamadığı şeylerdi bu öğrendiği şeyler ama kendisine aitti. öğrendiği şey kendisine aitti sadece, yağmur değil. "yağmur"un üzerinde bir himaye kurup, onu istediği gibi değiştiremiyeceğini biliyordu artık. "yağmur"un yüceliğini anladıkça ona olan saygısı arttı...

havanın ve kulağımda tekrar tekrar çalan şarkının karanlık tonları zihnime hakim olduğundan yürümem bir körünkü kadar temkinli olmasa da sakinleşmeye ve yavaşlamaya başladı. havadan su taneleri bir gün önce tekrar üçe vurduğum saçlarımın arasındaki deriden kayıp anlıma geldiğinde refleksel bir şekilde araba farlarının önüne doğru baktım. yağmur çiseliyordu. kulaklıkların bozulma ihtimaline karşı içi önceleri sık sık gördüğüm, şimdiyse hiç göremediğim evlerdeki koyun postlarını andıran kapşonumu kafama geçirdim. otobüse bindim. arabanın ilerlediği yönün tersine doğru bir eğimle camlara çarpan su damlaları inceden kalına doğru bir şekil alıp sperm hücrelerini, ardından solucanları anımsattı. yağmur hızlanmış olmalıydı ki camdaki solucanlar git gide kaybolmaya başladılar. cam artık suydu ve ben arkasında kuru bir şekilde duruyordum. otobüsten inmeden önce camdan dışarı baktığımda herşey bulanık olduğundan yağmur yağıyormu yağmıyor mu bilemediğimden gene refleksel bir şekilde kapşonumu başıma geçirdi. indiğimde karşılaştığım manzara karşısında dilim tutuldu. konuşmak anlamsızdı işte. valerie'nin dediği gibi tanrı yağmurda değildi bu sefer. tanrının kendisi yağmurdu. denizin karşı tarafını görünmez kılarken, denizi bir beton haline getirmiş, betondan yerleri ise denize çevirmişti çoktan. hayranlık duygusundan ve onu bir kaç saniye de olsa görebilmek umudundan sokak lambasının altından geçerken kafamı itaat edercesine yukarı kaldırdım. gözüme milyonlarca su damlasından bir tanesi girmeden önce ışıkla parlayan binlerce suyun üzerime doğru gelişine tanık oldum. ilk değildi belki bu gördüklerim. "ahaha yağmur ne güzel" diye hiçte samimi olmayan, yanımdakine "bak hayatı ne kadar seviyorum" yalanını yedirmeye çabaladığım dönemlerde (şimdi yaptığımında o olduğu hissine kapılır gibiyim) gördüğüm yağmur damlaları da buna benzerdi...

tek bir farkla:

bugün gördüğüm yağmur tencerenin kapağından akmıyordu....

Bir Öykü Denemesi Denemesi

2008-12-28T16:41:00.000-08:00

uzun, karanlık, iki tarafı uçsuz bucaksız ovayla kaplı bir yolda yürüyordu. keskin bir soğuk vardı ve üzerinde ince koyu kırmızı kapşonlu ceketinden başka hiç bir şey yoktu. altı tamamiyle çıplaktı. soğuğu bütün vücudunda hissetti o an. ay yolun sağ tarafındaki ovanın üzerinden yükselmiş, havada asılı bir şekilde duruyordu. derken önünde bir ışık gördü. ışık arkasından geliyor olsa gerek, gölgesi oluşuyordu yavaş yavaş önünde...

bakamadı arkasına. yaşlı bir kadının bacağındaki selülitleri anımsatan aslaftın üzerindeki taşlar ayağına daha sık batmaya başladı. adımları hızlanmıştı. ışık daha da belirginleşmeye başladığında artık son gücüyle koşuyordu. arkasından gelenin bir araba olduğunu tam anlamışken durup kafasını çevirdi. ışık gözlerini almıştı...

uyandı.
titriyordu. üstündeki yorgan göğüslerinin izahsına çekilmişti. gövdesinin altı üşümüştü. yorganı düzeltti. gördüğü rüyanın etksinden çıkmasını engelliyordu bacaklarındaki soğuk. aklına yarı çıplak vücudu ve ışık geliyordu. gözlerini kısarak esnedi. esnerken burnu büzüştü, küçük bir domuz yavrusuna benzedi. çocukken gördüğü terbiyeden olsa gerek, evde tek başına olmasına rağmen esnerken ağzını kapadı. yorganın içinden çıkmak istemiyordu. havadaki gri tonlar, sabahın sessizliğ ve yatağın sıcağı günlerden pazar olduğunu anımsatıyordu ona. oldum olası nefret ederlerdi pazarlardan. yanlız geçirilen bütün bir günden. uzun geceden ve gelmek bilmeyen uykulardan...

kalktı. yatağının karşısındaki, kırmızı aşhaptan, üstü makyaj malzemeleri dolu komidinin üzerindeki aynadan, uyurken tokası düşüp bozulan saç örgülerine nefretle baktı. bugün saçları azda olsa dalgalı olsun istiyordu ama şimdi aynaya baktığında dağılmış bir kıl yumağından başka bir şey görememişti. annesi aklına geldi. onla birlikte yattıklarındaki gecelerin-toplasan bir elin parmak sayısını geçmezdi- sabahında annesinin uyanıp, yataktan hiç zorlanmadan çıkıp, tuvalete gidişini, geri gelişini, üstüne kalın birşeyler alıp mutfağa gidişini hatırladı. bütün bunları yaparken annesinin saçları hep dağınıktı aynadaki yansıması gibi...

hala yataktaydı. bağdaş kurmuştu. yorgan ayaklarının üzerindeydi, üşüyen bacakları değil gövdesiydi şimdi. sağ eliyle kuş tüyü yorganın sol köşesini tutup, üzerinden bir hamleyle kaldırdı... ayaklarını yatağın kenarına doğru sürükleyip yatakta oturur poziyona geldi. gözlerini ovduktan sonra ayağa kalktı. terliklerini giyip pencereye doğru yöneldi. içerisi kendi ağız kokusuyla dolup taşmıştı, dişlerinin arasındaki şeyleri diliyle temizlerken, bir yandanda eliyle ağzının kenarındaki kurumuş salyaları dağıtıyordu. perdeyi, ardından penceri açtı...

aynı soğuğu tekrar hissetti. dışarıdan gelen toprak kokusu ve yerlerdeki su birikintileri gece yağmur yağdının göstergesiydi. sokağa baktı. sokağın karşısındaki kaldırımdan yürüyen siyah ceketli adamı izledi. muhtemelen otuzlu yaşlarındadır diye düşündü. tam o sırada adamın arkasından gelen arabanın lastikleri tamda adamın yanından geçerken su birikintisine girdi. araba sendelerken adamın üstü çoktan çamurlu suyla dolmuştu.

arabanın arkasından elini kaldırıp küfretmeye başladı. bütün vücudu kaskatı kesilmişti soğuktan. yüzünün sol tarafı çamurlu suyla kaplıyken cebinden mendilini çıkardı. önce alnını, sonra gözlerinin etrafını sildi. mendile baktığında yüzüne gelen suyun az biraz çamurlu olduğunu gördüğünde rahatladı. çünkü o sinirle siyah, kadife kabanına gelen suyun çamurlu olup olmadığına dikkat etmemişti. üzerine bakarken araba şöförünü düşünmekten kendini alamadı. kullanılmış mendilini buruşturup atarken, mendilin kanalizasyon mazgallarının arasındaki boşluktan girip düştüğünü düşündü ama mendil bir demirin üzerinde, tıpkı lise yıllarında okul bahçesinin ortasında duran sivilceli, üşüyen kendisi gibi tek başına durdu. nasıl olsa bir rüzgarın etkisiyle yada bir ayak ittirmesiyle mazgalın içine girer diye düşünüp mendili arkasında bıraktı. uzun sokağın ortalarında ilerleyen o lanet arabayı hala görebiliyordu. şöförü muhtemelen kadındır dedi kendi kendine. araba sokağın solundan sağa doğru dönerken içinden bir kere daha küfür etti ve yanında ona başına geldiğini gördüğünü söyleyen bakışlarla bakan adama dönüp; "bu kadınlara ehliyet mehliyet vermesinler kardeşim artık" diye söylendi. arabanın arka kısmına son kez baktı.

kafasını çevirip önüne doğru baktı. yağmur yağmaya başlamıştı. arabanın siliceklerini çalıştırdı. hala üzerine su fışkırttığı o adamı düşünüyordu. sokağın köşesinden dönerkenki yüz ifadesi gözünün önünden gitmiyordu. lanet edercesine küfür ettiği gözlerinden okunuyordu adamın. durup özür dilemeyi aklından geçirmiş olması vicdanını rahatlattı. yapıp yapmamış olması önemli değildi. lakin yetişmesi gereken bir yer olduğu durumunu kendince bir bahane olarak kullandı. yoksa özür dilemeyi isterdi. kendi kendine bunları düşünürken, "kimi kandırıyorum, beceriksiz şöförün biriyim işte, ötesi yok" dedi içinden. gözü dikiz aynasının altındaki dijital saate takıldı. geç kaldığını farkedip gaz pedalına bastı. ayağını hareket ettiğirdiği anda daha dün aceleyle traş bıçağıyla aldığı bacakları kaşındı. sol eliyle direksiyonu tutarken sağ eliyle bacaklarını kilotlu çorabını bir ileri bir geri yaparak kaşımaya başladı. kaşıdıkça kaşıyası geliyordu. dizaltı eteğide iyice yukarılara doğru çekilmişti. selülitsiz bacaklarına baktı. hoşuna gitti bu ayrıntı ama ağda yapmadığına lanet etti. kilotlu çorabından dolayı tırtıklı bacakları O'nun tarafından farkedilmiyecek olması içini biraz rahatlattı, zaten bir yerde oturup yemek yiyeceklerdi. boşverdi. boşverirken kafasında O'nunla ilgili fanteziler canlanmıştı, bacağının kaşıntısı geçmiş, gaza daha hafif basmaya tam başlıyacakken tekrar aynı şeyi yaşadı... araba sendeledi. bir çukura girdi. yanındaki adamın üzerine su sıçrattı.

aynı sokaktalardı hepsi. örgüsü açılan saçlarını, tarayıp, bakkala giden kadın bu sefer siyah ceketli adamın karşısındaydı, adam karşısından gelen arabaları görebilmek için karşı kaldırıma geçmişti, araba süren kadın ise bacaklarını kaşırken farketmeden u dönüşü yapıp geldiği yola doğru tekrar ilerlemeye başlamıştı....
hepsi aynı sokaktalardı....